Eclips Boek 2: Nagloed
Auteur
Kelsie Tate
Lezers
189K
Hoofdstukken
29
Danielle heeft muren om haar hart gebouwd, ervan overtuigd dat liefde een zwakte is nadat ze haar mate heeft verloren. Ze stort zich op haar rol als krijger en staat sterk aan de zijde van haar vader, maar toch blijft de leegte vanbinnen hangen. Dan arriveert Michael, een rustige en geduldige roedeldokter, met zijn dochter. Hij verzorgt niet alleen de wonden van de roedel, maar ontfermt zich ook over iets dat in haar ontwaakt. Hun band is onverwacht, onweerstaanbaar en onverbiddelijk. Danielle verzet zich en vertelt zichzelf dat het een wrede speling van het lot is — maar de vonken slaan over, muren brokkelen af en ze begint te beseffen dat het hart soms weet wat het verstand weigert te zien.
Hoofdstuk 1
De wind rolde in lange, koude vlagen over het veld en bracht de geur van dennen, vochtige aarde en wolven met zich mee. Het gras rimpelde toen de wind passeerde.
Danielle stond vooraan haar bataljon, haar poten stevig in de bevroren aarde geplant. Veertig wolven stonden achter haar in een zwijgende linie, met opgezette vacht en ogen die zwak oplichtten in het schemerige, grijze licht van de vroege ochtend.
Elke uitademing pufte als rook de lucht in. De geur van spanning hing zwaar om hen heen—angst, vastberadenheid en het scherpe, elektrische randje van naderend geweld.
Aan de overkant van de brede open plek verzamelde zich een andere linie wolven in de schaduw van de bomen. De vijandelijke roedel. De roedel die ze moesten vernietigen.
Danielle tilde haar hoofd iets op, haar oren trilden toen ver weg gegrom over het veld droeg. Haar spieren spanden zich strak aan onder haar dikke, geelbruine vacht, klaar om toe te slaan zodra het bevel werd gegeven.
De roedel achter haar vertrouwde op haar leiderschap. Ze voelde hun focus op zich gericht. Maar ondanks de naderende strijd die slechts enkele momenten van hen verwijderd was, dwaalde haar aandacht af.
Omdat ze hem voelde. Talon.
De partnerband klopte warm en levendig in haar borst, een stabiele aanwezigheid in de storm van emoties om haar heen. Haar grijsblauwe ogen zochten de naburige eenheden af tot ze hem zag. Zelfs tussen tientallen wolven zou ze hem onmiddellijk herkend hebben.
Talons wolf was groter dan de rest van zijn eskadron, zijn vacht zo diepzwart dat het bleke ochtendlicht leek te worden opgeslokt. Zijn ontspannen houding wekte de indruk dat hij zich bijna vermaakte met de hele situatie, zijn staart sloeg lui heen en weer terwijl hij vooraan zijn eigen eenheid stond.
Alsof hij haar blik voelde, draaide hij zijn hoofd. Hun ogen ontmoetten elkaar over het slagveld. De band tussen hen laaide op. Zijn stem glipte moeiteloos haar gedachten binnen.
Voorzichtig, Commandant. Je zit te staren.
Danielle snoof zachtjes, haar staart sloeg één keer. Ik bestudeer het slagveld.
Precies, antwoordde Talon droogjes. Probeer het professioneel te houden, anders moet ik straks nog een klacht wegens intimidatie indienen als we terug zijn.
Ondanks zichzelf trilden haar oren van plezier. Focus je op je eskadron, zei ze tegen hem.
Ik ben gefocust, zei hij lui. Mijn focus ligt alleen toevallig op jouw achterkant.
Ze legde haar oren plat in gespeelde ergernis. Je bent onmogelijk.
Talon strekte langzaam zijn voorpoten, alsof hij alle tijd van de wereld had in plaats van luttele momenten verwijderd te zijn van een meedogenloze roedelstrijd. Je houdt van me.
Dat is uiterst betwistbaar.
Je hebt je aan me verbonden. Dat lijkt me vrij hard bewijs.
Danielle blies zachtjes uit, haar adem ontsnapte in een wolkje warme lucht. Achter haar verplaatste een van haar strijders zich zenuwachtig, zijn klauwen schraapten over de bevroren aarde. Aan de overkant van het veld begonnen de vijandelijke wolven in formatie te gaan staan. Hun gegrom werd zachtjes meegevoerd door de wind.
