Stille omhelzing
Auteur
Hayley Cyrus
Lezers
3,1M
Hoofdstukken
30
Blythe is een van de tien jonge vrouwen die gedwongen worden deel te nemen aan The Running, een reality TV-show waarin ze worden gejaagd door Shifters. Geruchten over wat er met de vrouwen gebeurt zijn alles wat Blythe heeft: sommigen worden opgegeten, en anderen worden de onwillige partners van de monsters. Kan ze zich eruit vechten, of zal ze gevangen worden en voor altijd verdwijnen?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Oproepen
. . . . . . Geachte bewoner,
Van harte gefeliciteerd! Uw woning is uitgekozen om deel te nemen aan de Running van dit jaar.
Wij verzoeken u vriendelijk de hieronder genoemde persoon over zeven dagen naar de arena te begeleiden. Daar zullen zij zich voorbereiden en aan de Running beginnen.
BLYTHE
Daar, in duidelijke letters, stond haar naam: Blythe Becker, alleen gemarkeerd door de tranen die op het papier waren gevallen.
Blythe knaagde zenuwachtig aan haar nagels terwijl ze de brief aan haar vader overhandigde. Hij las hem opnieuw. Een keer, twee keer, drie keer.
Haar moeder zat aan de keukentafel, een oude maar warme deken om zich heen geslagen. Ze keek gespannen naar haar man, net als Blythe deed.
'Ach, Blythe...' zei hij bedroefd, terwijl hij de brief in zijn ruwe handen hield.
De droefheid in zijn stem deed Blythe's ogen vollopen, en ze vloog haar vader om de hals.
Ze besefte dat dit misschien wel de laatste keer zou zijn dat hij haar kon vasthouden zonder dat de overheid er met hun neus bovenop zat.
'Ik wil niet weg,' snikte ze, terwijl ze haar groene ogen sloot en de tranen over haar wangen liet rollen.
'We moeten toch iets kunnen doen,' zei haar moeder met zwakke stem. 'Niet onze Blythe...'
'Alles wat we proberen zal het hooguit uitstellen,' zei haar vader somber. 'Als we haar hier houden, komen de Officials haar zelf ophalen.'
Elk jaar werden in elke regio van wat ooit de Verenigde Staten was, tien jonge vrouwen uitgekozen om een arena in te gaan en te vechten tegen talloze shifters - wezens die er menselijk uitzagen maar konden veranderen in woeste dieren wanneer ze maar wilden.
De arena bevond zich op een plek die alleen bekend was bij de mensen die de Runners er naartoe brachten. 'Voor de veiligheid,' beweerden ze.
Elke uitverkorene was tussen de achttien en vijfentwintig jaar oud.
Officials beweerden dat deze leeftijdsgroep de deelnemers de beste kans gaf om de arena te overleven.
Maar mensen hadden altijd hun eigen ideeën, probeerden altijd verborgen motieven te vinden voor alles.
Sommigen zeiden dat de Running een manier was om de monsters in de arena tevreden te houden.
'Natuurlijk zijn ze allemaal jong,' zeiden ze dan.
'Jong en aantrekkelijk, snap je? Die monsters willen tenslotte nakomelingen.'
Anderen, maar niet zovelen, bedachten wilde theorieën over waarom het gebeurde.
Dat het de manier van de overheid was om bepaalde mensen uit te schakelen.
Dat de families die elk jaar werden gekozen als een bedreiging werden gezien door de rijken.
Maar Blythe was gewoon de dochter van een bakker.
Hoe zou ik een bedreiging kunnen zijn?
Ze wist niet eens hoe ze moest vechten.
Hoe word ik geacht te overleven tussen een groep shifters?
Dat was een domme vraag. Ze zou het niet overleven. Heel weinig meisjes kwamen er ooit uit.
Iedereen wist: in de Running verdween je - of je legde het loodje.
