Noorderlicht: Roodkapje
Auteur
C Hyden
Lezers
19.9K
Hoofdstukken
44
Hij draait me om zodat mijn rug tegen de boog rust, terwijl er jasmijnbloesems in mijn haar vallen. Hij ondersteunt me met één arm, terwijl hij met zijn andere hand mijn hoofd naar achteren kantelt, zijn vingers verstrengeld in mijn haar, om mijn nek te kussen. Bij mijn sleutelbeen stopt hij en kreunt.
“Ik wil je, ik heb je nodig,” zegt hij, “ik moet je merken.”
“Ja,” fluister ik, “maar niet op deze manier.”
Nadat ze alleen is achtergelaten in de bossen van Lapland na een noorderlicht-excursie, wordt Charlotte gered door de enigmatische eigenaar van een lokaal wolvenreservaat. Terwijl ze zich vreemd tot hem aangetrokken voelt, ontdekt ze dat delen van haar verleden niet zijn wat ze lijken en dat haar hele zelfbeeld op het punt staat te wankelen. Kan ze haar angst overwinnen en zichzelf toestaan verliefd te worden, en wat betekenen de onthullingen over haar biologische vader voor haar en de andere donorkinderen?
Hoofdstuk 1: Het meisje dat de lichten achterna joeg
CHARLOTTE
Terwijl ik naar mezelf kijk in de spiegel in mijn hut in de Lapland lodge, moet ik lachen. Ik zie er precies uit als het Michelinmannetje. Ik weet zeker dat ik minstens vijftien lagen aan heb en ik kan nauwelijks bij mijn tenen, maar ik weet verdomd zeker dat ik het niet koud ga krijgen tijdens mijn uitstapje vanavond. Ik wil niet dat er ook maar iets mijn kans verpest om het noorderlicht te fotograferen.
Er is geen centimeter huid meer te zien. Ik ben gewaarschuwd dat de temperatuur tot minstens -20°C zal dalen, en de organisatie heeft gezegd dat we meerdere uren buiten zullen zijn.
Op dat moment trilt mijn telefoon: een berichtje van Sarah dat de groep buiten verzamelt. Ik haast me naar buiten om hen te ontmoeten, grijp mijn cameratas, extra warmtezakjes om mijn batterijen warm te houden en mijn telefoon, en ren over het terrein van de lodge van mijn hut naar de groep die staat te wachten bij de 'aurorawagens', zoals ze die noemen, getrokken door grote sneeuwscooters.
Vooraan staat Sarah schaamteloos te flirten met de gids. Zij was degene die deze tour had gevonden en in de stad had geboekt, waarbij ze me vertelde dat de kerel die het runt superknap is en dat ze hoopt op een verzetje.
Ik schud mijn hoofd, lichtelijk geïrriteerd; zij hoort hier te zijn om mij te steunen. Mijn ex heeft me een paar weken geleden plotseling gedumpt nadat hij iemand in de sportschool had ontmoet die, zoals hij het verwoordde, 'beter bij hem past', wat dat in hemelsnaam ook mag betekenen.
Dus hier zit ik dan, vierentwintig jaar oud, vrijgezel en pisnijdig. Ik heb in mijn tienerjaren wel een paar vriendjes gehad wat gewoon een beetje uitdoofde, maar ik was al sinds de universiteit met mijn ex, en hij was mijn eerste voor een hoop dingen, dus zijn verraad kwam hard aan.
Dit zou oorspronkelijk een kerstvakantie voor een stelletje worden, en ik heb overwogen om het af te zeggen, maar dit was een reis van mijn bucketlist en ik piekerde er niet over om het geld dat ik al betaald had te verspillen. Gelukkig kon de lodge Sarah in een andere kamer onderbrengen toen ik haar uitnodigde om zijn plaats in te nemen, ook al was die aan de andere kant van het resort.
Ik ben dol op Sarah, maar ik heb een romantische hut met een tweepersoonsbed geboekt en we zijn veel te oud om een bed te delen zoals we als kind deden, toen we tot middernacht lagen te giechelen, elkaar griezelverhalen vertelden en stiekem snacks aten. Ik glimlach teder als ik naar Sarah kijk en daarna naar de gids.
Hij is best schattig (voor zover ik hem kan zien in al die lagen die hij ook draagt), en Sarah is al een tijdje vrijgezel, dus ik kan het haar niet misgunnen als ze iemand nieuws ontmoet. We klimmen allemaal in de wagens, Sarah en ik nemen de laatste twee stoelen achteraan, en dan schokt het konvooi vooruit het besneeuwde bos in.
De omgeving is prachtig, de lichten van de sneeuwscooters werpen schaduwen over de besneeuwde bomen in het donker. Iedereen lijkt gedempt te praten, om de magie niet te verstoren.
We rijden voor één keer in stilte, genietend van de rust van de nacht, kijkend naar de sterren aan de heldere hemel en onze adem die kristalliseert in de kou, terwijl er af en toe een poolhaas, opgeschrikt uit de struiken, over ons pad rent.