Talons stem werd iets zachter in haar hoofd. Je ziet er woest uit vandaag.
Ze zwiepte met haar staart. Ik zie er altijd woest uit.
Waar, gaf hij toe. Maar vandaag zie je er wel heel angstaanjagend uit.
Danielle gunde zichzelf nog één blik op hem. Zijn donkere wolf stond trots vooraan zijn eenheid, brede schouders en zijn hoofd vol zelfvertrouwen opgeheven. Zelfs van deze afstand kon ze de speelse glinstering in zijn heldere, amberkleurige ogen zien.
Hij zag er onbevreesd uit. Maar via hun band voelde ze dezelfde spanning die zij droeg. De verwachting. De instinctieve paraatheid die voorafging aan de strijd.
Opeens vulde een diep gehuil de lucht, dat weergalmde over de open plek. Danielles hele bataljon verstijfde. De tijd was gekomen.
Aan de andere kant van het veld verschoof Talons eenheid, hun poten groeven in de aarde terwijl ze zich klaarmaakten voor de aanval. Danielles borst trok samen en ze reikte naar hem via de band.
Talon.
Ja?
Doe geen domme dingen.
Er viel een stilte. Toen rimpelde er vrolijkheid door de band. Wat is jouw definitie van dom?
Talon...
Ontspan, zei hij zachtjes. Ik overleef het altijd.
Haar staart viel stil. Blijf in leven, zei ze zachtjes.
Dit keer bevatte zijn antwoord niets van zijn gebruikelijke plagerij. Warmte overspoelde de band tussen hen. Altijd.
Danielles oren wezen naar voren toen ze zag dat hij iets voor zijn eenheid uit stapte. Toen keerde zijn stem terug in haar gedachten. Zacht, zeker. Hé.
Wat?
Ik hou van je.
De woorden nestelden zich diep in haar borst. Haar hart bonsde één keer, hard. Ik hou ook van jou, antwoordde ze.
Een nieuw gehuil doorbrak de stilte. De vijandelijke roedel stormde naar voren in een golf van klappende kaken en rondvliegend bont.
Danielle zakte laag naar de grond en spande al haar spieren aan.
„Nu!“ Het commando weergalmde door de telepathische verbinding van hun roedelleiders.
Haar bataljon explodeerde naar voren. Sneeuw en aarde vlogen op onder beukende poten terwijl tientallen wolven de aanval inzetten.
Aan de overkant van de open plek botste Talons eenheid op de eerste golf vijanden. Danielle ving nog een laatste glimp op van zijn zwarte wolf die recht in het strijdgewoel sprong—krachtig en onbevreesd. Toen werd hij opgeslokt door het slagveld.
De impact volgde enkele seconden later. Een vijandelijke wolf knalde met een venijnige grauw van de zijkant tegen Danielle aan. Ze draaide zich in de lucht en haalde met haar klauwen uit naar zijn schouder terwijl ze op de bevroren grond crashten.
De wereld loste op in chaos. Gegrom. Klappende kaken. De zware dreun van botsende lichamen.
Danielle bewoog als een wervelstorm door het gevecht. Ze ontweek de ene aanvaller en sprong op een andere, haar tanden flitsten terwijl ze hem naar achteren dreef. Maar zelfs terwijl ze vocht, zocht haar geest wanhopig naar één aanwezigheid.
Talon?
De band knetterde zwakjes door het lawaai van de strijd. Een andere vijand viel aan. Danielle draaide razendsnel om, haar klauwen scheurden over zijn flank voordat ze hem van zich af duwde.
De open plek was veranderd in een waas van wolven die in een gewelddadige razernij langs elkaar heen scheurden. Een bloedbad. Stof en sneeuw vulden de lucht.
Danielle sprong over een gevallen vijand heen en scande het slagveld. Voor een fractie van een seconde zag ze Talons donkere wolf vechten in het midden van de open plek—maar er stortte zich een nieuwe golf strijders tussen hen in, en hij verdween opnieuw.
Ze haalde diep adem en herpakte zichzelf. Dit was niet hun eerste strijd, en ook niet de laatste. Ze vertrouwde erop dat hij zijn werk deed en weer veilig bij haar thuis zou komen—net zoals hij erop vertrouwde dat zij hetzelfde zou doen. Het gebrul van de strijd ging door en ze drong naar voren, elke vijand neerslaand die tegen haar in op durfde te komen.