CLAUDE
Claude vond het moeilijk om het pad naar zijn bescheiden woning op te lopen.
Hij had de afgelopen uren doelloos rondgedwaald.
Peinzend. Zich ellendig voelend.
Uiteindelijk besefte hij dat hij naar huis moest gaan en de enorme puinhoop die hij had veroorzaakt onder ogen moest zien.
Het was al donker toen hij binnenkwam – na de avondklok – dus toen hij het keukenlicht aandeed en Karin aan tafel zag zitten, schrok hij zich een hoedje.
'Jeetje,' zei hij, terwijl hij zijn hand op zijn borst legde.
Karin zag eruit alsof ze in het donker had zitten huilen.
'Waar is Blythe?' vroeg hij bezorgd, bang dat ze al vertrokken was.
Karin bewoog traag. Ze streek met haar handen over de keukentafel en likte haar lippen, voordat ze antwoordde: 'In bed. Hopelijk slaapt ze.'
Zijn handen friemelden onrustig aan zijn buik, zijn vingers verstrengelden en ontstrengelden zich steeds opnieuw. Uiteindelijk liep hij naar voren en nam tegenover haar plaats.
'Ze krijgt een kans,' zei hij zachtjes.
'Een kans?' zei Karin met verstikte stem. 'Een kans? Tegen die schurken?'
'Sommige meisjes komen er doorheen,' zei hij.
'O ja? Ken jij er eentje dan?'
'Wat wil je dat ik doe, Karin?'
'Ik wil dat je iets doet!' riep ze. 'We kunnen toch niet met onze armen over elkaar toekijken hoe onze dochter de dood tegemoet gaat!'
Claude keek naar zijn vrouw, niet in staat iets uit te brengen. Hij sloot zijn ogen en schudde zijn hoofd, overspoeld door verdriet om deze vreselijke situatie.
'Hoe kun je nou gewoon je hoofd schudden?' vroeg Karin woedend. 'Dit is allemaal jouw schuld!'
Hij keek haar geschokt aan.
'Dacht je soms dat ik het niet wist?' ging ze verder. 'Denk je dat ik niet zie wat je uitspookt, ouwe dwaas?'
Zijn hart begon te bonzen. 'Karin...'
Ze stond abrupt op, draaide zich van hem af en beende naar de gootsteen. 'Hou op! Je doet altijd zo braaf. Altijd zo bezorgd om jan en alleman. Nou. Kijk eens wat er nu van gekomen is!'
Claude staarde naar haar rug terwijl ze haar handen aan weerszijden van de gootsteen plaatste, haar schouders gespannen, haar ruggengraat scherp afgetekend onder haar shirt.
Hij dacht aan de dingen die hij had gedaan.
Een extra brood voor een gezin zonder genoeg bonnen. Een extra vleespastei. Wat gesjoemel met de boekhouding. Een leugentje om bestwil hier en daar over verloren voorraden.
Een paar geheime boodschappen van de ene verzetsgroep naar de andere, verstopt in gebakspapier.
Hij wilde alleen maar helpen... en als hij eerlijk was, de overheid die hun leven zo zuur maakte een beetje dwarszitten.
Maar hij had niets gedaan wat zo erg was dat hij dit verdiende.
Niets wat de dood van zijn dochter waard was.
'Ik heb dit nooit gewild.'
'Natuurlijk niet. Je hebt er nooit bij stilgestaan dat jouw kleine acties tegen de overheid... jouw kleine rebellie... ervoor zou kunnen zorgen dat een van onze eigen kinderen het loodje zou leggen!'
Hij slaakte een gesmoorde snik.
Het is echt mijn schuld.
O nee, wat heb ik aangericht?
Hij zei: 'In ieder geval – in ieder geval moeten ze ons nu verhuizen. Een huis met schoon water, weg van het vervuilde gebied –'
'Waar ze ons als haringen in een ton in de gaten zullen houden!' zei Karin woedend.
