The Unchosen Path (Nederlands) Book 4
Auteur
Madelyn Jane
Lezers
15,8K
Hoofdstukken
13
In een wereld van felle loyaliteit en verraderlijke bondgenootschappen navigeren Ada en Cayden door de complexiteit van liefde, familie en overleven. Terwijl ze bedreigingen van binnen en buiten hun kamp het hoofd bieden, wordt hun band op de proef gesteld door geheimen, veldslagen en de dreigende schaduw van oorlog. Met een pasgeborene om te beschermen en een koninkrijk op het spel, moet Ada de kracht vinden om haar vijanden te confronteren en een toekomst voor haar volk veilig te stellen. Zal hun liefde de komende beproevingen doorstaan, of zal de last van hun verantwoordelijkheden hen uit elkaar drijven?
Hoofdstuk Een
Boek 4
ADA
We vertrokken vroeg de volgende ochtend naar het hoofdkamp. Ik zat voor Cayden op het paard zodat hij me vast kon houden.
Gisteren was het een hele toer geweest om de baby met één hand vast te houden en Padriac's middel met de andere. Deze manier werkte beter, maar Cayden bleef mijn benen, billen en borst aanraken. Ik moest hem zeggen ermee op te houden, anders zou ik onze zoon nog laten vallen.
Sable reed met Caxton omdat ze zich bij hem het meest op haar gemak voelde na Padriac. Padriac vertelde me dat hij Kyra niet van streek wilde maken door met een onbekende vrouw naar het kamp te rijden.
We reden de hele dag en hielden 's nachts halt om de paarden te laten rusten. Cayden spreidde een deken voor ons uit, maar ik liet Caxton naast hem slapen. Ik wilde niet dat Sable zich de hele nacht ongemakkelijk voelde alleen omdat mijn man mij wilde. Toen ze zich schuldig voelde over het uit elkaar halen van ons, vertelde ik haar dat ik het eigenlijk wel leuk vond om hem een beetje te laten smachten.
De volgende ochtend vertrokken we met een lege maag. Sayer zei dat het kamp dichtbij was. Hij had gelijk - na een uurtje zagen we in de verte rook opstijgen.
Toen we over een heuvel kwamen, zag ik honderden mannen, en enkele vrouwen, in een kamp. Het drong tot me door dat ze zich klaarmaakten voor een gevecht. Velen keken naar ons terwijl we voorbij reden.
'Ada!' riep Kyra, terwijl ze naar ons toe snelde. Ze droeg een donkere broek en een top met harnas op haar borst. Haar haar was naar achteren gebonden zoals het mijne bij de bruiloft. Ze zag er erg strijdvaardig uit.
Cayden hielp me van het paard en ze omhelsde me totdat ze de baby zag. Ze nam hem vlug van me over.
'Hij is zó groot. Wat geef je hem te eten?'
'Hij is als zijn vader,' zei Cayden, terwijl hij haar een por gaf. 'Wat verwacht je anders van Cayden's zoon?'
'Er is iemand die ik je wil voorstellen,' zei ik, terwijl ik aan Sable dacht. Ze zag er wat angstig uit terwijl ze naast Caxton stond.
'Dit is Sable. Ze is een van mijn beste vriendinnen geweest tijdens mijn afwezigheid. Ze heeft me door de afgelopen zes maanden heen gesleept.'
Kyra omhelsde haar ook, wat Sable verraste. 'Elke vriend van Ada is mijn vriend. Kom, we zullen je opfrissen en je schone kleren geven.'
We volgden haar langs vele tenten. Toen ze langs Padriac liep, zag ik haar zijn hand aanraken. Hij keek naar haar en toen naar mij toen ik het opmerkte. Hij glimlachte even voordat hij zich weer tot Gosta wendde.
De slaven vulden een ton met koel water zodat we ons konden wassen - iets uit mijn oude leven waar ik niet dol op was. Ik liet Sable eerst gaan terwijl ik met Kyra praatte.
Ze ratelde aan één stuk door. Ik kon nauwelijks iets zeggen voordat het mijn beurt was om me te wassen.
Kyra vertelde me hoe verdrietig Cayden was toen ik weg was; hoe stil en verloren hij was zonder mij. Ik moest lachen om de manier waarop ze het verhaal vertelde.
Met Kyra's hulp vulde ik een kleine emmer water om de baby snel te wassen. Kyra zei tegen een meisje in de buurt dat ze zijn kleren moest wassen, en ik haalde extra kleren voor hem tevoorschijn.
