Kussen met de cowboy
Auteur
Natalie K
Lezers
1,8M
Hoofdstukken
47
Welkom in Nashville
"Welkom, y'all," staat er op het bord dat ik zie als ik door de luchthaven van Nashville loop. Het bezorgt me een ongemakkelijk gevoel en ik zucht diep.
Waarom ben ik in vredesnaam hierheen gestuurd? En wat heb ik gedaan om deze straf te verdienen?
Mijn vader beweert dat het voor mijn studie is, maar ik weet wel beter. Hij wil me uit de weg hebben zodat hij met zijn nieuwe vriendin kan trouwen.
Iedereen ziet dat die vrouw alleen maar uit is op zijn geld, maar mijn vader is te verblind om dat in te zien.
Ik ben de enige die hem de waarheid durft te vertellen en dat zint hem niet. Hij heeft het nooit kunnen verdragen, maar dit keer is hij te ver gegaan om me een lesje te leren.
Hij heeft me ingeschreven voor een studie economie aan een universiteit hier in Nashville, vanaf augustus voor twee jaar - twee jaar opgesloten in dit gat!
Ik ben drieëntwintig, dus ik zou gewoon nee kunnen zeggen, maar ik ken mijn vader. Als ik niet tenminste de schijn ophoud dat ik akkoord ga, zullen de gevolgen niet mals zijn.
De laatste keer dat hij kwaad op me was, draaide hij de geldkraan dicht en werd mijn auto zelfs weggehaald omdat hij stopte met betalen.
Ik moet bij mijn oude oom Frankie logeren. Ik bedoel, wie stuurt er nou een jonge vrouw naar een oude man die ze amper kent? Hij is de oudere broer van mijn vader, en ik heb hem maar één keer ontmoet toen ik een jaar of vijftien was - hij is praktisch een vreemde voor me.
Als ik om me heen kijk op de luchthaven, verbaast het me; ik had verwacht dat het vol zou staan met cowboyhoeden en laarzen, maar ik heb er nog geen gezien.
Misschien is de stad veranderd sinds mijn vader hier woonde. Op zijn oude foto's droegen hij en mijn moeder altijd van die countrykleding.
Terwijl ik speurend naar cowboys rondkijk, met mijn koptelefoon op, botst een oude vrouw tegen me aan. Ik rol geïrriteerd met mijn ogen en zij gromt; ze ruikt muf en ziet er stokoud uit.
Oude mensen ergeren me mateloos - ze denken altijd dat we hen iets verschuldigd zijn, alsof we voor hen opzij moeten gaan of onze zitplaatsen moeten afstaan. Mooi niet, ze krijgen genoeg rust als ze dood zijn!
Ik check mijn telefoon en zie de foto's en video's die mijn vrienden in Engeland online hebben gezet.
Zij zaten lekker te feesten terwijl ik in mijn eentje zat te wachten op Heathrow, naast een irritant klein kind in first class, en in de rij stond bij de paspoortcontrole.
Mijn telefoon staat vol met kiekjes van hippe plekken, champagne, allerlei cocktails en knappe kerels, waardoor ik nog meer de pest in krijg over mijn vader.
Het wordt er niet beter op als ik bezweet en moe de luchthaven uitloop, op zoek naar de man bij wie ik zal verblijven.
Oud is een understatement - hij ziet er echt stokoud uit, en ik vraag me af of het familiegeheim is dat hij eigenlijk de vader van mijn vader is in plaats van zijn broer.
Hij is ook de enige vent hier met een cowboyhoed op. Ik moet een foto maken, want thuis zal niemand geloven hoe mijn leven er nu uitziet.
Een oude kerel in spijkerbroek met een cowboyhoed die me ophaalt van het vliegveld - je verzint het niet!
„Isobella," glimlacht hij terwijl hij me probeert te omhelzen.
Ik doe een stap achteruit. „Hoi," zeg ik. „Jij bent zeker Frankie?"
Hij tikt aan zijn hoed en glimlacht. „Klopt als een bus. Hoe was de vlucht?"
„Vervelend en eindeloos," antwoord ik.
Hij pakt mijn koffer en worstelt om uit te vinden hoe hij hem moet verplaatsen.
„Er zitten wieltjes onder, je duwt gewoon."
„Ah, nooit zo'n chique ding gezien. De mijne zijn allemaal van die ouderwetse til-aan-het-handvat tassen."
Ik rol met mijn ogen en laat hem voorop lopen. Ik zal hier een paar maanden blijven - een paar maanden voordat ik papa bel en hem vertel hoe ik het hier verafschuw, hoe ik geen vrienden kan maken of hier kan aarden.
Het verbaast me niets als Frankie stopt bij de oudste, meest aftandse truck. Ik schud mijn hoofd. Ik weet zeker dat mijn vader dit hilarisch zal vinden.