'Maar denk aan de kleine kinderen, Karin. Denk aan Jonas, en zijn ademhalingsproblemen –'
'Denk je dat het me troost dat Jonas schonere lucht zal inademen? Als het het leven van onze dochter kost?'
Karin greep een pan van het afdruiprek en smeet hem hard op het aanrecht. Claude schrok zich rot.
Zijn benen bewogen uit zichzelf: hij stond op, haastte zich naar buiten. Hij sloeg de deur hard achter zich dicht, woedend – maar vooral op zichzelf.
BLYTHE
De luide klap van de deur deed het hele huis schudden.
Blythe kroop dichter tegen Jonas' kleine lichaam onder de dekens.
Ze sliepen met z'n allen in hetzelfde bed omdat het warmer was en ze simpelweg niet genoeg ruimte hadden voor iedereen om een eigen bed te hebben.
Nu zullen ze dat wel hebben, dacht ze, met een mengeling van boosheid en verdriet.
Als iemand werd gekozen voor De Running, kreeg hun familie geld. Ze kregen een groter huis in een betere buurt. Ze kregen zelfs meer voedselbonnen.
Blythe luisterde naar Jonas' moeizame ademhaling. Hij had schonere lucht nodig om in te ademen.
Maar ik wil er niet voor sterven, dacht ze.
Want een eenvoudig bakkersmeisje zoals zij zou het waarschijnlijk niet redden.
Kan het zijn? Word ik gekozen als straf voor iets dat vader heeft gedaan?
Blythe overwoog op te staan om het haar ouders in de keuken te vragen.
Maar iets in haar wilde het liever niet weten.
Het maakt niet uit, zei ze tegen zichzelf. Ik ga hoe dan ook dood.
Het is beter voor iedereen als ik rustig meega.
Als ik me verzet, komen ze ons allemaal halen.
Op deze manier hebben de anderen tenminste een beter leven.
Tranen welden op in haar ogen en rolden over haar wangen. Haar mond vertrok van pijn.
Ik ga dood, dacht ze. Ik ga dood.
Al mijn dromen zijn vervlogen.
De grotere bakkerij die ik Nattie en Thomas zou helpen bouwen?
Dat gaat nu niet door. Ze zullen een nieuwe bakkerij hebben, waar ze ook naartoe verhuizen.
Ik zal nooit trouwen.
Nooit mijn eigen kinderen krijgen.
Ik ga die arena in lopen. Ik ga die... die wezens onder ogen zien.
Ze gaan me vermoorden.
***
Ze moesten haar bij mama wegtrekken toen het tijd was om te gaan.
Thomas, Nattie en haar andere broers en zussen kwamen afscheid nemen, allemaal in tranen.
Vader stond een eindje verderop, bij de bus die voor het gemeenschapshuis was gestopt om hen af te zetten. Hij raakte niemand aan.
Mama klemde zich vast aan Blythes handen terwijl de bewakers - helemaal in het zwart gekleed, met helmen die hun gezichten bedekten - haar bij de schouders wegtrokken.
„Alsjeblieft, nee,“ smeekte mama, Blythes handen stevig vasthoudend. „Alsjeblieft, laat haar. Neem mij in plaats daarvan.“
Een van de helmen lachte.
Hij lacht haar echt uit, dacht Blythe verbaasd.
De bewakers zeiden verder niets en trokken Blythe weg bij haar moeder.
Even later, in de kale kleedkamer, droeg ze de kleding voor De Running:
Een strakke broek en een T-shirt met camouflagemotief. Hardloopschoenen en dunne sokken.
Ze bond haar zwarte haar in een paardenstaart, weg van haar gezicht. Het zat altijd in de weg als ze bakte, belemmerde haar zicht. Dat kon ze nu niet laten gebeuren.
Ze bekeek zichzelf in de spiegel.
