Love in the District Boek 1
Auteur
Sofia Jade
Lezers
169K
Hoofdstukken
32
Hannah dacht dat ze haar verleden met Wesley achter zich had gelaten—of in ieder geval had geleerd om de andere kant op te kijken. Dat werkte zolang er een oceaan tussen hen in lag. Terugkeren naar Washington, DC zou simpel moeten zijn: een trouwlocatie kiezen, trouwen met haar knappe chirurg-verloofde en de deur sluiten voor alles waarvoor ze op de vlucht was geslagen. In plaats daarvan botst ze op Wesley—haar ex, haar eerste liefde, het liefdesverdriet dat ze nooit heeft verwerkt. Nu hij een brandweerman is, getekend door hitte en littekens, is hij onmogelijk te negeren. Hannah mag dan vergeten zijn hoeveel hij ooit voor haar betekende, maar Wesley herinnert zich alles, en het verleden is nog met geen van beiden klaar.
HOOFDSTUK 1
HANNAH
„Daar komt de bruid!“ zong Baylor met een hoog stemmetje terwijl ik uit het pashokje van de Urban Glamour Bridal Boutique in hartje Los Angeles stapte.
Ik glimlachte. „Het gaat echt gebeuren, of niet?“
„Reken maar. Maar ik stel voor dat je toch voor het zeemeerminmodel gaat. Jouw rondingen mogen best gezien worden,“ antwoordde hij. Hij liep naar een ander rek met trouwjurken. Daar snuffelde hij door de jurken die de verkoopster voor mijn passessie had uitgekozen.
„Kijk, deze laat je mooie rug goed uitkomen en legt de nadruk op de juiste plekken.“
„Ik zal het proberen.“ Ik keek naar de schitterende jurk die Baylor me had aangereikt.
Ik schoof het witte gordijn opzij en ging terug het pashokje in. Ik trok de A-lijn jurk uit en hees mezelf in de zeemeerminjurk.
Het topje was bedekt met fijn kant. Het had een diepe halslijn aan de voorkant. De achterkant liet meer blote huid zien dan ik normaal gesproken zou kiezen. Het bovenste deel zat strak om mijn heupen en aan de onderkant liep hij wijd uit. Dit benadrukte mijn vrouwelijke vormen en liet me eruitzien als een beminnelijke verleidster.
Zou Edwin dit mooi vinden? Of zou hij denken dat het te bloot is?
Mijn verloofde was altijd al een ingetogen en klassiek type man geweest. Hij dacht in strakke lijnen en klinische snedes. Dat was logisch, want hij was een van de beste chirurgen van heel LA.
Ik kwam uit het pashokje en draaide een theatraal rondje voor Baylor. „Wat vind je ervan?“
„Oh. Mijn. God. Je ziet er geweldig uit,“ riep hij terwijl hij enthousiast in zijn handen klapte. „Zelfs als je deze jurk niet kiest, moet je bij dit model blijven. Dat is de mooiste pasvorm die je vandaag hebt aangehad.“
„Maar denk je dat Edwin het mooi zal vinden? Ik heb het gevoel dat hij meer van een A-lijn of prinsessenjurk houdt.“
Baylor rolde met zijn ogen. „Nou, hij is niet degene die de jurk draagt, toch? Het is ook jouw bruiloft. Je moet iets kiezen dat bij jóú past.“
Ik knikte. „Je hebt gelijk. Soms kan ik nog steeds niet geloven dat ik ga trouwen.“ Ik drukte mijn handen tegen mijn wangen en voelde dat ik rood werd.
„Ik kan gewoon niet geloven dat je bij hem gaat intrekken en mij in de steek laat. Alleen omdat je met hem trouwt, betekent niet dat je met hem hoeft samen te wonen,“ plaagde hij met een knipoog. „Wat moet ik zonder jou beginnen? Dit is pas de tweede keer in mijn leven dat we niet samenwonen.“
Ik grinnikte zachtjes. Ik dacht aan de jarenlange herinneringen die we samen hadden opgebouwd.
Baylor en ik waren al van jongs af aan onafscheidelijk. We groeiden samen op in hetzelfde pleeggezin in Washington, DC.
