Balans
Auteur
FouFou16
Lezers
16.9K
Hoofdstukken
32
Sebastian staat daar, gepolijst en trots, ervan overtuigd dat iedereen op afstand houden de enige manier is om niet te verliezen. Een roekeloze leugen om zijn moeder gerust te stellen bindt hem plotseling aan Sophia, een vrouw wiens eerlijkheid scherper snijdt dan elke waarheid die hij ooit heeft ontweken.
Hun nep关系 begint als een simpel plan, maar elk gedeeld moment slaat een nieuwe barst in zijn perfecte harnas. Sophia is niet op zoek naar iemand om te redden — ze weigert simpelweg om met haar eigen hart toneel te spelen. Terwijl de vonken echt worden, komen oude wonden naar boven en moeten beiden beslissen of de sprong naar iets kwetsbaars het risico waard is.
Onder alle hitte en koppigheid begint een zeldzame balans tot bloei te komen.
Hoofdstuk 1: Wanneer Zeus de Hemel Terugneemt
SEBASTIAN
Toen de deur achter haar dichtviel, blies ik eindelijk mijn adem uit. Ik was opgelucht dat ik haar hoge hakken hoorde weglopen van mijn appartement. Het was weer een vreselijke blind date waar mijn moeder me toe had gedwongen.
Ze regelde deze zogenaamde werkdiners nu al maanden. Ze kreeg daarbij de enthousiaste hulp van mijn secretaresse. Mijn secretaresse en mijn moeder spanden duidelijk samen om achter mijn rug om plannetjes te smeden.
De kandidate van vanavond was Veronica, de dochter van een belangrijke zakenrelatie. Ze werd warm aanbevolen. Maar als iemand zoveel reclame nodig heeft, deugt er meestal iets niet en is het goedkoop. En man, wat had ik gelijk!
Het diner leek wel eindeloos te duren. Ik vroeg me af waarom ik toch steeds ja zei tegen deze dates. Veronica was zo oppervlakkig en leeg. Elk gesprek ging uiteindelijk weer over geld, het bedrijf van haar vader of het roddelen over mensen die we kenden. Het werd pijnlijk duidelijk dat ze totaal geen diepgang had. Er viel niets aan haar te ontdekken.
Er was absoluut geen klik.
Ze was zonder twijfel mooi, maar hoe langer ik tegenover haar zat, hoe minder ik dat zag. Natuurlijk bestelde ze een quinoasalade. Dat doet elke verwaande vrouw die op een eerste date indruk wil maken met haar zogenaamd gezonde levensstijl. Tien minuten later leunde ze over de tafel om de restjes van mijn bord te eten.
„Ik snap er niets van!“ lachte ze, terwijl ze met haar vork over mijn bord schraapte. „Dat van jou smaakt veel lekkerder.“
Ik keek toe hoe ze kauwde. Heel gulzig. Het was vreemd genoeg walgelijk om te zien.
„Misschien komt het omdat jouw smaak eraan zit,“ ging ze verder. Ze likte haar lippen af. Dat was op de een of andere manier nog smeriger dan het feit dat ze van mijn bord at.
Toen ze mijn lege bord eindelijk opzij schoof, betaalde ik de rekening. Ik vertelde haar dat ik naar huis ging omdat ik vroeg op moest. Ik had besloten dat ik genoeg had gezien.
„Kom op,“ zei ze. Ze aaide over mijn arm met haar puntige nagels en gaf me de kriebels. „We kunnen nog wel even snel iets drinken op een plek met meer privacy. Misschien bij jou thuis.“
Ze stelde dit voor, maar alcohol was duidelijk het laatste waar ze aan dacht.
Sommigen vragen zich misschien af waarom ik niet gewoon nee zei en naar huis ging. Zeker omdat ze me zo verveelde. Nou... omdat de behoeften van een man niet altijd samengaan met oprechte interesse. En Godzijdank, want als dat wel zo was, zou ik nooit neuken.
Het was al te lang geleden dat ik ook maar enige emotionele aantrekkingskracht tot een vrouw had gevoeld. Daarom was ik er zonder veel schuldgevoel aan gewend geraakt om ze te gebruiken voor mijn seksuele ontlading.
Maar op het moment dat ik klaar was, wenste ik dat ik verdomme Houdini was. Dan kon ik ze laten verdwijnen zonder nog iets te zeggen of ze aan te raken. En dan te bedenken dat mijn moeder echt geloofde dat deze vrouw geschikt was als vriendin. Wat een grap.
