Bad Boy Xavier: Deel 2
Auteur
Jen Cooper
Lezers
230K
Hoofdstukken
50
Katelynn kent pijn beter dan vrijheid. Opgescheept met een vader wiens keuzes haar gevangen houden, droomt ze van ontsnappen zodra ze achttien wordt. Maar één roekeloze deal ontneemt haar die kans, en levert haar veiligheid over aan een familie die veel gevaarlijker is dan ze zich ooit had kunnen voorstellen. Dan verschijnt Xavier ten tonele, de erfgenaam van een wreed imperium waar angst het betaalmiddel is en geweld de wet. Hij is koud, meedogenloos en getraind om nooit te aarzelen, en heeft nog nooit iemand ontmoet die moedig genoeg is om hem te trotseren—tot haar. De vonken vliegen ervan af wanneer gevaar botst met opstandigheid, wat hen meesleurt in een verknipt spel van macht, verleiding en controle. Elke blik is een uitdaging, elk woord een wapen, en geen van beiden is bereid om zich als eerste over te geven.
Hoofdstuk 1
KATIE
Katelyns mond viel open van verbazing en ze krabbelde achteruit op haar handen. „Mitch?“
Mitch torende boven haar uit in een zwarte spijkerbroek, een zwart overhemd en een zwart leren vest. Hij droeg bijpassende zwarte laarzen en zwarte leren handschoenen.
Hij trok ze over zijn handen met een brede, enge grijns.
Hij droeg donkere eyeliner. Ze wist niet eens dat hij tatoeages had, maar ze waren er wel. Ze liepen vanuit zijn kraag omhoog langs zijn nek. Hij had deze op school goed verborgen.
Tot dat moment had ze zich nooit afgevraagd waarom hij altijd coltruien droeg.
„Katie, Katie, Katie,“ zei hij dromerig, terwijl hij zich naar haar toe boog. Ze sloeg hem in zijn gezicht.
Hij hapte naar adem en greep naar zijn wang, terwijl ze probeerde weg te krabbelen. Maar ze werd gegrepen door zijn handlanger, die haar bij haar keel pakte en een pistool tegen haar hoofd zette.
Verrassing, verrassing.
„Wat the fuck is er aan de hand? Waarom doe je dit? Wat wil je van me? En waarom the fuck wordt Frederick gecontroleerd door gestoorde tieners?!“ eiste ze. Ze probeerde zich los te schoppen van de bewaker, maar zijn greep was te stevig.
Mitch stond langzaam op. Hij liep met berekende stappen en samengeknepen ogen op haar af. Het gaf haar een klein beetje voldoening om te zien hoe zijn bleke wang rood kleurde door de afdruk van haar hand.
„Het is lang geleden dat de Clarkes een zwakke plek hadden. Maar nu heb ik die. Ik mag verdomme dood neervallen als ik dit laat schieten,“ zei hij, terwijl hij haar vragen negeerde en met zijn vinger over haar wang streek.
Katie beet naar zijn vinger, en hij trok hem met een boze blik snel terug.
„Ik was vergeten hoe boos je bent.“ Hij draaide zich om naar een van de bewakers. „Hoeveel heeft hij haar toegediend? Ze zou nu al buiten westen moeten zijn,“ gromde hij.
„Een normale dosis, baas. Ze vecht ertegen,“ antwoordde hij. En dat deed ze inderdaad.
Of het nu angst of adrenaline was, wist ze niet. Ze wist wel dat ze absoluut niet in die kamer met hen wilde flauwvallen.
Mitch draaide zich weer naar haar toe. „Hmm. Ik had rekening moeten houden met je hoge tolerantie. Nou ja, aangezien je wakker bent, kunnen we dit maar beter afhandelen.“ Mitch wilde een stap naar voren doen.
Katie schopte om zich heen, terwijl ze schreeuwde en vocht. Hierdoor schrok iedereen achteruit. De bewaker liet haar los en ze krabbelde snel weg. Haar gedachten waren nog steeds wazig.
Mitch pakte haar bij de arm en rukte deze hard op haar rug, waardoor ze het uitschreeuwde. Het was haar verrotte schouder, en ze had het gevoel dat hij dat wist. Ze had echter geen idee hoe.
Hij boog zich naar haar oor en duwde haar ruw tegen de muur.
