Het wijfje van de alfa: De finale
Auteur
Ms. Nauti Bear
Lezers
491K
Hoofdstukken
26
In de wervelwind van passie en gevaar wordt de liefde van Sloan en Myra op de ultieme proef gesteld. Een geheim zo duister, dat het de basis van hun band zou kunnen verbrijzelen. Terwijl Myra zich in het onbekende waagt om haar verleden te ontrafelen, moet hun liefde de storm van bedrog doorstaan. Zal hun liefde sterk genoeg blijken, of zullen de schaduwen van het verleden hen voor altijd verzwelgen?
Hoofdstuk Een.
Myra
„Sloan!“ riep Myra uit, haar stem hees van opwinding. Haar heupen bewogen ritmisch tegen de vochtige aarde terwijl Sloans warme adem langs haar hals en schouders streek.
„Plaag me niet zo!“ hijgde ze, hunkerend naar zijn aanraking. Sloan lachte zachtjes en greep haar heup stevig vast. Hij trok haar naar zich toe, waardoor ze naar adem hapte, en drukte zich tegen haar aan.
„Wil je dat ik je zo neem, mijn engel?“ Hij maakte een diep, verlangend geluid en gleed in één vloeiende beweging in haar. „Hier zou ik nooit genoeg van krijgen.“
Myra slaakte een kreet van genot. Haar nagels groeven in de natte grond terwijl ze haar rug boog om hem dieper toe te laten.
„Ja!“ kreunde ze met trillende stem. Sloans vingers vonden haar gevoelige plekje en begonnen er cirkels omheen te trekken. Haar heupen trilden ongecontroleerd terwijl hij zich in haar bewoog.
Ze voelde hem volledig, zijn gespierde benen naast de hare, de ruwe stof van zijn broek tegen haar gevoelige huid.
Elke stoot ontlokte haar een zucht van genot. Ze bewogen als één, hun bezwete lichamen glinsterend in het maanlicht terwijl ze de liefde bedreven onder de sterrenhemel.
Myra's adem stokte toen hij zachtjes in haar nek beet, precies op de plek waar hij eerder een zoen had achtergelaten.
„Mijn,“ gromde hij tegen haar huid. Zijn bewegingen werden sneller en krachtiger, waardoor haar tenen zich kromden van genot.
Ze kon niet anders dan zijn naam keer op keer uit te roepen, verloren in het gevoel van hem diep in haar.
Ze duwde zich tegen hem aan, zijn bewegingen beantwoordend met evenveel passie. Hun lichamen sloegen tegen elkaar in een ritme dat alleen zij kenden.
Myra's rug schuurde langs de ruwe bast van een boom, die haar steun bood terwijl ze zich volledig aan hem overgaf.
Ze drong bij hem aan op meer, verlangend naar zijn aanrakingen. Haar binnenste knelde om hem heen en hij liet een wild geluid ontsnappen. „Verdomme!“
Haar borsten deinden mee met elke stoot, haar tepels hard onder de dunne stof van haar shirt.
Hij boog zich voorover en likte er een, terwijl hij haar bleef nemen. Haar ogen rolden weg van genot, golven van plezier spoelden door haar lichaam.
Haar nagels trokken rode sporen over zijn rug. „Ik ben van jou, Sloan,“ fluisterde ze hees.
Ze bewogen sneller, harder, hun genotskreten weergalmend in de stille nacht. De geur van vochtige aarde vermengde zich met hun zware ademhaling en zweet.
Myra voelde haar hoogtepunt naderen, de spanning opbouwend met elke beweging. Ze riep opnieuw zijn naam toen ze hem in haar voelde kloppen, haar vullend met zijn zaad.
Sloan liet zich op haar vallen, zwaar en warm. Hun borsten bewogen op en neer in hetzelfde ritme terwijl hun lichamen verstrengeld bleven. Ze sloeg haar benen om zijn middel, niet willend dat het moment zou eindigen, en liet zich wegzakken in een gevoel van pure gelukzaligheid.
„Ik hou van je,“ fluisterde ze tegen zijn hals, proevend van het zoute zweet op zijn huid. „Voor altijd en eeuwig.“
Hij ademde haar geur in, voor nu volkomen tevreden. De koele nachtlucht deerde hen niet, hun lichamen nog steeds verhit van hun liefdespel.
“Alfa,“ sprak Skye in gedachten tot haar voorbestemde partner. “We zouden die gekke tortelduifjes echt terug naar het huis moeten brengen.“
“Dat zouden we inderdaad moeten doen, maar kijk eens hoe verliefd ze zijn.“ Alfa glimlachte.
“Het is allemaal schattig tot ze verkouden worden en beginnen te snotteren.“
Myra nestelde zich tegen Sloan aan, haar ogen zwaar wordend. De nacht werd stil.
Plotseling doorsneed een vrouwelijke gil de lucht. Het geluid bereikte hen waar ze lagen, hun lichamen nog steeds verstrengeld in een warme omhelzing.
Myra's ogen schoten open. „Wat was dat?“ vroeg ze aan Sloan.
