Neon
Auteur
Kelsie Tate
Lezers
1,1M
Hoofdstukken
32
Bedrijfseigenaar Davis biedt barvrouw Jade een nieuwe baan en een nieuw leven aan. Het enige nadeel? Ze moet werken als de personal assistant van Davis' chagrijnige kleinzoon Lucas, die elke assistent die hij ooit heeft gehad, heeft weggejaagd. Maar Jade is klaar voor de uitdaging... of toch niet?
Leeftijdsadvies: 18+
Hoofdstuk 1
„Jade! Pak die doos met glazen en schiet op!“
„Ben is daarbuiten. Ik heb pauze, Jim,“ riep ze terug, terwijl ze een slokje van haar water nam.
„Het is vrijdagavond. Ga terug naar buiten voordat het een complete chaos wordt!“
„Ja, want het is natuurlijk een ramp als ze twee seconden zonder drankje zitten,“ mompelde Jade in zichzelf.
Ze zuchtte en bracht haar paardenstaart in orde. Haar lange zwarte haar viel over haar schouder terwijl ze het vastbond.
Ze tilde de doos op en bracht hem naar de bar, wensend dat ze vanavond niet hoefde te werken. Terwijl ze doorging met het maken van drankjes, verlangde ze naar een pauze.
Toen de drukte begon af te nemen, pakte ze een doekje en begon ze de bar schoon te maken, genietend van de rust voordat ze kreunde toen een groep luidruchtige mannen naar binnen strompelde.
Het was duidelijk dat dit niet hun eerste stop was.
„Hééé!“ riep een van hen naar de bar.
Jade dwong zichzelf om te glimlachen. „Hé, wat kan ik voor jullie inschenken?“
„Oh, je kunt me heel veel dingen geven, schatje,“ knipoogde hij, terwijl hij op de bar leunde.
„Dat zal best…“ mompelde ze. „Wat voor drankje kan ik voor je inschenken?“
„Bier voor ons allemaal,“ riep hij, wat hem luid gejuich van zijn vrienden in de hoek opleverde.
„Oké,“ antwoordde ze met haar beste professionele glimlach, nam zijn pinpas aan en haalde hem door de automaat, om vervolgens enkel een boze pieptoon te horen.
Ze draaide zich terug naar de man en legde de pas op de bar. „Sorry, hij is geweigerd.“
„Geef me gewoon mijn bier,“ mopperde hij.
„Geen geld, geen bier,“ antwoordde ze fel.
„Wat is in godsnaam jouw probleem?“ schreeuwde hij, terwijl zijn dronkenschap zijn woede versterkte.
„Helemaal niets, meneer,“ glimlachte ze. „Ik geef u met alle plezier een drankje zodra u ervoor betaalt.“
„Wat is hier aan de hand?“ vroeg haar manager, Jim, terwijl hij naar Jade toe liep.
„Jouw barvrouw weigert ons drankjes te geven!“ brulde de man, waarmee hij de aandacht van de hele kamer trok.
Jade draaide zich met een geïrriteerde blik naar haar manager. „Zijn pas is geweigerd. Ik heb hem verteld dat ik hem graag help zodra hij heeft betaald.“
Jim draaide zich weer naar de man en schudde zijn hoofd. „Wat voor tent denk je dat ik hier run? Dit is geen liefdadigheidsinstelling, klootzak. Betaal voor je drankjes net als de rest hier, of rot op.“
Jade glimlachte. Jim was niet de beste baas ter wereld, maar hij steunde zijn personeel altijd. Vooral als het om geld ging.
De man mopperde binnensmonds en haalde wat contant geld uit zijn zak. Jade nam het van hem aan met een trotse grijns. „Dank u wel, meneer. Zes drankjes komen eraan.“
„Wat… waar is mijn wisselgeld?“
„Oh, u zei toch net dat ik de rest van dat geld in de fooienpot mocht doen? Als een excuus voor alle moeite, toch?“
De man opende zijn mond om in discussie te gaan, maar sloot hem weer en liep weg.