„Hoe meer je je verzet, hoe meer pijn ik je zal doen.“
Ze worstelde tegen hem. „Wat je ook van plan bent, het gaat niet werken. Ik ben misschien belangrijk voor Xavier, maar hij zal het imperium van zijn familie niet voor mij op het spel zetten. En de rest kan het geen hol schelen als ik sterf, dus je kunt me net zo goed laten gaan.“
„Xavier zal alles voor je op het spel zetten,“ reageerde Mitch.
„Waarom stond hij dan net in de kamer hiernaast met Kimberly Ackerman te zoenen? We zijn niet eens meer samen, en ik ben maar een nummertje voor hem. Sorry, Mitch, heb je nog een ander plan?“ daagde ze hem uit.
Hij gromde en duwde haar harder vast. Ze trok een pijnlijk gezicht toen er een felle steek door haar schouder schoot.
Ze had Mitch echter wel geraakt. Hij draaide zich om naar zijn bewakers. „Is dat waar? Stond hij met Ackerman te zoenen?“ eiste hij te weten.
De bewaker keek nerveus voordat hij knikte. „Ja, baas. Op de beelden zijn de Clarke-jongen en het Ackerman-meisje samen te zien,“ gaf hij toe.
Mitch brulde het uit. Hij duwde zich van Katelyn af en begon heen en weer te ijsberen.
Ze draaide zich naar hem toe en grijnsde. Toen ze zag dat ze hem van de wijs had gebracht, bracht dat haar op een idee. Het brak haar hart om het te doen, maar het zou waarschijnlijk haar leven redden. Althans, dat hoopte ze.
„Wat? Na al die stoere praatjes over de 'andere speler' weet hij niet eens van de aanstaande bruiloft af? De bruiloft die de machtigste families van Colorado moet verenigen. De Clarkes en Ackermans bundelen hun krachten, Mitch, en ik geloof niet dat jij bent uitgenodigd.“
Mitch keek haar boos aan en keek weer naar zijn bewaker, die zijn schouders ophaalde. Een van de anderen stapte naar voren, nadat hij als een gek op een tablet had getikt.
„Het is waar. De Ackermans hebben Kimberly aan de Clarkes verkocht om te trouwen. De huwelijksvergunning is aangevraagd,“ zei de bewaker. Katie moest haar best doen om haar schok te verbergen.
De pijn sneed door haar hart. Ze slikte haar tranen weg om de schijn op te houden, maar vanbinnen stortte ze in.
„Hoe the hell wisten wij dat niet?!“ riep hij uit, krijsend als een kleuter.
Katie negeerde zijn woede-uitbarsting en wilde de kamer verlaten. Ze pakte langzaam de deurklink achter zich vast en trok de deur open. Hij sloeg keihard dicht voor haar neus toen Mitch er zijn hand tegenaan duwde, terwijl hij haar woedend aankeek.
„Dat betekent niet dat je aan mij ontkomt, Katelyn. Je weet wie ik ben, en dat is een probleem. Ik ben er nog niet klaar voor dat de Clarkes die informatie hebben,“ beet hij haar toe.
Katies maag draaide zich pijnlijk om en ze wankelde tegen de deur. „Ik dacht dat we vrienden waren, Mitch,“ stamelde ze, terwijl de woorden moeizaam uit haar mond kwamen.
Hij haalde zijn schouders op. „En ik dacht dat je je door de jaren heen wel eens zou hebben afgevraagd waarom ik de enige was die met je praatte. Of de enige die je aandacht gaf na die shit met je vader. Maar dat is ook niet gebeurd.“ Hij grijnsde boosaardig.
Katie wilde iets zeggen, maar het werd zwart voor haar ogen. Ze gebruikte de muur om overeind te blijven. „Wat dan ook. Dan vertel ik die stomme Clarkes niets over jou,“ probeerde ze nog, maar Mitch lachte luid.
„Natuurlijk doe je dat niet. Slaap lekker, Katie. Je zult het nodig hebben.“ Hij knipoogde net op het moment dat ze in elkaar zakte en het gevecht tegen haar bewusteloosheid verloor.
***
Katie werd wakker van een brandende pijn op haar dijbeen. Ze schreeuwde het uit. Haar ogen vlogen open en ze schoot naar voren om aan de pijn te ontsnappen. Maar dat lukte niet.