Ze zag er alleen aan de buitenkant goed uit en voldeed aan de standaard eisen. Dat had mijn moeder misschien voor de gek gehouden. Maar ze was zo slijmerig en vol van zichzelf, zelfs tijdens de sex. Daardoor had ik moeite met klaarkomen, nadat ik haar veel langer had geneukt dan ik had gehoopt.
Haar perfecte rondingen in haar sexy designer lingerie en haar dure parfum konden het vuil in haar ziel niet verbergen. Begrijp me niet verkeerd. Ik hou niet van preutse vrouwen. Maar ze was niet zomaar een vrije geest; ze was een goedkope geest, heel oppervlakkig en nep.
Het type vrouw dat je achteraf een vieze smaak in je mond geeft en de volgende ochtend voor een zware kater zorgt.
Ik had de hoop in vrouwen al lang opgegeven. Als ze van binnen mooi waren, waren ze van buiten lelijk. Lelijk volgens mijn normen en smaak, niet in het algemeen. Ik besef dat ik zelf ook geen heilig boontje ben, maar dat verandert niets aan mijn eisen.
Ik wist wat ik van een vrouw wilde en ik nam met niets minder genoegen. Zelfs als dat betekende dat ik de rest van mijn leven vrijgezel zou blijven. Dat klonk me eigenlijk best goed in de oren!
De volgende dag heb ik haar nummer gewoon geblokkeerd. Ze bleef me maar bellen en appen. Ze mag het aan haar pappa gaan vertellen als ze dat wil. Ik had er echt spijt van dat ik haar toch mee naar bed had genomen. Sex met haar was namelijk niet veel meer waard dan de palm van mijn eigen hand neuken.
Ik moest met mijn moeder praten. Haar recente obsessie om me aan een vrouw te koppelen, moest stoppen. In godsnaam, ik was een volwassen man. Ik wilde haar niet boos maken of kwetsen door haar droom om mij te zien settelen te verpesten. Maar dat was gewoon iets wat ik niet voor mezelf zag gebeuren.
Ik stapte in de auto en reed naar het vakantiehuisje van mijn ouders. Een keer per maand was het een traditie voor mijn broers en mij. We kwamen dan samen in het huisje aan het meer waar we zijn opgegroeid. We brachten de dag samen door om een band op te bouwen. Vroeger was het leuk, maar de laatste tijd was het een ware marteling geworden.
Mijn twee broers, van wie er één jonger was dan ik, waren allebei getrouwd en hadden al kinderen. Natuurlijk werd ik dus behandeld als het typische problematische middelste kind. Ik had zogenaamd relatie- en hechtingsproblemen die iedereen dacht te kunnen oplossen. Wie zei dat er iets mis met mij was?
Vandaag was extra zwaar, want mijn moeder was vol in de aanval gegaan. Ze greep elke kans die ze kreeg.
„Wist je dat Veronica me huilend heeft gebeld?“ mopperde mijn moeder tegen me.
„Oh, ik vraag me af waarom. Wat zou er toch mis kunnen zijn met zo'n onschuldig engeltje?“ spotte ik.
Mijn broers lachten allebei. Liam, de jongste, verslikte zich zelfs in de heerlijke soep die mijn moeder had gemaakt. Ik had ze eerder al verteld over de helse nacht met Veronica. Ik had geen enkel pikant detail weggelaten van de streken die ze uithaalde. Dat was blijkbaar te veel informatie voor mijn broers om te verwerken.
We waren gezellig aan het praten en bespraken de laatste nieuwtjes, toen mijn jongere broer plotseling lachend wegliep. Hij kwam even later terug met een fles goede oude bourbon uit de bekende collectie van mijn vader. Anthony, mijn oudere broer, had ook een grote glimlach op zijn gezicht. Hij wist duidelijk al wat hiervan de reden was.
„Oké, vertel op,“ eiste mijn moeder op serieuze toon.
„Dit is één van mijn beste flessen, dus het kan maar beter goed nieuws zijn, jongen,“ zei mijn vader met een halve glimlach.
„Nooou... ik heb twee goede nieuwtjes!“ zei Liam met een vrolijke stem. „We verwachten een baby,“ verklaarde hij met ogen die straalden van geluk.
„Ahhhhhh, een baby! En... ?“ Mijn moeder moedigde hem met een hoge stem aan om verder te gaan. Ze kon haar enthousiasme nauwelijks inhouden. Haar gezicht zag eruit alsof het wilde ontploffen van vreugde.
