Gebeten door de alfa Book 3
Auteur
Lydia Rose
Lezers
72.6K
Hoofdstukken
30
In een wereld waar weerwolven op de rand van zelfvernietiging staan, bevindt Quinn, een afstammeling van de Maangodin Selena, zich in het centrum van een kosmische strijd. Verraden door haar eigen tante en verstrikt in een web van duistere magie, moet Quinn zich een weg banen door verraderlijke bondgenootschappen en dodelijke gevechten om haar soort te redden. Terwijl ze verborgen waarheden ontdekt en machtige vijanden confronteert, wordt Quinns reis een race tegen de klok om het evenwicht te herstellen en haar lot terug te winnen.
Oproepen van de Maansteen
SEASON 3
Geproduceerd door: Bethany Sharp
Geschreven door: Jared Wells & Elana Zeltser
Geluid door: Sam Bartlett
Selena
Kan een schepping groter zijn dan haar schepper?
Kan een kind zijn ouders overtreffen?
Ik heb nooit naar perfectie gestreefd. Perfectie betekent dat er geen ruimte meer is voor verbetering.
En vooruitgang was altijd deel van mijn plan.
Daarom nam ik mijn besluit.
Het doel was om eenvoudige wezens intelligent, bekwaam en liefdevol te maken.
Maar met vooruitgang komen ook problemen, conflicten en dood.
Dat is de prijs van vooruitgang.
Zelfs door zware tijden en onrecht heen, werd deze groep wezens, een mengeling van het beste van mens en dier, sterker.
Maar nu staan deze schepsels, voor wie ik zoveel heb opgeofferd, op het punt zichzelf te vernietigen.
Zelfs vanaf mijn verre positie kan ik de geur van bloed waarnemen.
Het lijkt erop dat de goede wezens die ik schiep niet langer voor een betere toekomst leven.
Ze leven alleen nog voor de overwinning van vandaag.
De macht die ze kunnen vergaren.
De controle die ze kunnen uitoefenen.
De talloze manieren waarop ze anderen kunnen manipuleren.
Het lijkt erop dat ze te groot voor hun broek zijn gegroeid, ver voorbij de nobele redenen waarvoor ze werden geschapen: om dierlijke kracht en menselijke liefde in balans te brengen.
Maar in plaats van naar harmonie te streven, zaaien ze tweedracht.
Wat moest ik, hun god en schepper, doen?
Andere goden zouden misschien hun creatie hebben vernietigd vanwege haar verdorvenheid. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik houd te veel van hen om zoiets wreeds te doen.
Maar ik kon hun ook niet zomaar de oplossing aanreiken.
Hun fouten zaten niet alleen in hun daden, maar ook in hun intenties.
En de neiging tot kwaad was te diepgeworteld om opgelost te worden door een bestraffende ouder.
Ze moesten zelf de strijd aangaan met het kwaad dat in hen was gegroeid.
Hoe graag ik de naderende conflicten beneden ook wilde negeren, ik kon het niet.
Hun pijn was mijn pijn. En ik moest het met hen doorstaan.
Maar zelfs te midden van de pijn, koesterde ik nog hoop.
Een hoop die voortleefde in de verhalen die weerwolven generaties lang doorgaven.
Een grote profetie die in mijn bloedlijn werd overgeleverd.
De komst van iemand die hen zou verlossen.
Een baken van goedheid en een krijger voor gerechtigheid.
De redding van alle weerwolven.
Maar zelfs de komst van deze held was niet gegarandeerd zonder de trouw van mijn kinderen aan mij.
Dus de toekomst van deze held hing nu af van het enige kind van mij dat zich niet volledig tegen mij had gekeerd. Die nog steeds in mij geloofde.
Quinn.
Quinn
Ik dacht dat ik alles in het universum had gezien.
Voor even.
Een ogenblik is genoeg om de eeuwigheid te begrijpen.
Als je er te lang bij stilstaat, raak je misschien de draad kwijt.
Opeens zag ik alles.
En ik wist alles.
Alles wat ertoe deed en wat niet.
Ik zag dat weinig in het grote heelal echt belangrijk was.
Eigenlijk zag ik dat maar één ding in dit uitgestrekte universum er echt toe deed.
Liefde.
Voor mensen. Voor dieren. Voor het leven.