Baylor was daar op vierjarige leeftijd terechtgekomen na een moeilijke start van zijn leven. Een jaar later kwam ik aan nadat de jeugdzorg me had weggehaald. Mijn ouders hadden me drie weken lang alleen gelaten in ons appartement. Ze waren naar Florida gegaan om drugs te scoren.
Tegen de tijd dat de instanties me kwamen ophalen, zag ik er volgens mijn pleegmoeder nauwelijks nog uit als een kind. Gelukkig heb ik geen herinneringen meer aan die drie weken. Ik stond er alleen voor en overleefde het maar ternauwernood.
Toen ik voor het eerst bij de familie Smith werd geplaatst, was ik verlegen en bang. Maar Baylor trok meteen naar me toe als een lichtpuntje. Hij beschermde me tegen mijn angsten en hielp me door het leven te navigeren met een flinke dosis humor.
Zo bleef hij zich ook gedragen naarmate we ouder werden. Hij was niet zomaar een vriend. Hij was familie en het dichtste bij familie dat ik tegenwoordig nog had.
Ons pleeggezin was een drukke boel met in totaal zeven pleegkinderen. Ieder kind had zijn eigen verdrietige verhalen en problemen, wat constant de aandacht van onze ouders trok. Maar zelfs toen sommigen van ons trouwden en zelf een gezin stichtten, bleven de banden sterk. Onze pleegbroers en -zussen werden onze grote familie. Hun kinderen werden onze geliefde nichtjes en neefjes.
Ik keek ernaar uit om sommigen van hen volgende week te zien als ik op bezoek ging.
„Dus, je gaat echt niet met me mee terug naar DC om naar de trouwlocaties te kijken?“ vroeg ik met een diepe zucht.
Hoewel Edwins familie en de meeste van onze vrienden nu aan de westkust woonden, stond ik erop om in DC te trouwen. Mijn grote pleegfamilie woont daar. Het zou voor hen heel duur zijn om helemaal naar het westen te reizen. Bovendien zou DC altijd als mijn echte thuis blijven voelen.
Edwin was nog maar één keer met mij mee geweest. Mijn familie had amper de kans gehad om hem te leren kennen. Daarna moest hij alweer terug naar de westkust voor zijn werk. Dit zou een mooie kans voor hen zijn om hem beter te leren kennen en een band op te bouwen.
Helaas betekende deze last-minute verandering van de locatie dat ik nog maar zes korte maanden had. Ik moest snel een plek en leveranciers vinden voor onze bruiloft in oktober.
„Het spijt me, ik kan echt niet. Het is op het werk gewoon te druk op dit moment. Maar ik beloof dat ik in juni met je mee terug ga voor je bruidsfeest. Ik zou dat voor geen goud willen missen.“
„Gelukkig maar, ik kan het risico niet lopen dat mijn getuige niet aan mijn zijde staat,“ zei ik met een glimlach.
„Oké, ik denk dat we het voor vandaag maar voor gezien moeten houden en gaan lunchen. We hebben in ieder geval de pasvorm bepaald,“ zei hij. Ik liep het pashokje in om de jurk uit te trekken.
Een paar minuten later stonden we weer in de drukke straten van Los Angeles. We liepen arm in arm en genoten van het prachtige lenteweer in Californië.
„Vertel me eens over de trouwlocaties die je volgende week gaat bekijken.“
„Ik heb de keuze teruggebracht tot mijn top drie: het kunstmuseum, een oude historische kerk in het hart van de stad, en een uitgestrekte, verbouwde boerderij net buiten het centrum van DC.“
Baylor trok zijn wenkbrauwen op, maar hij gaf geen commentaar op mijn keuzes. „Klinkt leuk. Heb je al een voorkeur?“
„Ze zijn allemaal prachtig. Ik probeer er met een open blik in te gaan. Ik hoop dat de juiste locatie eruit springt zodra ik hem in het echt zie.“
„Nou, wat je ook kiest, het zal perfect zijn. Je gaat trouwen in de stad waar we zijn opgegroeid. Ik laat door niets of niemand jouw grote dag verpesten.“
Ik hoopte maar dat dat waar was.
