Vijf tinten Nico Boek 1
Auteur
Rachael Stitchy
Lezers
149K
Hoofdstukken
31
De winter in Londen is ellendig en koud. Het soort kou dat diep in je botten trekt. Ik woon hier al mijn hele leven, wat neerkomt op zeventien jaar, zes maanden en vijf dagen. Mam en ik wonen in een kleine twee-onder-een-kapwoning in Dunstable, vlak bij Luton.
Hoofdstuk 1
De winter in Londen is ellendig en koud. Het is het soort kou dat tot diep in je botten doordringt.
Ik heb hier mijn hele leven gewoond. Dat is zeventien jaar, zes maanden en vijf dagen. Mam en ik wonen in een kleine twee-onder-een-kapwoning met twee slaapkamers in Dunstable, vlak bij Luton.
Ik heb een goed leven, een rustig leven. Ik ben niet zo'n tiener die uitgaat om te drinken en wiet te roken. Ik ben op een normale tijd thuis en probeer ervoor te zorgen dat mam zich geen zorgen maakt.
Papa ging weg toen ik negen was. Hij besloot op een dag gewoon dat hij geen echtgenoot of vader meer wilde zijn en vertrok. Maar ik mis hem nog steeds en wil hem heel graag weer zien.
Ik heb vrienden van wie ik zielsveel houd. Een vriendje dat nog nieuw is en een beetje afstandelijk doet. Maar ik ben gelukkig. Mijn leven is stabiel. Het leven is normaal, het gaat de kant op die ik wil.
Mam is schrijfster voor de Daily Mail. Ze reist best veel en is altijd op zoek naar de volgende grote primeur. Ze is goed in wat ze doet. Dat gezegd hebbende, we leven bescheiden. We zijn niet rijk, maar hebben het gewoon goed.
Maar helaas komt daar een einde aan. Mam kreeg een aanbod dat ze niet kon weigeren. Nu sleept ze me mee naar de andere kant van de wereld, naar New York. Ik wil zeggen dat ik boos ben, maar ik vind het ook best wel spannend.
Een of andere belangrijke baas in New York bood haar een baan aan bij hun tijdschrift. People Magazine is erg groot in Amerika. Mams schrijftalent is erg gewild. Wie had dat gedacht.
Bij de baan krijgt ze een huis, een auto en na één jaar een permanente verblijfsvergunning. We hebben er gisteravond meer dan vijf uur over gepraat en ik steun haar keuze.
Ik ga naar West Pacific Prep. Dat is een chique school voor rijke mensen. Ik weet niet zeker wie het heeft geregeld of hoe, maar het onderwijs daar is zeker niet mis.
Alles is ingepakt. Al onze grote spullen staan in een opslag. Als we na één jaar besluiten om te blijven, worden ze verkocht. Het geld gaat dan naar mijn tante Teresa.
Het zal niet makkelijk zijn om mijn plek te vinden op een nieuwe school, want het schooljaar eindigt al over zes maanden. Maar mam verzekert me dat de school studenten van zestien tot eenentwintig jaar aanneemt. Ik kan dus besluiten om langer te blijven als ik dat wil.
Mijn cijfers zijn goed. Ik haal eigenlijk altijd wel een ruime voldoende. Ik wil maatschappelijk werker worden. Ik wil gezinnen en kinderen helpen die het moeilijk hebben om een blijvend thuis te vinden.
Ik slaap niet goed die nacht. Mijn hoofd draait overuren. Er spelen allerlei scenario's in mijn hoofd af. Wat als ze me niet aardig vinden? Wat als ik word buitengesloten? Wat als alle meiden die ik ontmoet enorme bitches zijn?
„Je ziet eruit zoals ik me voel,“ zegt mam. Ze komt met een kop koffie aan de tafel zitten, waar ik al een uur zit.
„Ik heb niet goed geslapen,“ kreun ik.
„Ik ook niet. Ik blijf maar twijfelen of dit niet allemaal een fout is.“
Ik zie de bezorgdheid in haar ogen.
„Niet doen. Ik denk dat dit geweldig gaat worden.“ Wie probeer ik hier eigenlijk te overtuigen?
Ik vind het niet leuk als ze twijfelt. Dan ga ik namelijk ook twijfelen en dat kunnen we ons niet veroorloven, nu niet. Niet nu we op het punt staan om te vertrekken.
Ik heb gisteravond nog afgesproken met Misha en Boo. Devlin kwam niet opdagen, maar dat was geen verrassing. We hebben hamburgers en ijs gegeten. Ze zijn mijn beste vrienden sinds de basisschool. Ze zijn allebei enthousiast, maar ook verdrietig dat ik wegga.