„En... we verwachten een baby,“ herhaalde hij.
„Ben je niet een beetje te jong voor de ziekte van Alzheimer?“ plaagde ik.
Mijn moeder hapte plotseling naar adem en gilde van enthousiasme. Ze klapte in haar handen. „Jullie krijgen een tweeling!“
De glimlach op dat zelfvoldane gezicht was onbetaalbaar. Echt geweldig. Ik verwachtte de opmerking elk moment, ergens tussen de schouderklopjes en de knuffels door. Ik wist dat het eraan kwam...
„Sebastian!“
Ja hoor. Daar was het. En ik wist dat er nog meer aan zat te komen.
„Wanneer komt de dag dat we zulk geweldig nieuws uit jouw mond horen?“ merkte ze teleurgesteld op.
„Wanneer Zeus de hemel terugneemt!“ grapte ik. Haar gezicht betrok van teleurstelling. „Nooit, mam!“ antwoordde ik eerlijk. Ik was geïrriteerd en deed geen moeite om dat te verbergen. „Begrijp me niet verkeerd, broer. Ik ben blij voor je, maar dit zie ik bij mezelf nooit gebeuren.“
Mijn moeder ging op de tuinstoel zitten en verborg haar gezicht in haar handen. Was ze aan het huilen?
„Lieverd?“ Mijn vader legde zijn eeltige hand troostend op haar achterhoofd. Hij keek bezorgd.
„Oh, kom op, mam! Maak hier niet zo'n groot probleem van. Het is niet de droom van iedereen om te trouwen en kinderen te krijgen. Ik ben een succesvolle, ongelooflijk knappe en geweldige zoon. Wat kan een moeder nog meer van haar kind vragen?“ Ik deed een poging om een grapje te maken. Ik bewoog mijn wenkbrauwen op en neer en glimlachte zelfvoldaan.
„Familie is alles. Als je afziet van het grootste geschenk dat het leven een man kan bieden, dan heb je voor niets geleefd!“ zei mijn vader teleurgesteld. Hij klonk bloedserieus. Mijn moeder deed niet eens de moeite om te reageren op mijn duidelijk mislukte poging tot humor.
Geweldig. Nu deed mijn vader ook al mee aan die hele settel-gekte waar mijn moeder de afgelopen maanden mee bezig was. Hij had me nog nooit ergens toe gedwongen. Dit kwam dus volkomen onverwacht van hem.
Ik probeerde met ze te praten en legde uit dat mijn leven perfect was zoals het nu was. Ik wist niet wie ik meer probeerde te overtuigen, hen of mezelf. Mijn gezicht betrok toen ik het besefte. Hoe hard ik het ook probeerde te ontkennen, de waarheid was dat ik teleurgesteld was. Teleurgesteld in hoe het leven was gelopen, tenminste wat betreft vrouwen en relaties.
Ik was niet altijd zo. Vroeger geloofde ik dat ik misschien ooit liefde zou vinden. Als ik maar hard werkte en een succesvolle man werd. Op die manier kon ik misschien interessantere, ambitieuzere en slimmere vrouwen aantrekken. Wat een illusie was dat. Ik bedoel... mijn broers waren de uitzondering, niet de regel. En mijn ouders kwamen uit een heel ander tijdperk.
Ware liefde? Dat bestond alleen in romantische komedies en in romans.
Na nog wat ruzie over dit onderwerp, verliet ik het huisje. Ik was woedend dat geen van mijn broers me deze keer had gesteund. We waren heel hecht als familie. In theorie hadden ze achter mij moeten staan. Vooral na alle sappige details die ik met ze had gedeeld over mijn seksleven.
Ik bedoel... hadden zij überhaupt nog wel een seksleven? Niemand van hen sprak erover. Ze praatten alleen maar over hun werk, de kinderen en alles wat met hun Little House on the Prairie-leventje te maken had.
De jongste had duidelijk wel sex. Maar als er nog twee huilende en poepende machines aan de dagelijkse routine werden toegevoegd, betwijfelde ik dat. Er zou waarschijnlijk geen tijd meer overblijven voor iets anders dan luiers en boodschappen doen. Mijn god! Drie kinderen! Hoe gingen ze dat in godsnaam redden? Arme Liam.
Ik was zo blij dat ik single was. Ik beloofde mezelf dat ik nooit een vrouw dat met mij zou laten doen.