Jade draaide zich om om de drankjes te pakken, met een glimlach op haar gezicht.
Ze gaf de mannen hun drankjes en keerde terug naar de bar. Ze liep naar het uiteinde waar een oude man al de hele avond zat en langzaam van zijn drankje nipte.
„Kan ik u nog iets inschenken?“ vroeg ze, terwijl ze naar het kleine beetje whisky in zijn glas keek.
Hij keek lachend naar haar op en knikte naar de groep mannen. „Die zijn echt een handvol, hè?“
„Er zijn er elke avond wel een paar,“ haalde ze haar schouders op. „Ik ben eraan gewend.“
„Je leek je prima te redden.“
„Ach. Zoals ik al zei, ik ben eraan gewend,“ antwoordde ze met een glimlach, terwijl ze zijn glas pakte.
„Ik neem er nog eentje,“ antwoordde hij, terwijl hij haar wat geld aanbood.
„Maak u daar geen zorgen over,“ reageerde ze, terwijl ze met haar hand wuifde. „Die gasten hebben dit drankje net voor u betaald.“
De man lachte zachtjes. „Dank je wel.“
„Geen probleem. Ik zou iedereen gratis drankjes geven als ze allemaal zoals u waren,“ antwoordde ze met een knipoog.
Hij reikte over de bar en stak zijn hand naar haar uit. „Ik ben Davis.“
„Jade,“ antwoordde ze, terwijl ze voorzichtig zijn hand schudde.
„Leuk om je te ontmoeten, Jade,“ grijnsde hij, waarbij zijn gezicht rimpelde toen hij naar haar glimlachte. Hij was wat ouder, misschien eind zeventig.
Zijn grijze haar zat netjes in model en hij droeg wat overduidelijk een duur pak was. Zulke pakken zag ze hier wel vaker.
Elke avond kwamen er zakenmannen uit de wolkenkrabbers aan de overkant om te ontspannen en wat te drinken.
Maar zij waren altijd arrogant en deden alsof ze de baas waren. Davis was vriendelijk, een beetje zoals een grootvader.
„Ook leuk om u te ontmoeten, Davis,“ antwoordde ze. „Werkt u hier in de buurt, of bent u hier toevallig binnengelopen?“
„Een beetje van allebei,“ zei hij, terwijl hij knikte tijdens het praten. „Ik werk niet meer zo veel als vroeger, maar ik moest vandaag toch even naar kantoor. Ik zag deze plek altijd aan de overkant, maar was nog nooit binnengeweest.“
„Nou, ik ben blij dat u bent gekomen,“ zei ze, terwijl ze zijn drankje voor hem neerzette op de bar.
„Ik ook,“ antwoordde hij, terwijl hij een slokje nam. „Werk je hier elke dag?“
„Ja, elke dag. Meestal werk ik de afsluitende dienst, maar morgen werk ik in de middag,“ antwoordde ze terwijl ze de bar schoonveegde.
„Komt u mij nog een keertje opzoeken?“ plaagde ze.
„Misschien,“ zei hij, terwijl hij nog een slok nam. „Ik moet morgen waarschijnlijk weer werken, de rotzooi opruimen die hij…“ Davis viel stil naarmate de ergernis in zijn ogen groeide. „Maar goed, we zullen zien.“
Jade wilde hem net iets vragen over zijn werk toen ze iemand hoorde roepen vanaf de andere kant van de bar.
„Neem me niet kwalijk…“ mompelde ze, voordat ze naar de andere klant liep.
Toen ze terugkwam, fronste ze terwijl ze naar zijn lege stoel keek. Ze pakte zijn glas op en het briefje van honderd dollar dat eronder lag.
Ze staarde vol verbazing naar de enorm royale fooi voordat ze opkeek om er iets van te zeggen, maar ze ving nog net een laatste glimp van hem op toen hij langs het grote raam liep voordat hij verdween.
Haar glimlach was een stille dankjewel voor zijn vriendelijkheid. Ze stopte het geld in haar zak en ging verder met haar werk die avond.