Sloans gezicht betrok. „Misschien is er iets aan de hand thuis? We kunnen maar beter gaan kijken, liefje.“
Myra ademde zijn vertrouwde geur in en glimlachte tevreden. „Dat lijkt me een goed idee.“
Het kostte hen een uur om thuis te komen. Het was diep in de nacht toen ze eindelijk in bed kropen.
Na nog een liefdessessie krulde Myra zich op tegen Sloan, haar zwangere buik glanzend in het bleke maanlicht dat door het raam viel.
„Vertel me een verhaaltje voor het slapengaan.“
Sloan glimlachte in haar haar. „Er was eens...“
Myra zuchtte slaperig.
„Ik hou zo van onze liefde,“ mompelde ze zachtjes, in slaap vallend voor Sloan zijn verhaal kon beginnen.
Een paar minuten later begon ook Sloan weg te doezelen.
Al snel droomde hij, zwevend tussen lichte slaap en waken. In zijn droom liep hij door een dicht woud. Myra was aan zijn zijde.
„Je bent hier,“ zei hij tegen haar.
„Dat klopt,“ antwoordde ze.
De maan hing laag en bloedig aan de hemel. Sloan liep over de vochtige grond, op zoek naar iets of iemand. Hij kon zich niet herinneren wie of waarom. Hij voelde alleen een sterke drang.
„We zouden naar huis moeten gaan,“ zei Myra zachtjes.
„Waar is thuis?“ vroeg Sloan verward.
Plotseling stuitten ze op een graf, vers gedolven en zonder naam. Hij voelde zich ijskoud worden en kon zich niet bewegen.
“Laat mij het overnemen, Sloan.“
“Het voelt gevaarlijk, Alfa.“
“Precies daarom.“
Sloan stemde in, en Alfa nam de controle over.
Tegelijkertijd verscheen Skye, Myra's plaats innemend.
Er wachtte al iemand op hen.
„Alfa, mijn lieveling.“ Het gefluister was zacht maar vol woede.
Hij kon zich niet verroeren, maar zijn ogen werden groot toen ze voor hem verscheen.
Isadora. Vel over been, met vuil haar en lege ogen. Maar Alfa zou dat gezicht nooit vergeten, vooral niet sinds zijn vader haar dwong zichzelf te laten zien. Ze had hem ertoe gebracht Skye te verraden.
Hij voelde zich misselijk worden.
„Ik zal je krijgen,“ zei Isadora. „Al is het in de dood. Ik zal geen van jullie laten leven, Alfa.“
„Alsjeblieft,“ zei Alfa met diepe stem. „Na wat je hebt gedaan? Ik heb nooit van je gehouden. Jouw soort en de onze waren nooit voorbestemd om vrienden te zijn.“
„Je probeerde mijn partner te vergiftigen alleen omdat je bezeten was van mij,“ vervolgde hij, zijn ogen vurig bij de herinnering aan Isadora's daden. „Je bedroog me door je voor te doen als haar.“
Isadora likte haar lippen. „Ik was er bijna. Je zou van mij zijn geweest als de knecht van je vader ons niet had betrapt terwijl we de liefde bedreven in je huis, Alfa. Zeg me... zeg me dat je er niet van genoot.“
Alfa balde zijn vuisten, zichzelf dwingend haar niet aan te vallen. „Dat gebeurde alleen omdat je op Skye leek, Isadora. Je verdiende het om te sterven voor wat je deed.“
Al die tijd stond Skye zwijgend naast Alfa. Haar ogen waren vochtig.
„En,“ zei Isadora zachtjes. „Is de dood hetzelfde als levend begraven worden?“
„Isadora,“ fluisterde Skye eindelijk. „Ze deden iets vreselijks door je levend te begraven. Maar jij maakte ook fouten. Je vergiftigde mij. Je probeerde mijn partner van me af te pakken.“
„Jouw partner was eerst van mij, stom wicht!“ schreeuwde Isadora woedend.
„Je klinkt compleet gestoord,“ zei Alfa.
„Weet je nog toen we kinderen waren, Alfa,“ zei Isadora zachtjes, haar magere vingers naar hem opheffend. Een bol van zwart, stormachtig licht begon zich te vormen aan haar vingertoppen. „Hoe je me vertelde dat je met me wilde trouwen?“
„Wat een onzin, Isadora,“ lachte Alfa. „Je geloofde echt wat een vijfjarige zei?“
„Die woorden zullen je ondergang worden, net als wat je vader mij aandeed, klootzak.“
„Je kunt mij geen pijn doen.“
„Maar ik kan haar pijn doen,“ glimlachte Isadora maniakaal. „Zoals ik eerder deed. En steeds opnieuw, in elk leven. Ik zal haar van je afnemen. Ik zal je kinderen van je afnemen. Ik zal je vernietigen in elk leven, Alfa.“
Hij schoot overeind, badend in het zweet en met bonzend hart.
Myra werd naast hem wakker. Ook zij was bezweet.
„Heb jij...?“
„Ja,“ zei ze ademloos. „Ik had dezelfde droom.“