Nou, ik zie er helemaal niet bang uit. Nee, ik lijk volkomen klaar om te overleven.
God, ik ben er gloeiend bij.
Ze gooide haar oude kleren in een bak met het opschrift „Afval“ en ging naar de wachtruimte waar negen andere meisjes rondliepen.
Ze overwoog hen te begroeten - om vrienden te maken. Als ze samenwerkten, hadden ze misschien een betere kans om te overleven.
Maar toen kwam er een vrouw met felrood geverfd haar binnen, gekleed in een zwart uniform zoals de bewakers, gevolgd door nog negen mensen in dezelfde outfit. Ze keek op een tablet en liep recht op Blythe af.
„Blythe Becker,“ zei ze. Het was geen vraag.
Blythe knikte.
„Kom deze kant op.“
Blythes tanden begonnen te klapperen, dus klemde ze haar kaken op elkaar in een poging niet in paniek te raken.
Ze deed wat haar werd opgedragen en volgde de roodharige vrouw de kamer uit, een schone gang in. De schoenen van de vrouw maakten luide klikken op de glimmende vloer terwijl ze liep.
„Ik ben Lorna. Ik ben je gids. Ik ga je de regels uitleggen. Luister goed, ik zeg ze maar één keer. Je kunt aan het eind vragen stellen. Oké?“
Lorna's rode haar viel voor haar gezicht terwijl ze praatte. „Regel nummer één: elk jaar, op de eerste dag van de lente, worden tien menselijke vrouwen in de Running-arena geplaatst en krijgen ze wapens om zichzelf te verdedigen.“
Juist. Dat wist Blythe al. Er stonden overal in de stad tv's die live beelden toonden van meisje na meisje dat rende, vechtend met speren en messen in de arena.
Ze zag in de verte een stapel wapens: speren, bijlen, bogen, pijlen, touw. Ze zou er meteen naartoe moeten rennen zodra de klok luidde - het signaal om te beginnen. Ze moest er binnen vijf minuten zijn voordat de shifters werden losgelaten.
„Regel nummer twee: de vrouwen mogen elkaar niet verwonden of helpen.“
Dat maakte Blythe boos.
Hoe kan iemand overleven als niemand elkaar mag helpen?
Belangrijker nog, hoe ga ik overleven?
Haar vader had in haar laatste week van vrijheid geprobeerd haar te leren vechten, maar was jammerlijk mislukt. Blythe kon niet goed mikken en was nog slechter in slaan. Ze wilde niet eens denken aan hoe traag haar reacties waren.
„Regel nummer drie: als een vrouw een shifter doodt, heeft ze dertig minuten om een uitweg te vinden. Als ze binnen dertig minuten geen deur bereikt, blijft ze in de Running.“
Er was geen manier waarop Blythe een shifter kon doden. Het waren echte beesten, en ze genazen razendsnel, wat hun meest onmenselijke eigenschap was. De tv-commentatoren hadden het er altijd over. Het zijn monsters - niet zoals wij.
En trouwens, weet iemand eigenlijk hoe je een shifter doodt? Kunnen ze überhaupt gedood worden, of is dat gewoon valse hoop die ze geven aan de mensen die voor de Running worden gekozen?
De arena heette tenslotte Lazarus.
Blythe voelde zich misselijk en wenste plotseling dat ze haar en de andere meisjes niet hadden gevoed voordat ze de arena in werden gestuurd.
In haar hoofd hoorde ze een klok aftellen, steeds dichter bij het middaguur.
Ze voelde zich op dat moment als een gevangene die op het punt stond geëxecuteerd te worden voor een misdaad waarvan ze niet wist dat die bestond.
Haar knieën voelden slap, bijna bezwijkend, haar ogen opnieuw vol tranen. Ze kon dit niet. Ze ging dood.
En toen hoorde ze het.
De klok sloeg twaalf uur, de luide bel deed de bomen om haar heen trillen.
De Running was begonnen.