Ik zag dat alles in deze wereld voortkwam uit liefde, of het gebrek eraan.
Dit inzicht trof me als een donderslag bij heldere hemel.
Maar in een oogwenk was het weer weg.
Eeuwigheid veranderde in duisternis.
En daar was ik.
Roerloos.
Stil.
Gevoelloos.
Ik wist niet wie ik was. Ik wist niet waar ik was. Ik wist niet waarom ik was.
Het enige wat ik wist was liefde.
Ik dacht aan niets anders.
Tot een zacht geluid de stille duisternis doorbrak.
Eerst was het ver weg en nauwelijks hoorbaar.
Maar toen werd het luider...
En luider...
Tot het oorverdovend was...
De harde geluiden galmden in mijn oren, deden mijn hoofd bonzen.
Ze klonken ruw en vreemd. Ze waren razendsnel.
Het klonk als een lelijk lied van de duivel zelf.
Toen ik weer begon te voelen, besefte ik dat mijn eerste gedachte niet ver van de waarheid was.
Ik herkende die stem.
Het was een stem die ik ooit vertrouwde.
Een stem waarvan ik dacht dat die om me gaf.
Een stem die ik als familie beschouwde.
Maar hij behoorde toe aan een slecht mens die anderen bedroog.
Tante Jodie.
Al snel begon de duisternis te veranderen in angstaanjagende donkerblauwe, ziekelijke groene en griezelige grijze tinten.
In de wervelende kleuren kon ik Tante Jodie's gezicht zien. Ze had een waanzinnige grijns terwijl ze vreemde woorden bleef uitspreken.
Ik probeerde te schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit. Het was alsof ik stom was.
Toen ik probeerde te bewegen, werkten mijn spieren niet.
Als ik een vuist probeerde te maken, kon ik alleen mijn pink een beetje bewegen.
Ik was nog steeds in Jodie's kamer—dezelfde kamer waar ik was flauwgevallen.
Nu lag ik aan haar voeten, niet in staat om te bewegen, terwijl ze een bezwering over me uitsprak.
Haar handen bewogen razendsnel over mijn lichaam. Haar ogen rolden achterover in haar hoofd. Haar woorden waren in een taal die ik niet kende.
Ik wist niet wat ze aan het doen was.
Het enige wat ik wist was dat ik deze kamer waarschijnlijk niet levend zou verlaten.
Er was geen ontkomen aan.
Alleen pijn.
Het voelde alsof Jodie me stukje bij beetje uit elkaar trok en al mijn energie wegzoog.
Het enige wat ik kon doen was proberen het te doorstaan.
Ik keek langs Jodie's boosaardige glimlach naar de rode tegels op het plafond, met gouden lijnen. Ik wenste dat het hele plafond zou instorten en deze nachtmerrie voor altijd zou beëindigen.
Wat was ik toch een domoor geweest!
Na te denken dat Jodie me echt wilde helpen om mijn beste zelf te zijn, ontdekte ik dat ze me alleen maar wilde gebruiken in een plan tegen onze gedeelde voorouder, de grote Maangodin.
Ze had me tegen mijn familie opgezet.
Mijn vrienden.
Zelfs mijn partner.
Maar nu ik haar plan kende, dacht ik niet dat ze me nog lang in leven zou laten.
Vreemd genoeg maakte de gedachte aan sterven me niet bang.
Tijdens mijn tijd als Tante Jodie's leerling had ik geleerd dat er engere dingen in deze wereld waren dan de dood.
Quinn was iets krachtigs aan het doen, dat kon ik voelen.
Ik was bang dat Tante Jodie Jax en mijn vrienden zou kwetsen. En daarna de Maangodin zelf zou aanvallen.
Ik voelde dat ik de enige was die hen echt kon beschermen.
Mijn lichaam en ziel vochten hard om los te breken en mijn partner te vinden.
Tante Jodie merkte dat ik onrustig was.
Ze stopte met haar vreemde woorden om me te bespotten.
'Je bent hard gevallen in je poging je vrienden te redden,' zei ze, met geveinsde bezorgdheid. 'Je zou beter moeten weten dan tegen mij in te gaan.'
Ik wilde antwoorden, terugvechten, maar ik kon het niet. Mijn lichaam deed pijn en ik kon niet spreken.
