Koninklijk bloed Boek 2
Auteur
Alex Fox
Lezers
89.6K
Hoofdstukken
26
Anya, een pas getransformeerde vampier, worstelt met haar nieuwe identiteit en haar bloeddorst terwijl ze haar weg moet vinden in de ingewikkelde politiek van de vampierhoven. Als ze naar huis terugkeert om haar adoptiemoeder weer te zien, krijgt ze te maken met de uitdagingen van haar koninklijke status in het Rode Hof en met de manipulatieve tactieken van rivaliserende vampierfacties. Met haar emoties op scherp en haar loyaliteit op de proef gesteld, moet Anya leren haar krachten te beheersen en haar dierbaren te beschermen, terwijl ze de geheimen van haar afkomst en de ware aard van haar transformatie ontrafelt.
Naar Huis
Boek 2:Geboren Schaamteloos
Ik wiebelde zenuwachtig heen en weer terwijl het vliegtuig de landing inzette. Mijn hart bonsde in mijn keel. Na mijn bijna-doodervaring wist ik dat ik mijn moeder moest vertellen wat er allemaal was gebeurd.
De jongens hadden gezegd dat deze reis ook was om haar te beschermen.
Maar hoewel ik vond dat mijn moeder het recht had om het te weten, zag ik als een berg op tegen het delen van dit grote nieuws.
Mijn handen trilden en ik voelde me misselijk van de zenuwen. Mijn maag draaide zich om van dat kleine zakje pinda's dat ik aan boord had gegeten.
Ik wist dat de vampiers konden voelen hoe gespannen ik was, maar ik was te bang om mijn gevoelens voor hen te verbergen.
Ik verlangde ernaar om mijn moeder weer te zien... Maar de dochter die ze ooit in de vuilnis had gevonden, was nu heel anders.
Zal mijn moeder me nog herkennen? Zal ze nog steeds van me houden?
Deze gedachten joegen me angst aan. In slechts een paar weken was ik zo veranderd dat ik mezelf amper herkende.
Alles aan me voelde vreemd, maar mijn veranderde uiterlijk was het moeilijkst te accepteren. Elk litteken op mijn huid, zelfs het kleine bij mijn mondhoek, was verdwenen.
Mijn grijze ogen, donkere wenkbrauwen en zwartgeverfde haar waren veranderd. Ik was als een oude pop die een grondige opknapbeurt had gekregen.
Mijn ogen waren nu helder blauw-zilver, en mijn haar glansde koperkleurig, niet dof en slap zoals vroeger.
Vroeger dacht ik dat mijn haar er best goed uitzag, ook al was het wat flets door gebrek aan zonlicht. Nu deed mijn nieuwe uiterlijk de oude ik er slecht uitzien.
Hoewel het ongeveer drie maanden geleden was, kende ik mezelf nog steeds niet na de verandering.
Het was alsof ik elke ochtend wakker werd en er perfect uitzag, alsof iemand me in mijn slaap had opgemaakt. Het was vreemd dat ik met warrig haar wakker kon worden en er nog steeds geweldig uitzag, net als meisjes in films.
Misschien omdat ik niet vaak in de spiegel keek, was ik zo verbaasd hierover; het maakte me vaak verdrietig.
Ik was nooit echt fan van vampiers, en wat ik leuk vond aan ze in True Blood was dat ze eruit konden zien als gewone mensen. Dat leek me logischer dan mooi zijn en een betere manier om erbij te horen.
Voor ik mijn groep ontmoette, was ik niet erg goed in praten met mensen.
Ik ben er nog steeds niet geweldig in, maar de band die ik heb met de vier van hen en hoe ze om me geven maken dingen iets makkelijker - tenminste met hen.
Zoals alle vampiers verlangde ik naar bloed, vooral het bloed van drie van de vier mannen bij me.
Het verlangen naar bloed voelde als een gloeiende pook in je keel, en het zou alleen maar erger worden.
Het was jammer dat Nonus niet bij ons was op deze reis.
Hij was de enige met wie ik echt close was geweest, en degene van wie ik meestal dronk. Dat was logisch, aangezien hij de eerste was met wie ik een band kreeg.
Maar zonder hem hier waren mijn behoefte aan bloed en de pijn in mijn keel bijna ondraaglijk, hoe hard ik ze ook probeerde te negeren. Nonus had me hiervoor gewaarschuwd en geprobeerd me iets te laten doen dat voor mij als mens niet goed voelde.
„Voed je en heb seks met een van de anderen,“ waren zijn exacte woorden toen hij vertrok. Ze hadden me de hele nacht aan het huilen gemaakt.
