Smith
Auteur
Sam B Miller II
Lezers
75,1K
Hoofdstukken
51
Jakes leven staat op zijn kop op het moment dat hij een 3000 jaar oude ring ontdekt die een eigen wil heeft en dol is op chaos. De stem van de ring – Smith – begeleidt hem als een soort oeroude, ietwat sarcastische gps zonder enig fatsoen en met zeer twijfelachtige morele waarden. Plotseling kan Jake stormen, dieren en demonen beheersen, of hij er nu klaar voor is of niet. Terwijl Smith erop staat dat Jake Koning van de Aarde moet worden, komen machtige vijanden dichterbij, hongerig naar de kracht van de ring. Dan verschijnt Nava ten tonele, fel, briljant en absoluut klaar met onzin. Ze wordt Jake's scherpzinnige bondgenoot, tot grote ongenoegen van Smith. Samen staan ze tegenover geheime facties, oude magie en een lot dat weigert zich te gedragen.
Het steegje
Geweerschoten raakten de bakstenen net boven Jakes hoofd terwijl hij zich verschool achter een vieze berg afval die het steegje bijna vulde.
Terwijl baksteenstof op zijn hoofd viel, rolde Jake naar rechts in een poging de kogels te ontwijken die bedoeld waren om hem te doden.
Met reflexen waar zijn oude legerinstructeurs trots op waren geweest, rukte hij zijn lichaam uit de vuurlinie. Nou ja, misschien niet trots, maar het zou hem ongetwijfeld een pak slaag hebben bespaard. De instructeurs genoten ervan om hun frustratie over het gebrek aan echte gevechten af te reageren op de dichtstbijzijnde leerling.
Jake trok zijn pistool uit de holster met snelontgrendeling en loste een paar schoten op de schutters.
Hij kon goed mikken, en hij grijnsde toen een paar luide klappen op de borst van een van zijn aanvallers ontploften. Dikke peperrook wervelde rond het gezicht van de man en vormde een mist voor zijn ogen.
De schurk vloekte terwijl hij over zijn brandende gezicht wreef en hoestte terwijl hij smerig smakend speeksel uitspuugde. Woedend leegde hij zijn pistool in een wilde regen van kogels gericht op Jake, terwijl de man woorden schreeuwde die nergens op sloegen.
“Welke idioot heeft bedacht dat niet-dodelijke munitie de beste bescherming voor de lokale politie was?” dacht Jake terwijl hij wachtte tot de laatste kogel van de moordenaar was afgevuurd.
“De-escalatie van geweld is het doel,” was wat Jake te horen had gekregen tijdens zijn training als nieuwe rekruut bij de lokale politie. “We willen niet dat verkeerd begrepen heldhaftigheid van LPE-agenten leidt tot het doden van burgers.”
“Niemand heeft iets gezegd over fysieke agressie,” dacht Jake terwijl hij op de hijgende schurk afstormde, wiens pistool nu leeg was. Het steegje was slecht verlicht en Jakes plotselinge beweging kwam als een verrassing.
Hij raakte de kerel als een NFL-linebacker die een runner tackelt. Jake gooide hem omver en stak zijn stijve vingers in de keel van de man.
Snel rolde Jake opzij en richtte zich op de zijkant van de knie van de dichtstbijzijnde schutter. Met een bevredigend klikgeluid knakte de knie en weerklonk er een pijnkreet tegen de muren van het steegje.
Een paar snelle pufjes van vlakbij vertelden Jake dat Avner Benjamin, Jakes LPE-partner van de afgelopen twee maanden, nog leefde. Aan de geluiden kon Jake echter horen dat de persluchtcilinder in Avners pistool zo goed als leeg was.
Jake werd plotseling gegrepen door sterke vingers die zich in zijn haar verstrengelden en het bijna uit zijn hoofdhuid trokken. Een steenharde vuist raakte Jakes voorhoofd en duwde hem achterover het steegje in.
Verward door de klap en niet in staat om te zien in het zwakke licht, struikelde Jake tegen Avner aan en vielen ze allebei in een rommelige kluwen van armen, benen en lichaamsdelen.
Hoewel hij moeite had zijn gedachten op een rijtje te krijgen terwijl de pijn in zijn hoofdhuid zich vermengde met de pijn in zijn voorhoofd, duwde Jake Avner weg en probeerde overeind te komen.
“Genoeg!” gromde een bevelende stem. “We gaan onze tijd niet verspillen aan deze LPE-idioten.”
Verschillende donkere gedaanten bewogen door het steegje. Degenen die door Jake verwond waren, werden weggesleept terwijl anderen zachtjes gniffelden.
Een stem van een van de gedaanten zei duidelijk spottend: “Wat scheelt er? Tot de conclusie gekomen dat jullie luchtpistooltjes waardeloze troep zijn?”
Met gespeelde stoerheid antwoordde Avner: “Vertel dat maar aan je maatjes... wanneer ze weer functioneel zijn tenminste.”
Jake kon niet geloven dat Avner de schutter uitdaagde. Hij wilde hem een elleboogstoot geven voor zijn domheid, maar was bang dat de beweging bedreigend zou overkomen.
De stem, spottend en nu ook boos, antwoordde: “Jullie speeltjes dienen tenminste alleen om te vernederen. Je bazen zouden ons sociaal ontspoorde figuren, toch niets willen aandoen.”
“LPE-agenten aanvallen die onderzoek doen naar drugshandel en het promoten van prostitutie, zal deze straten vullen met nog meer LPE-agenten die uit zijn op wraak. Je bent beter af met een kogel in je hoofd dan een lang verblijf in onze gevangenis,” ging Avner verder.
“Drugs? Prostitutie? Je hebt geen idee waar het echte geld vandaan komt. Je zou de Tempelberg moeten bewaken in plaats van je tijd te verspillen in deze steegjes,” kwam het antwoord lachend.
Er viel een korte, stille pauze die Jake een slecht gevoel gaf. Avner bewoog alsof hij zich voorbereidde om in de aanval te gaan. En toen...
Het bevel waar hij zo voor had gevreesd: “Dood ze.”
Jakes binnenste spande zich op alsof zijn spieren de kogels konden tegenhouden. Op dat moment verbrak het explosieve geluid van een geweerschot de stilte, en Jake deinsde terug terwijl hij wachtte op een brandende pijn, het eerste teken dat hij zou sterven.
Tot zijn grote verbazing en met een zucht van Avner, draaide een van de donkere figuren zich zijwaarts en viel neer.
Na een volgend geweerschot viel een tweede donkere schim neer.
“Rennen!” Het woord werd angstig geschreeuwd, en de overgebleven schutters renden het steegje uit. Meer geweerschoten volgden hen, maar voor zover Jake kon zien, werd niemand anders geraakt.
Snelle voetstappen kwamen dichterbij. Schoenen knerpten op het grind in het steegje.
“Amateurs,” zei iemand spottend.