Ik wilde niet opgeven zonder te vechten. Maar hoe hard ik ook probeerde te praten of te bewegen, het lukte niet.
Tante Jodie had de touwtjes stevig in handen.
'Maak je geen zorgen, lieverd,' lachte ze gemeen, 'ik houd je hier niet lang. Het zal snel voorbij zijn.'
Wat zou er snel voorbij zijn?
Ik wist niet zeker of ik het wel wilde weten.
Jodie
Ik had haar precies waar ik haar wilde hebben, als een standbeeld zo stil.
Hij zal in zijn nopjes zijn met mij.
Maar ik wist niet hoe lang ik haar zo kon houden. Het was tijd om de klus te klaren.
Daarvoor moest ik eerst toestemming vragen aan mijn meester.
Jodie
'Meester Matheius, ik heb het meisje te pakken. Ik heb al haar krachten onder controle.'
Matheius
'Uitstekend, Jodie. Denk je dat jullie gezamenlijke krachten sterk genoeg zijn voor wat we moeten doen?'
Jodie
'Jazeker, Meester. Ze heeft zoveel onontgonnen kracht.'
Jodie
'Een schat aan kracht, klaar om geplukt te worden.'
Matheius
'Doe wat ik zeg, Jodie. En doe het snel.'
Matheius
'Roep de maansteen op.'
Matheius
'De tijd is nu. We hebben geen moment te verliezen.'
Jodie
'Ja, mijn heer. Ik ga er meteen mee aan de slag.'
Zelfs nadat Matheius ophield in mijn hoofd te praten, voelde ik nog steeds zijn ogen op me gericht.
Het was tijd om het volgende deel van ons plan in werking te zetten.
De weerwolven stonden er slecht voor. Een gebroken groep die opnieuw moest beginnen.
Eindelijk konden we het plan uitvoeren waar we al jaren over spraken.
En alles draaide om Quinn.
Ik keek neer op mijn nichtje, die roerloos op de koude stenen vloer lag.
Ze gaf te veel om anderen. Na alles wat ik haar had bijgebracht... Na het tonen van al haar bijzondere krachten... bleef ze nog steeds vasthouden aan haar vrienden en partners.
Ze was zoveel leugens verteld dat ze haar ware krachten niet benutte.
Maar binnenkort zou ze het licht zien. Ze zou geen andere keus hebben.
'Goed dan, Quinn,' zei ik, 'ik ben het zat dat je daar maar blijft liggen.'
Ik knielde naast haar en fluisterde in haar oor.
'Je vraagt je vast af waarom ik je in leven heb gehouden. Nou, of je het nu leuk vindt of niet, je bent nog steeds van nut voor Matheius en mij.'
Ik keek naar haar, in afwachting van een reactie. Maar ze verroerde geen vin.
Oh. Ze zit nog steeds muurvast.
Met een vingerknip begon Quinn's lichaam langzaam weer te bewegen. Maar ze was nog zo van slag door mijn spreuk dat er geen kans was dat ze kon ontsnappen.
Ik stond op en sloot mijn ogen.
Het was tijd om onze gedeelde familieband met de Maangodin tegen haar te gebruiken.
Met onze krachten gebundeld zouden Quinn en ik sterk genoeg zijn om Selena's speciale maansteen uit Astria naar mijn handen te brengen.
Als haar laatste levende familieleden waren wij de enigen die dit konden doen.
'Met onze gecombineerde krachten roep ik de macht van de Grote Maansteen door tijd en ruimte,' zei ik plechtig.
'Samen zullen we zijn magische krachten gebruiken om een ander toe te voegen aan onze groep van kosmische macht. Nog een afstammeling van de goden.'
Terwijl ik de kracht van de Maansteen door me heen voelde stromen, begonnen mijn oogleden te trillen en mijn handen, tegen Quinn's lichaam gedrukt, begonnen te beven.
Ik wist dat het werkte. Ik kon het voelen.
De steen was nabij.
Ik liet Quinn's lichaam los, en toen—
Oh, Grote Matheius!
Ik voelde het!
Het koude, gladde oppervlak van de maansteen in mijn open hand.
Ik opende mijn ogen om ernaar te kijken—om het prachtige voorwerp te zien dat nu van mij was.
Maar toen ik opkeek, zag ik iets anders.
Quinn.
Ze is verdwenen.
Oh, verdorie.