De strijd eindigde niet in één enkel moment, maar in een langzame, vreselijke stilte. Het gegrom stierf weg. Het kletteren van lichamen stopte. Eén voor één trokken de overlevende wolven van Danielles roedel zich terug van hun laatste vijanden, en lieten de open plek bezaaid achter met de nasleep van het gevecht.
Danielle stond in het midden van dit alles, haar flanken zwaar op en neer gaand, haar geelbruine vacht vol vuil en strepen bloed dat niet van haarzelf was. De vijandelijke roedel had zich teruggetrokken, ze hadden te veel verliezen geleden om door te kunnen gaan.
Ze hadden gewonnen. Maar de overwinning voelde hol, zoals altijd. Levens nemen, zelfs de levens van degenen die het over zichzelf hadden afgeroepen, voelde nooit goed.
Er kromp iets hevig in haar samen, een koude onrust kronkelde door haar borst. Ze tilde haar hoofd op en tuurde over het slagveld.
Rond de open plek veranderden wolven terug naar hun menselijke gedaante; ze hielpen de gewonden en controleerden de gevallen roedelgenoten. Ze transformeerde met hen mee. Stemmen fluisterden in uitgeputte opluchting.
„We hebben minimale verliezen geleden, Commandant,“ zei een van de leden van haar eenheid van achteren.
Ze knikte afwezig, ze hoorde de woorden nauwelijks. Haar hart bonsde te snel. Haar ogen zochten het veld af.
Waar was hij?
Ze reikte naar hem via de partnerband. Stilte. Haar maag keerde zich om.
Talon had hier inmiddels al moeten zijn, met een stomme grap over hoe heldhaftig hij was geweest, of dat zij op een etentje moest trakteren omdat hij meer kills had gemaakt. Hij had naast haar moeten staan. Lachend, grijnzend, flirtend.
Danielle begon zich over het slagveld te bewegen en zigzagde tussen zowel strijders als lichamen door. „Talon?“ riep ze schor.
Geen antwoord. Haar hartslag schoot verder omhoog.
Ze keek vlakbij de plek waar ze zijn eenheid voor het laatst had zien vechten. Een paar wolven van zijn team waren daar, sommigen gewond, anderen hielpen elkaar overeind. Maar Talon was niet bij hen.
„Waar is Commandant Talon?“ eiste ze.
Een van de strijders schudde zijn hoofd, verwarring overschaduwde zijn gezicht. „Ik… Ik dacht dat hij bij u was.“
Een koude pijnscheut van pure angst trof haar recht in de borst. Danielle duwde ze opzij en zocht verder. Het slagveld voelde plotseling te groot, te stil. Elke seconde zonder hem maakte de onrust in haar zwaarder en verstikkender.
Talon! riep ze opnieuw door de band, haar geest reikte wanhopig naar de warme, plagerige aanwezigheid die er altijd was geweest.
Niets antwoordde. Haar ademhaling werd onregelmatig.
Nee. Nee, nee, nee.
Hij had het beloofd. Altijd.
Ze begon te rennen. Haar laarzen dreunden over de bevroren grond terwijl ze elk gevallen lichaam en elk groepje strijders dat de gewonden hielp scande.
„Talon!“ schreeuwde ze.
Hoofden draaiden zich naar haar om. Maar geen daarvan was van hem. Haar zicht werd wazig terwijl paniek zich een weg omhoog klauwde in haar keel.
Toen sneed een stem dwars over de open plek. „Commandant!“
Danielle draaide zich abrupt om.
Een van haar strijders stond bij de verre rand van het slagveld, zijn gezicht bleek, zijn ogen wijd opengesperd. Hij hief een trillende hand op en wees naar de grond naast hem.
Haar hart stond stil.
Even kon ze niet bewegen. Een instinct binnenin haar wist het al. De dreiging waartegen ze de hele ochtend had gevochten, sloeg in een verpletterende golf over haar heen.
„Nee,“ fluisterde ze.
En toen rende ze. Hard, zo snel als haar benen haar konden dragen. De wereld vervaagde om haar heen terwijl ze over de open plek sprintte, haar adem werd bijna uit haar longen gerukt.
De strijder deed een stap opzij toen ze hem bereikte. En Danielle zag hem.