Haar voeten waren vastgeketend aan een stoel en haar armen waren op haar rug gebonden. Mitch hield een hete pook tegen haar dijbeen.
Hij trok hem terug terwijl er tranen over haar wangen rolden door het verbrande vlees dat hij achterliet. Ze was uitgekleed tot op haar ondergoed. Ze rilde van de koude wind die haar raakte doordat de deur van de lege loods open en dicht sloeg.
Een bewaker bracht een camera naar binnen.
„What the fuck?!“ schreeuwde ze.
Mitch grijnsde. „Je denkt toch niet echt dat ik het zo makkelijk op zou geven, of wel?“ Hij pakte het statief vast en richtte de camera op haar. „Ik geloof je verhaal over de bruiloft wel. Maar dat maakt over een paar minuten niets meer uit, als Xavier ziet wat ik doe met het meisje van wie hij echt houdt.“ Mitch zette de camera aan en het lampje sprong op groen.
Ze keek weg van de lens.
„Hij en ik zijn niets. Ik kan hem niets schelen en hij zal niet achter me aan komen. Je bent fucking waanzinnig!“ schreeuwde ze, maar Mitch schudde zijn hoofd. Hij gaf een van zijn bewakers een teken om in beeld te gaan staan.
Mitch pauzeerde de video.
„Pak de pook op. Dat zal meer effect hebben,“ zei hij. De handlanger deed wat hem werd opgedragen.
Katie deinsde achteruit toen Mitch naar haar toe liep en haar mond stevig dichtkneep. „Als je mijn naam noemt, of zegt wie ik ben, of hem ook maar één hint geeft over mijn identiteit, dan snijd ik je fucking tong eruit,“ waarschuwde hij. Daarna klopte hij op haar wang en liep terug naar de camera.
„Oké, actie,“ riep Mitch, en de handlanger duwde de pook opnieuw tegen haar dijbeen. Ze schreeuwde het uit terwijl de felle pijn door haar lichaam sneed.
„We komen je halen, Clarke,“ zei de handlanger. Zijn stem klonk zwaar en schor, alsof hij een pakje per dag rookte.
Er rolden nog meer tranen over haar gezicht. Ze wist dat ze weg moest zien te komen. Ze moesten weten dat het Mitchell was.
Ze worstelde tegen haar boeien, waardoor de tiewraps nog dieper in haar polsen sneden.
Mitch klapte in zijn handen en zette de camera uit. Hij bekeek het filmpje terug voordat hij goedkeurend knikte. „Prachtig. Oké, nu het leuke gedeelte. We gaan ervoor zorgen dat hij onder druk komt te staan.“ Mitch grijnsde en zette de camera weer neer, met de lens van hen afgewend, maar hij liet hem wel aanstaan.
„Kun je me niet gewoon laten gaan?“ vroeg ze. Ze was moe, had het koud en verging van de pijn, om nog maar te zwijgen over haar brandende dijbeen.
„Nee. Vertel me nu waar de Clarkes zaken doen,“ beval hij.
Katies gedachten gingen uit naar het hoofdkwartier en alle families die daar waren. Ze was geen verrader. „Hoe zou ik dat moeten weten?“ snauwde ze, en zijn grijns werd alleen maar breder.
„Otis, geef me de tang. Het lijkt erop dat Katie wat lol wil trappen,“ zei Mitch. Hij pakte de tang van Otis aan. Hij zette het gereedschap vlak naast haar vingernagel, en ze deinsde angstig terug.
„Vertel het me,“ waarschuwde hij, maar ze schudde haar hoofd, terwijl ze zich schrap zette voor de gevolgen. Hij rukte de nagel van haar vinger, en ze gilde het uit van de pijn.
De daaropvolgende dagen waren een ware hel. Of althans, hoe ze zich de hel voorstelde.
Zoveel pijn.
Ze miste twee kiezen achter in haar mond en drie nagels. De tenen van haar linkervoet waren verbrijzeld en het topje van haar pink was verdwenen.
Mitch was een sadist. Hij genoot van elk greintje pijn dat hij haar toebracht. Hij nam alles op.
Hij was de beelden recht voor haar neus aan het bewerken. Hij liet haar haar eigen geschreeuw keer op keer terughoren, terwijl haar lichaam pijn deed en haar hoofd bonkte.