“Oké,” roept onze gids luid als de sneeuwscooters tot stilstand komen, “dit is onze plek om het noorderlicht te bekijken. Eruit jullie, en kom je warmen bij het kampvuur. Er is warme chocolademelk en koekjes, en als je het te koud krijgt, is er een kleine glazen hut waar je in kunt staan om op te warmen. Dwaal niet te ver weg van dit gebied, en houd er rekening mee dat we over ongeveer een uur weer vertrekken.
“Nu verschijnt het noorderlicht niet elke avond, en hoewel ze deze week redelijk actief zijn geweest, hoe graag ik het ook zou willen garanderen—want dan zou ik de meest winstgevende gids van Lapland zijn”—dit wekt een lachje op bij de groep—“bestaat er een kans dat we ze niet zien, maar hopelijk genieten jullie toch allemaal van de tocht en geven jullie me vijf sterren op Google.” Er klinkt weer gelach.
Nadat Sarah haar chocolademelk heeft gehaald, loopt ze weer naar de gids en begint te kletsen terwijl ik mijn camera en statief opstel, wachtend tot het licht verschijnt. Ik pak zelf ook warme chocolademelk en een koekje en wacht in mijn eentje, maar hoewel de sterren prachtig zijn en ik wat foto's maak van de bomen die gloeien in het licht van het kampvuur, laat het noorderlicht zich nog niet zien.
Het uur tikt langzaam voorbij en nog steeds geen spoor van het licht. Zuchtend pak ik mijn spullen in terwijl we teruggaan naar de sneeuwscooters.
Sarah komt enthousiast naar me toe gerend en zegt dat ze voorin gaat zitten bij Lief, de gids, omdat het absoluut klikt en ze er vrij zeker van is dat ze vannacht met hem in bed belandt. Ik glimlach naar haar en wens haar succes voordat ik in mijn eentje terugloop naar mijn plek achteraan.
Als de sneeuwscooters weer het bos in rijden, meen ik het huilen van een wolf vlakbij te horen, gevolgd door meer gehuil verderop. Een kleine rilling loopt over mijn rug.
Woonachtig in Groot-Brittannië, waar geen gevaarlijke dieren zijn tenzij je koeien meetelt (die blijkbaar elk jaar meerdere mensen doden), ben ik vergeten dat het in dit soort gebieden niet veilig is om alleen in de bossen te dwalen.
We zijn nog maar een paar minuten onderweg als er plotseling geschreeuw klinkt van een paar mensen voorin, en ik kijk op en zie dat het noorderlicht is verschenen. Het is adembenemend om de groene en paarse golven langs de hemel te zien trekken, maar er is geen enkele manier waarop ik foto's kan maken op een rijdende wagen.
Gelukkig stoppen de sneeuwscooters die ons trekken plotseling. De gids springt eruit en rent naar achteren, en zegt dat iedereen die even snel foto's wil maken van harte welkom is om uit te stappen; ze zullen twintig minuten stoppen, maar we kunnen niet te lang blijven omdat ze terug moeten naar de stad.
Ik grijp mijn cameratas en loop een klein stukje het bos in naar een open plek, zodat ik een betere hoek op de lucht heb zonder dat de lichten van de sneeuwscooters mijn opnames met lange sluitertijd verstoren.
Ik trek mijn dikke buitenhandschoenen uit en worstel een beetje met mijn dunne onderhandschoenen nog aan, maar het lukt me om de camera op het statief te zetten en aan te sluiten, en ik begin een paar foto's te maken, waarbij ik zorgvuldig de zelfontspanner gebruik.
Ik doe mijn hoofdlamp uit en doe dan een stap achteruit zodat er geen beweging of overtollig licht is dat de foto's kan verpesten. Terwijl ik nog een opname maak, hoor ik het geluid van de sneeuwscooters die weer starten, en ik haast me om mijn spullen in te pakken.
Terwijl ik alles terug in mijn tas prop, hoor ik de gids zeggen dat ze klaar zijn voor vertrek, en de wagens beginnen weg te rijden. Tot mijn grote schrik ren ik achter ze aan, zwaaiend met mijn hoofdlamp en roepend, maar ze horen me niet boven het lawaai van de motoren uit en ze trekken snel op, waarna ze in de verte verdwijnen.
Vloekend haal ik mijn telefoon uit mijn zak en check de tijd. Wat krijgen we nou, ze horen pas over vijf minuten te vertrekken. Hij zei toch echt twintig minuten, niet vijftien.
Ze zijn te vroeg vertrokken, maar waarom heeft Sarah niet gezegd dat ik er nog niet was? Ik geef mezelf in gedachten een klap voor mijn kop. Natuurlijk zit zij nu voorin bij de gids, totaal onwetend van wat ik achterin aan het doen was.
Ik denk niet dat het oude stel dat voor me zat überhaupt doorhad dat ik achter hen zat, laat staan dat ik was uitgestapt om foto's te maken. Shit, shit, shit. Ik ben een enorme idioot dat ik niemand verteld heb dat ik naar de open plek ging, maar de gids heeft ons ook niet geteld bij het in- of uitstappen zoals hij eigenlijk hoorde te doen, waarschijnlijk afgeleid door al het geflirt van Sarah. Ik ben zwaar de lul.
