Guns and Royalties Boek 2
Auteur
H. F. Perez
Lezers
198K
Hoofdstukken
40
Angelica, een vrouw met een mysterieus verleden en verloren herinneringen, komt bij op een afgelegen haciënda onder de hoede van Tía Juanita en Tío Ramón. Hoewel ze gewaarschuwd is om uit de buurt te blijven van de raadselachtige en gevreesde El Patrón, wint Angelica's nieuwsgierigheid het van haar. Terwijl ze verborgen vaardigheden en stukjes van haar verleden ontdekt, raakt ze verstrikt in de gevaarlijke wereld van El Patrón, wat leidt tot een reeks intense en hartstochtelijke ontmoetingen. Met geheimen die om elke hoek op de loer liggen, moet Angelica een weg zien te vinden in haar gevoelens en de gevaarlijke omgeving om de waarheid over haar identiteit en haar connectie met El Patrón te achterhalen.
Angel
Angelica
Sonora, Mexico
„Dit kan niet waar zijn.“
Weer een lading ingrediënten was verpest.
„Verdomme.“
Ondanks maanden oefenen kon Angelica nog steeds niet goed koken.
„Let op je woorden, mi hija,“ zei de vrouw naast haar zachtjes.
Angelica glimlachte verlegen. „Sorry.“
„In het Spaans, Angelica.“
Ze werd er altijd aan herinnerd om Spaans te spreken, elke keer als ze weer in het Engels verviel.
Klopt. „Lo siento, tía.“
De vrouw knikte goedkeurend. „Bueno. Hacer otro lote de tortillas, por favor.“
„Sí.“
Angelica moest de woorden in haar hoofd naar het Engels vertalen om ze te begrijpen.
De koele ochtendlucht deed haar rillen. Ze was klaar om Juanita te helpen, de vrouw die haar had opgevangen toen ze op haar dieptepunt zat.
Juanita en haar man, Tío Ramón, waren de vertrouwde beheerders van een uitgestrekte haciënda. Het landgoed was gevuld met bedienden, veldwerkers en bewakers.
Angelica was op slag verliefd geworden op de plek toen ze hem zag. De weelderige bergen die een vlak terrein met een natuurlijke waterbron omringden—het was een perfect landgoed.
Ondanks dat ze nog herstelde van een schotwond, was deze plek haar toevluchtsoord geworden. En Juanita en Ramón waren haar redders.
Juanita behandelde haar als een dochter en leerde haar hoe ze erbij kon horen. Maar met haar blonde haar en blauwpaarse ogen viel Angelica erg op, ondanks haar zongebruinde huid.
Maar niemand behandelde haar anders. Zodra Juanita had aangekondigd dat Angelica haar nichtje was, verwelkomde iedereen haar met open armen.
„Siempre habla en nuestro idioma, Angélica. El Patrón detesta a extrañas en su tierra.“ ~(Spreek altijd in onze taal, Angelica. El Patrón haat vreemdelingen op zijn land.)
~
„Sí, tía.“ El Patrón. Iedereen leek de oude man te vrezen, een angst die voortkwam uit respect. Angelica had hem nog nooit ontmoet, maar ze begon nieuwsgierig te worden.
Zou hij op Tío lijken? Een vaderlijk figuur? „¿Cuándo volverá a casa?“ ~(Wanneer komt hij thuis?)
~
„No me corresponde decirlo. Quiero que te mantengas alejado de él. Por favor.“ (~Het is niet aan mij om dat te zeggen. Ik wil dat je bij hem uit de buurt blijft. Alsjeblieft.)
~
„Dat zal ik doen, Tía Juanita.“
Maar waarom? El Patrón was vast een vriendelijke, oude man. Angelica haalde haar schouders op. Het was het beste om Juanita's waarschuwing ter harte te nemen.
Ze wilde geen problemen veroorzaken. Ze wilde alleen haar herinneringen terugkrijgen zodat ze de weg naar huis kon vinden.
Haar familie maakte zich vast heel erg zorgen. Dat deed zij ook.
Ze moest zichzelf terugvinden. En hoeveel ze ook van deze plek hield, ze wist dat ze in gevaar was voordat Juanita en Ramón haar in huis namen.
Ze wilde de problemen niet naar hun huis brengen.
Angelica wachtte op de dag dat ze deze plek kon verlaten en naar haar familie kon zoeken.
„Ik weet alleen dat El Patrón binnenkort thuiskomt. Dus we moeten voorbereid zijn. En het zou beter zijn als hij jou niet zou zien.“
„Hoe zit het met zijn familie?“
Het was vreemd—er renden geen kinderen rond op het landgoed.
„Hij heeft geen familie. Dat wil hij zo. Geen vragen meer, si?“
Angelica knikte. Het was niet haar probleem.
Ze moest gewoon herstellen, wat geld verdienen en dan vertrekken. Ze had er niets te zoeken om overdreven nieuwsgierig te zijn naar de mysterieuze El Patrón.
***
Door de hitte halverwege de middag snakte ze naar een duik in de dichtstbijzijnde rivier.
Of nog beter, het grote zwembad bij het landhuis. De indrukwekkende Spaanse grandeur zou anderen misschien intimideren, maar haar niet.
Ze wist dat ze zulke plekken al eerder had gezien.
Angelica wist veel dingen, behalve wie ze echt was.
Ze beschermde haar ongewone blauwpaarse ogen tegen de felle zon.
Het enige wat ze deze middag wilde, was afkoelen. Haar zorgen vergeten in het verfrissende water.
-~Maar het is verboden, Angelica.-
~
Ze trok een grimas. Dat was waar. Juanita had haar uitdrukkelijk verteld om bepaalde delen van het huis niet te verkennen, en vooral de vleugel van El Patrón niet.