Talon lag op de grond, half in het bevroren gras. Het bloed doordrenkte de aarde onder hem. Zoveel bloed. Zijn borstkast bewoog in ondiepe, onregelmatige ademhalingen, de een nog zwakker dan de ander. Een diepe wond scheurde over zijn zij, de snee wijd en donker, het bloeden meedogenloos.
Danielle viel zo snel naast hem op haar knieën dat de klap door haar botten kraakte.
„Talon!“
Zijn ogen fladderden open bij het geluid van haar stem. Even stonden ze onscherp. Toen vonden ze haar. Zelfs nu—gebroken, bleek, stervende—kreeg hij nog de flauwste zweem van die vertrouwde scheve glimlach voor elkaar.
„Hé,“ kraste hij.
Dat aanzicht verbrijzelde iets binnenin haar. Haar handen drukten wanhopig op de wond in een poging om het bloed dat maar door haar vingers bleef sijpelen, te stoppen.
„Nee,“ stikte ze haast. „Nee, nee, nee—blijf bij me, Talon. Blijf hier bij me.“
Talon zoog een oppervlakkige hap adem naar binnen, zijn gezicht vertrok van de pijn. „Ziet er… erger uit dan het is,“ mompelde hij zwak.
„Waag het niet om nu grappen te maken!“ huilde ze, terwijl de tranen over haar gezicht stroomden. Haar handen trilden terwijl ze probeerde hem bij elkaar te houden. „Ik had je nog zo gewaarschuwd om geen domme dingen te doen!“ snikte ze.
Zijn blik verzachtte. „We wisten allebei dat ik toch niet zou luisteren,“ fluisterde hij. Er reutelde weer een bibberende ademhaling door zijn borst. „Sorry.“
Dat ene woord brak haar.
„Niet je verontschuldigen.“ Ze snakte naar adem. „Hou gewoon vol. De genezers komen eraan. Alles komt helemaal goed met je—“
Maar zelfs terwijl ze het zei, voelde ze de waarheid door hun band heen. Het was aan het vervagen. Als een kaars die langzaam opbrandde tot er niets meer over was.
Talons blik bleef op haar gezicht rusten, alsof hij elk detail in zich opnam. „Danielle, ik wil je niet verlaten,“ zei hij stilletjes.
Haar tranen vielen op zijn borst. „Verlaat me dan niet,“ smeekte ze.
Zijn hand trilde zwakjes en ze greep hem onmiddellijk vast, ze klemde de hand stevig tussen die van haar.
„Ik zei je toch,“ ademde hij, „dat ik het altijd zou overleven.“
„Je had het beloofd,“ huilde ze.
Zijn glimlach trilde. „Ik denk… dat ik die belofte heb gebroken.“
Een nat, gebroken geluid ontsnapte uit haar keel.
„We hadden niet genoeg tijd,“ fluisterde hij. „Het spijt me zo.“
Danielle schudde hevig haar hoofd. „Nee, nee, we hebben nog jaren. Talon, we hebben nog ons hele leven—“
Zijn ademhaling werd langzamer en kostte meer moeite.
„Je mag me niet verlaten, Talon,“ snikte ze. „We hebben nog zoveel te doen.“
„Ik hou van je,“ mompelde hij.
Haar zicht vertroebelde nu volledig. „Ik hou ook van jou,“ huilde ze, haar hart dreigde in een miljoen stukjes te breken.
Zijn vingers knepen nog even zwakjes in de hare. Voor een allerlaatste moment. Toen flikkerde de warmte in de band tussen hen—en doofde uit.
Talons hand viel stil.
„Talon?“ fluisterde ze.
Geen antwoord. De stilte was ondraaglijk.
„Talon.“ Haar stem sloeg over.
Toen de waarheid eindelijk over haar heen sloeg, trok Danielle zijn levenloze lichaam in haar armen en hield hem strak tegen haar borst aan. Een schreeuw werd uit haar keel gerukt, rauw en gebroken, en het weergalmde over het slagveld terwijl ze met hem in haar armen heen en weer wiegde.
Tranen trokken in zijn met bloed besmeurde huid terwijl ze zich wanhopig aan hem vastklampte, alsof hem stevig genoeg vasthouden hem misschien terug zou kunnen brengen.
Maar hij bewoog niet.
En Danielles gesnik droeg nog lang nadat de strijd gestreden was, over het stille veld.