„Niet zoals de auto's waar je aan gewend bent, denk ik," zegt hij terwijl hij het passagiersportier voor me openhoudt.
De stoel ligt vol met rommel, dus ik wacht tot hij het opruimt voordat ik instap.
„Het zijn gewoon wat oude gereedschappen die ik aan het opruimen ben," zegt hij terwijl hij ze op de grond gooit. „We moeten alleen even stoppen bij de garage onderweg naar huis. Je kunt daar alles kopen wat je nodig hebt. Er is niet veel in de buurt als je eenmaal op de ranch bent."
Geweldig, hij woont in de rimboe!
„Heb je Wi-Fi?" vraag ik.
„Waarom wat?" vraagt hij.
Oh nee!
Ik breng de rest van de rit door op mijn telefoon. Ik laat mijn vrienden weten dat ik binnenkort misschien alleen maar sms'jes kan sturen.
Ik stuur ook een berichtje naar mijn vader om hem te vertellen wat een eikel hij is en hem eraan te herinneren hoezeer ik hem op dit moment haat.
„Oké - er zijn hier winkels, je kunt alle toiletspullen of vrouwendingetjes kopen die je nodig hebt. Ik zal bij Bill zijn, net daar," hij wijst ergens naar. „Zullen we afspreken dat we elkaar hier over een half uur treffen?"
„Whatever," zucht ik. Een half uur is bij lange na niet genoeg tijd voor mij om te shoppen.
Als ik wegloop bij Bill's Garage, zie ik een straat met maar twee kroegen en twee winkels.
Een jonge vent met een cowboyhoed knikt vanuit een winkelportiek als ik langs hem loop. Ik trek een vies gezicht en zijn vriendelijke glimlach verandert in een frons.
Ik ga naar de voedselafdeling van een van de winkels. Als ik vast kom te zitten in een kamer, denk ik dat ik wat snacks nodig zal hebben.
Ze doen dingen groter hier - de chipszakken zijn enorm en alles komt in grote verpakkingen. Ik gris mee wat ik kan dragen en ga terug de bloedhete straat op.
Ik heb veel spullen ingepakt die ik nodig heb, en ik zou op een gegeven moment een auto moeten krijgen om te rijden. Als die er eenmaal is, kan ik naar Nashville rijden, waar vast veel meer winkels zijn.
„Heb je je weg kunnen vinden?" roept Frankie naar me als ik na tien minuten terugkom bij de garage.
„Het is geen grote plaats, hè?" mompel ik, maar hij hoort me niet.
„Mack, dit is mijn nichtje, Isobella," zegt hij als ik naar de garage loop met mijn I Heart Nashville tas.
De dikke oude man die in de zon zit glimlacht naar me.
„Je lijkt sprekend op je moeder," zegt hij.
Ik frons. Niemand heeft het meer over mijn moeder, en het voelt vreemd om het van een oude man te horen die ik niet ken.
„We zijn zo weg," zegt Frankie. „We wachten alleen nog op de jonge Tobias - hij heeft een lift nodig terug naar de ranch."
Ik ben warm, moe en behoorlijk chagrijnig. De lange vlucht heeft al mijn energie opgeslokt en nu sta ik in de zomerhitte bij een smerige oude garage te wachten op een of andere willekeurige vent die een lift nodig heeft.
Ik zet mijn koptelefoon op en leun tegen de muur, wachtend.
Ik zie Frankie iets zeggen maar kan hem niet horen door mijn muziek. Als ik de volgende keer opkijk van de grond, zie ik de jongeman op wie we hebben gewacht.
Het is de cowboy uit de winkel. Hij draagt een lichtblauwe gescheurde spijkerbroek, het soort dat in het VK niet meer in de mode is. Een schoon wit T-shirt laat zijn spieren zien, en hij heeft een stomme cowboyhoed op.
Jammer - als hij in het VK was en beter gekleed, zou hij er niet verkeerd uitzien. Ik doe mijn koptelefoon uit en volg Frankie naar zijn truck zonder iets te zeggen.
„Bedankt voor het wachten," zegt de jonge kerel tegen Frankie, mij negerend.
„Geen probleem, jongen. Ik wil wel een wederdienst van je," zegt Frankie.
„Oh jee, niet weer dat oude dak van je?"
„Nee, mijn nichtje Isobella hier, ze kent niemand. Kun jij haar helpen wat vrienden te maken?"
Ik schud mijn hoofd om nee te zeggen. „Ik red me wel, bedankt, ik ben niet van plan lang te blijven."
De cowboy kijkt me onderzoekend aan.
„Ik denk niet dat jouw soort het lang zou uithouden hier."
„Mijn soort?"
„Waar wij vandaan komen, werken we voor wat we hebben," zegt hij terwijl hij in de laadbak van de truck springt.
Ik stap in de voorkant en voel me geïrriteerd door de cowboy.
Wie denkt hij wel niet dat hij is om mij te beoordelen? Hij kent me niet eens!