Haar nieuwsgierigheid was gewekt, maar ze wist beter dan het te riskeren.
-~Nee, doe het niet. Stop met me in de verleiding te brengen! Черт побери!-
~
Ze keek geschrokken om zich heen. Ze had net in haar hoofd in een andere taal gevloekt.
Blijkbaar sprak ze meerdere talen.
Het ontdekken van haar vaardigheden gaf haar hoop. Maar ze kon het niet aan Juanita vertellen; ze zouden zich zorgen maken, en dat wilde ze niet.
Ze sprak heel makkelijk Frans en Russisch. Was ze soms van de KGB?
Ze had ook verstand van vuurwapens. Het merk, het model, hun nauwkeurigheid.
En ze wist hoe ze ermee moest omgaan. Groot of klein, het maakte niet uit.
Een paar weken geleden had ze een sportschool gevonden in de buurt van de wachtpost.
Het was meer een trainingskamp, dus sloop ze er bij zonsopgang stiekem naartoe om gebruik te maken van de faciliteiten.
Tot haar verbazing ontdekte ze dat ze Krav Maga en mixed martial arts beheerste.
En ze had de kracht om urenlang te trainen, totdat haar spieren trilden en ze naar adem hapte.
Wie had haar getraind? Maman? Ze kon het zich niet herinneren. Maman. Moeder.
Als haar instincten klopten, had ze haar moeder achtergelaten. En haar moeder moest wel vreselijk ongerust zijn over haar vermiste dochter.
Angelica knipperde haar tranen weg. Ze miste haar moeder, wie ze ook was. Had ze een zus? Een broer? Vrienden? Een vriendje?
Er was een deel van haar dat opgevuld moest worden. Ze moest het weten.
Haar naam was niet Angelica. Tía Juanita had haar die naam gegeven omdat ze vond dat ze op een engel leek.
-Dat waren haar woorden, niet de mijne.
Ze snoof bij die gedachte. Dat ze gevaarlijke dingen wist, maakte haar nog geen strijder van God. Ze was voor iets anders bestemd.
En ze was verre van een engel. Ze was rusteloos en snakte naar een uitlaatklep. Als ze er niet snel een vond, zou ze haar frustraties naar de hemel uitschreeuwen.
Terwijl ze in de verte keek, vielen er tranen over haar wangen.
-Wie ben ik? Wat is mijn echte naam?
***
„Ik was naar je op zoek, hija.“
Tía's stem was gevuld met zacht verwijt.
Angelica wist dat ze al uren weg was. Ze was door de dichte bomen getrokken en had in de koude rivier gezwommen. Ze had zelfs een schilderachtig huisje gevonden.
Ze nam zich in gedachten voor om de plek schoon te maken en zich eigen te maken. Het leek alsof er al jaren niemand had gewoond.
„Ik ben gaan zwemmen.“
Weer overschakelen naar het Spaans was een beetje lastig, maar ze deed het uit respect voor Juanita.
Juanita zuchtte diep terwijl ze naar haar keek.
„Laat het me de volgende keer weten, zodat ik me geen zorgen hoef te maken. Ik stond op het punt om je Tío te vragen een zoektocht te starten.“
Angelica glimlachte om haar woorden. Ze wist hoeveel ze om haar gaven.
„Ik kan je niet al mijn geheimen vertellen. Sommige dingen kunnen beter in het duister blijven,“ antwoordde ze speels, terwijl ze met haar wenkbrauwen wiebelde.
„Dios mío! Jij en je grapjes. Ga je wassen. Het eten is over een uur klaar. Hup!“
Juanita stuurde haar met beide handen weg. Lachend kuste Angelica de blozende wang van haar voogd voordat ze wegdraaide.
„Tot zo, Tía Juanita.“
***
Verfrist en in opperbeste stemming liep Angelica, gekleed in een comfortabele lichtblauwe off-shoulder blouse en een zwierige witte rok, vrolijk de eetkamer in.
Ze bleef stilstaan. Haar ogen werden groot toen ze het boze gesprek aan tafel zag.
Dit was de eerste keer dat ze Juanita en Ramón zag ruziën.
„Wat is er aan de hand? Tía? Tío?“
Ze vielen stil en keken haar aan als herten in de koplampen.
„Niets, hija!“
Juanita wuifde haar vraag weg en Ramón knikte instemmend.
Ze had dan wel geheugenverlies, maar ze was niet dom. Er was iets mis. Er hing een gespannen sfeer om hen heen, die rondwervelde en steeds strakker werd als een strop.
„Jullie kunnen niet tegen me liegen. Jullie kunnen het me beter nu vertellen, zodat ik me kan voorbereiden.“
Met gracieuze passen liep ze door de kamer en nam haar vaste plek aan de tafel in.
De eetruimte was elegant, ook al was het niet de formele eetzaal of de charmante ontbijthoek. Het had hypermoderne keukenapparatuur, geïmporteerde keramische tegels, kroonluchters en een lange mahoniehouten tafel.
Met haar servet netjes over haar dijen gedrapeerd en een kalme glimlach op haar gezicht keek ze naar haar huisgenoten; ze wachtte met een opgetrokken wenkbrauw.
Angelica had er geen idee van hoezeer ze op dat moment op haar machtige Maman leek. „En?“ spoorde ze hen aan.
Juanita sprong nog net niet op uit haar stoel. Haar donkerbruine ogen schoten van Angelica naar haar man.
„El Patrón. Hij komt naar huis,“ vertelde ze met trillende stem.
„Oh.“
Черт побери!