„Ik weet het,“ zucht ze. „Ik wil gewoon dat je gelukkig bent. Ik gun je het allerbeste, dat is het enige wat ik ooit heb gewild.“
Ik geef haar een zijdelingse knuffel en haar hoofd rust tegen mijn sleutelbeen. „Ik heb het beste gehad. Ik heb de beste moeder, want ik heb jou. Ik ben nooit iets tekortgekomen.“ Ik knijp in haar schouder en ze knikt.
„Je hebt gelijk. Zolang we elkaar hebben, kunnen we dit als een groot avontuur zien. Ik als het nieuwe gezicht van People Magazine en jij als de nieuwe Queen Bee van Pacific Prep.“
Ik lach om haar opmerking. „Loop niet te hard van stapel. Ik ben geen queen bee. Ik doe niet aan die cheerleading shit of naar footballwedstrijden gaan om te gillen naar jongens die achter een bal aan rennen.“
„Dat zou je wel kunnen doen. Ik bedoel, zou het zo erg zijn om een kort pakje te dragen en met wat pompons te schudden?“
We lachen allebei en ik pak ook een kop koffie voor mezelf.
„Ja, nee. Niks voor mij,“ voeg ik er uiteindelijk aan toe.
„Ik denk dat iedereen helemaal weg zal zijn van je Britse accent,“ zegt ze peinzend.
„Dat betwijfel ik. Het is niet alsof ik de eerste persoon uit het Verenigd Koninkrijk ben die naar hun school gaat,“ spot ik, terwijl ik ga zitten.
„Oké, dan raken ze wel betoverd door je schoonheid.“ Ze knipoogt en neemt een slok van haar koffie.
We kletsen nog even verder. Uiteindelijk ruimt mam onze bekers op en pakt ze in. Het voelt allemaal zo definitief. Ik kijk nog een laatste keer rond in het enige huis dat ik ooit heb gekend.
Over een uur vertrekken we naar het vliegveld. Tante Teresa brengt ons weg. Daarna bewaart ze mams auto in haar garage. Mijn kamer ziet er leeg uit. Mijn bed is nu onopgemaakt en er ligt een groot wit laken over het matras.
Teresa zal een oogje in het zeil houden bij de verhuizers als zij volgende week het huis leeghalen. Ik heb zoveel herinneringen in deze kamer. Sommige zijn mooi. Sommige zijn hartverscheurend.
Zodra de auto is ingeladen en we instappen, kan ik de tranen die over mijn wangen rollen niet tegenhouden. Mam knijpt in mijn hand vanaf de bijrijdersstoel, terwijl Teresa ons wegrijdt van het huis.
Het vliegveld is druk en luidruchtig. We nemen emotioneel afscheid van Teresa en kijken haar na als ze wegrijdt. Zij en mam zijn niet echt heel close, maar ze staan voor elkaar klaar als het nodig is.
We checken in, gaan door de security en wachten. Ik denk dat het wachten het ergste is van reizen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het leuk om naar mensen te kijken. Maar na een uur verveel ik me. Ik pak dus mijn Kindle erbij en verlies mezelf in een verzonnen wereld.
De vlucht duurt twaalf uur. Ik ben van plan om het grootste deel ervan te slapen. Mam ziet er ontspannen uit. Ik zit bij het raam en kijk hoe de wolken dunner worden naarmate we hoger vliegen.
Nadat we wat hebben gegeten, ga ik plat liggen en val in een onrustige slaap. Het vliegtuig is stil. Maar het is vervelend dat mensen constant opstaan en rondlopen.
Ik droom van een nieuw begin. Nieuwe gezichten ontmoeten, ik die lach en gelukkig ben. Ik droom dat ik een jongen ontmoet, nee, een man. Ik zie zijn gezicht niet, behalve zijn blonde haar en zijn blauwe ogen. We lopen hand in hand. Hij kust me. We zijn verliefd.
Ik word met een schok wakker. Mijn hart bonst in mijn borstkas. Ik heb nog nooit in mijn leven zo'n levendige droom gehad. Ik word uit mijn gedachten gehaald als de piloot omroept dat we binnenkort gaan landen.
Mam lacht naar me en ik glimlach terug. We maken onze stoelriemen vast, klaar voor de landing. Ik ben er helemaal klaar voor om uit dit vliegtuig te stappen en naar ons nieuwe thuis te gaan. Ik hoop maar dat alles goedkomt voor ons.