Toen we klaar waren met aankleden, gaf Kyra me een speciaal cadeau. Ze had een harnas voor me laten maken, net als het hare. Ik pakte het op om het te bekijken.
Na wat hulp bij het aantrekken voelde ik me als een echte krijger. Ik liet mijn natte haar los om te drogen voordat ik het zou vlechten. Kyra nam ons mee uit de tent naar waar de mannen aan het eten waren.
Barra begroette me en liet me naast hem staan terwijl hij een toast uitbracht op zijn kleinzoon. Ik liep terug naar waar Cayden zat.
Hij had zich ook gewassen en zijn natte haar in een knot gebonden zoals hij altijd deed. Ik wilde naast Sable gaan zitten, maar hij trok me in plaats daarvan op zijn schoot.
Zijn handen gleden over mijn benen en hielden toen mijn middel vast. Ik probeerde naar de lege stoel naast hem te verhuizen, maar hij liet me niet los.
Voor een man die normaal gesproken géén gevoelens voor mij in het openbaar toonde, kon het hem nu duidelijk niets schelen.
Sable schoof een bord eten naar me toe, geamuseerd kijkend. Ik had een beer van een honger en probeerde te eten, maar het was lastig met Cayden die me steeds kuste en in mijn oor fluisterde.
Iedereen om ons heen leek net zo verrast als ik door zijn gedrag. Barra stond uiteindelijk op en vroeg Sayer, die naast ons zat, om hem een tik op zijn hoofd te geven.
Sayer deed maar al te graag wat zijn vader zei.
'Cayden, ga wat tijd alleen doorbrengen met je vrouw. Je maakt ons allemaal misselijk,' riep Barra. Ik keek naar Kyra, die nog steeds onze zoon vasthield.
'De baby,' zei ik. 'We kunnen hem niet zomaar achterlaten.'
'Maak je geen zorgen. Ik zal op hem passen... en op Sable,' zei Kyra, die met afschuw naar Cayden keek. Voor ik nee kon zeggen, gooide Cayden me over zijn schouder en pakte mijn bord eten mee naar zijn tent.
De groep juichte en sloeg met hun bekers tegen elkaar, blij om te zien hoeveel beter het met hem ging nu ik terug was. Sayer hief zijn drankje en riep ons na: 'Op een lange zes maanden, broer.'
Cayden opende de tentflap en zette me op de grond. Hij begon snel mijn kleren uit te trekken. Ik keek geamuseerd toe terwijl hij zo snel mogelijk mijn laarzen losknoopte.
'Ik vind deze outfit erg mooi staan bij je,' zei Cayden met een grote grijns. Ik genoot ervan zijn gemengde Gaelic-Deense accent weer te horen. 'Maar ik denk dat ik wat eronder zit nog mooier zal vinden.'
'Cayden, ik ben moe... heb honger... en zouden we niet eerst moeten praten over de afgelopen zes maanden?' zei ik, terwijl ik probeerde hem van me af te duwen. Ik begon geïrriteerd te raken.
Sinds we weer samen waren, leek hij meer gefocust op paren met mij dan op uitvinden wat er met me was gebeurd. Hij was al van mijn laarzen overgegaan op het losmaken van mijn harnas.
Een deel van mij wilde hem net zo graag, maar een ander deel had behoefte om te praten over alles wat we hadden meegemaakt. De zorgen en gedachten in mijn hoofd waren sterker dan mijn verlangen om met hem te zijn.
'Vertrouw me, dit zal heel snel gaan. Het is láng geleden.'
'Dus je hebt op me gewacht. Je hebt niet met een andere vrouw gepaard terwijl ik weg was... Je hebt me écht gemist...?' vroeg ik hem, half grappend. Hij stopte met wat hij aan het doen was en ging rechtop zitten.
'Ada, wil je echt weten hoe het leven voor mij was terwijl jij weg was? Het is moeilijk voor me om er zelfs maar aan te denken. Ik was zo boos. Ik bleef bij iedereen uit de buurt.'
'Het enige waar ik aan kon denken was of je verkracht werd, pijn werd gedaan, of zelfs dood was. Ik maakte me zorgen om ons kind.'
'Bij elke slavin die ik zag, vroeg ik me af of jij op dezelfde manier behandeld werd. Ik kan nog steeds niet geloven dat je hier bent.'