Ze was ontzettend zwak, moe en hongerig, maar ze wilde bovenal wanhopig graag ontsnappen.
Het enige voordeel van zoveel pijn hebben, was haar vermogen om dingen van zich af te zetten en zich terug te trekken in haar eigen, veilige gedachten.
Nou ja, veilig was het niet echt. Maar in haar achterhoofd was ze bezig met plannen maken, en ze was er vrij zeker van dat ze kon ontsnappen.
Zo'n zeventig procent zeker. Of vijftig. Het was in ieder geval de moeite waard om het te proberen.
„Ik moet naar de wc,“ fluisterde ze. Haar ribben deden pijn op de plek waar hij haar keihard had gestompt.
Praten was moeilijker dan ze dacht; haar stem kwam amper door haar gekneusde luchtpijp heen. Hij had haar zo vaak gewurgd. Ze vond er inmiddels niets aantrekkelijks meer aan.
„Ik moet naar de wc,“ zei ze iets harder, en Mitch draaide zich abrupt naar haar om.
„Nee,“ zei hij, en hij ging weer verder met het bewerken van de video.
Haar ontsnappingsplan hing af van een wc-pauze, dus hoewel ze doodsbang was voor wraak, bleef ze aandringen. „Alsjeblieft,“ smeekte ze.
Mitch rolde met zijn ogen en nam haar op. Hij analyseerde haar, waarschijnlijk om te zien of ze in staat was om te vluchten. Daarom deed ze extra hard haar best om er zwak en verslagen uit te zien.
Ze was er al zo slecht aan toe, dus dat was niet heel moeilijk.
Mitch wuifde haar weg en wendde zich tot een van zijn mannen.
„Breng haar naar de wc, geef haar daarna weer een dosis en zet haar boven neer. Ik heb haar pas later weer nodig,“ zei Mitch. Hij ging verder met editen, terwijl zij omhoog keek naar de vide in de loods waar hij haar had vastgehouden.
Zijn handlanger maakte haar voeten los, daarna haar handen, en rukte haar ruw overeind uit de stoel. Katie beet op haar tong om een schreeuw in te houden toen de pijn door haar lichaam explodeerde.
Hij probeerde haar zelf te laten lopen, maar het was een helse pijn om druk op haar voeten te zetten. Ze stortte voor zijn neus in elkaar en kon een kreet niet onderdrukken.
Hij trok haar weer overeind en sleepte haar door de half afgebouwde kamers van de loods naar de wc.
Katie verzamelde al haar laatste krachten. Op het moment dat hij de deur opendeed om haar erdoorheen te trekken, rukte ze zich met een harde beweging van hem los.
Ze duwde hem de badkamer in en trok de deur vliegensvlug dicht. Ze deed hem van buiten op slot en strompelde daarna terug langs het houten raamwerk van de gang.
Ze kromp bij elke stap ineen van de pijn. Haar lichaam smeekte haar om te stoppen, maar ze negeerde het en strompelde naar de deur. Terwijl ze dat deed, liet haar bebloede hand afdrukken achter op de hangende afdekzeilen.
Ze bewoog zich zo snel als ze kon met haar gebroken tenen en kapotte lichaam. Ze had haar hand al op de deurklink liggen, toen Mitchell naar haar riep vanaf zijn geïmproviseerde bewerkingsstation in het midden van de loods.
„Kijk uit, Katie. Ik heb je één keer te pakken gekregen; dat lukt me zo nog een keer. Als je me dwingt om achter je aan te rennen, maak ik het nog veel erger voor je als ik je eenmaal te pakken heb,“ waarschuwde hij.
Katie keek hem boos aan. „Ik weet de antwoorden op je vragen niet. Dankzij Kim ben ik helemaal klaar met de Clarkes. Je hebt geen enkele reden om me hier te houden,“ zei ze. Dat zette hem aan het denken.
„En dan weten de Clarkes wie ik ben,“ merkte hij op.
Ze snoof smalend. „En dan? Stop met spelletjes spelen en ga de confrontatie met ze aan. Het enige wat je nu doet, is jezelf neerzetten als een lafaard. Ze hebben je amper op hun radar staan. Maak verdomme gewoon je zet en laat mij er buiten.“
Ze liep de loods uit alsof ze het zelfvertrouwen van een koningin had, terwijl haar lichaam het in werkelijkheid begaf.