Blijkbaar was ik een vampierkoningin. Wat dat ook betekende, het was iets waar ik nog steeds over leerde. Opgevoed door mensen, begreep ik vampiergewoontes en -verlangens niet, of vampierrelaties.
Nonus vertelde me dingen, en ik moest volgen. En meestal - vooral nadat iemand me probeerde te vermoorden - deed ik dat.
Hij was niet alleen de oudste vampier in mijn groep, maar ook de koning van een heel hof. Dus het was logisch om te doen wat hij zei.
Maar seks was niet iets waar ik licht over dacht. Dus zijn aanwijzingen hierover volgen was iets wat ik uitstelde - niet alleen over seks maar ook over bloed.
Ik had alleen seks gehad met Nonus, dus ik kon niet zo casual over seks denken als de rest van mijn groep. Misschien was dat gewoon hoe ik als mens was opgevoed, maar het was nog steeds iets waar ik sterk over voelde nu ik een vampier was.
Ik probeerde nog steeds uit te vogelen wat al dit familiegedoe betekende, dus wat was het kwaad in het niet doen? Tot nu toe alleen een zere keel.
Het voelde als een eeuwigheid geleden dat ik in een vliegtuig was gestapt om naar de technische school te gaan die ik wilde voordat dit alles gebeurde.
Ik kon me nog herinneren hoe ik aan de keukentafel zat met mijn moeder, thee dronk, knuffelde op de bank en veel Friends keek. Was ze nog steeds aan het daten met die politieagent?
We hadden over haar date gepraat voor ik vertrok, maar ik had sindsdien niets meer gehoord.
Ik was soms opgebleven, spelletjes spelend met mijn vrienden die bleven vragen waarom ik niet meer online was. Maar hoe kon ik dit online uitleggen?
Zelfs mijn online vrienden zouden het niet begrijpen, en ik kon de helft van de Discord-berichten niet beantwoorden als mensen vroegen naar de universiteit.
„Het is niet aardig om ons te vertellen dat je oké bent en ons met rust moet laten, alleen om hier te zitten en over elke angst na te denken tot het je gek maakt. Niet dat ik niet geniet van Domonic's lijden.“
Ik verstijfde toen Justin dit zei terwijl hij in de lege eersteklas stoel naast me ging zitten.
Van hen allemaal was Justin de enige van wie ik niet had gebeten of het bloed had geproefd, dus hij maakte me altijd nerveus als hij plotseling opdook.
Ik werd beter in het opmerken van andere vampiers die rondliepen, maar hij en Nonus wisten me nog steeds meestal te verrassen.
Ik zat opgekruld in mijn stoel achterin het vliegtuig met mijn boek en een oude groene deken die mijn moeder jaren geleden had proberen te breien.
Het was een beetje rommelig en ongelijk, maar ze had er veel tijd aan besteed, wat de reden was dat ik het had meegenomen.
Het deed me denken aan thuis en liet zien hoe we een goed maar vreemd team waren. Ik had gehoopt dat het me beter zou laten voelen, maar dat was niet zo.
Waarom wilde ik ooit weg uit deze plek?
„Het gaat wel,“ zei ik zachtjes, mijn boek iets hoger houdend om mijn gezicht te verbergen, ook al had ik niets gelezen.
„Omdat Programmeren voor Dummies zo'n geweldig boek is,“ zei Justin, het boek van me afpakkend en op de stoel achter ons gooiend. Het landde met een zachte plof. „Dat kun je in je slaap lezen. Wat is er aan de hand?“
Ik keek hem boos aan, mijn armen vouwend en mijn benen dichter tegen me aan trekkend. „Jullie zouden het toch niet begrijpen.“
„Je zou verbaasd kunnen zijn. Je vergeet dat we allemaal al lang bestaan.“
„Met minder gevoelens,“ beet ik terug, kijkend naar de pluizige wolken onder ons.
„Niet allemaal,“ zei Justin zachtjes, zijn stem zo zacht dat het mijn hart pijn deed voor hem.
Ik wist niet veel over hem, maar wat ik wel wist was dat hij, net als ik, belangrijk was in het Rode Hof. Ik denk dat zijn titel prins was.
We waren van het Rode Hof, waar in tegenstelling tot normale vampiervrouwen, de mannen werden behandeld als pionnen; wij vrouwen waren de machtige stukken - of dat was me tenminste verteld.
Tot een paar maanden geleden dacht ik dat ik in de vuilnis was gevonden, weggegooid als afval... Behalve door een serveerster in New York City die geen kind had moeten opvoeden. Mijn moeder. Mijn echte familie.
