De Achtervolging van Kiarra
Auteur
N. K. Corbett
Lezers
🔥25,1M
Hoofdstukken
78
De laatste halte
KIARRA
"Hé, jij, meisje. Wakker worden."
Met een kreun rolde ik me om op de stoel en trok mijn jas van mijn gezicht.
Het duurde even voor ik me herinnerde waar ik was. Toen zag ik het fronsende gezicht van een treinconducteur op me neerkijken en wist ik het weer.
"Dit is de laatste halte. Je moet uitstappen," zei hij ongeduldig.
Toen ik om me heen keek, zag ik dat de rest van de coupé leeg was.
"Oké," mopperde ik, terwijl ik langzaam overeind kwam. Mijn lichaam protesteerde na urenlang in zo'n ongemakkelijke houding te hebben geslapen.
Ik gooide mijn rugzak, met daarin al mijn bezittingen, over mijn schouder en liet me door de conducteur naar de uitgang begeleiden.
Toen ik eindelijk buiten op het perron stond, drong het tot me door dat ik niet wist waar ik was. Nadat het in mijn vorige stad mis was gegaan, had ik mijn spullen gepakt en was ik op de eerste trein gesprongen die de stad uit ging.
"Pardon, meneer, welke stad is...?" Maar de conducteur had de treindeuren al achter me gesloten. Met een toeter reed de trein het station uit.
"Bedankt voor niets, klootzak," mompelde ik zachtjes, terwijl ik om me heen keek.
Ik had absoluut geen idee waar ik was, maar ik begon door de straat te lopen. Het zag er niet uit als een grote stad, meer als een leuk, klein stadje.
Dat was tenminste de sfeer die ik kreeg, kijkend naar de kleine, gezellige huizen met hun witte hekken.
Terwijl ik liep, leek de wind aan te wakkeren en de koude herfstlucht deed me rillen en mezelf wat steviger omhelzen.
Er was iets vreemds aan deze stad, iets in de nachtlucht waardoor mijn nekharen overeind gingen staan.
Maar misschien was ik gewoon niet gewend aan dit soort kleine steden. De afgelopen zes jaar, sinds ik op mijn 18e verjaardag mijn laatste pleegouders had verlaten, was ik van stad naar stad getrokken en nooit ergens lang gebleven.
Ik had baantjes, net genoeg om de huur te betalen. Maar op de een of andere manier leek ik nooit lang te kunnen blijven. Vroeg of laat moest ik altijd vertrekken naar de volgende stad.
Misschien zou een kleine stad een leuke afwisseling zijn, dacht ik terwijl ik mijn jas strakker om me heen trok in de kou.
Op dat moment moest ik een plek vinden om te overnachten, want het zou te koud zijn om gewoon een bankje te zoeken.
Ik liep door de schemerige straten, op zoek naar iets. Als er geen motel was, dan zou deze plek tenminste een bar moeten hebben waar ik wat warmte kon vinden en misschien een drankje of tien.
Het was vrijdagavond - nou ja, zaterdagochtend op dat moment - en de jongeren van deze stad moesten toch ergens ~heen kunnen om wat te drinken.
Plotseling voelde ik het weer; mijn nekharen stonden recht overeind.
Ik draaide me snel om en staarde in de donkere heg achter me.
Mijn maag draaide zich om en ik voelde mijn hartslag stijgen. Ik zou zweren dat ik...
Nee, dat was onmogelijk. Ik schudde mezelf door elkaar en scande de heg nog eens zorgvuldig.
Even dacht ik dat ik een paar gele ogen zag, als de ogen van een wolf. Maar ik moest het me verbeeld hebben.
Ik was in het midden van een stad, zij het een kleine stad. Er loerden geen wolven in de schaduw.
Ik schudde mijn hoofd om het leeg te maken en liep verder door de hoofdstraat.
Terwijl ik liep, merkte ik dat het landschap veranderde.
In plaats van de kleine, gezellige familiehuizen werden de gebouwen wat groter en leken ze meer op appartementen. Al snel liep ik door een straat met kledingwinkels, schoenenwinkels en precies wat ik zocht.
Een bar.
Zo te zien was het de enige in de buurt. Er hing een groot, rood neonbord met de tekst "Sam's Bar" en ik hoorde muziek uit de openstaande voordeur komen.
Ik zuchtte, opgelucht dat ik wat warmte in de kou had gevonden, en ging naar binnen.
Toen ik de deur opendeed, zag ik wat leek op diepe krassen in het hout bij de deurklink. Het leken klauwafdrukken.
Ik denk dat wilde dieren soms ook een drankje nodig hebben.
Op het moment dat de deur achter me dicht viel, werd ik meteen getroffen door de geur van bier en sigarettenrook.
Sommige mensen zouden het walgelijk vinden, maar ik had de afgelopen zes jaar zo vaak in een bar gewerkt dat het bijna als thuis voelde. Binnen zag het eruit als elke andere bar.
Het interieur was schemerig verlicht. Overal stonden tafels met kleine kaarsen in het midden.
Er was veel leven en er hing een levendige sfeer. Jongens en meisjes hadden plezier, dronken, lachten en zongen mee met "Life Is a Highway". Ik glimlachte een beetje. Het voelde hier goed aan.
Achter me stootte een windvlaag door de deur, waardoor ik de kamer in strompelde.
Ik schudde mijn hoofd en lachte in mezelf terwijl ik me voorstelde hoe belachelijk ik eruit had gezien, gestruikeld door ijle lucht.
Toen ik bijkwam, viel de kamer plotseling stil en was elk oog in de bar op mij gericht.
Verdomme, heb je nog nooit een meisje alleen een bar zien binnenlopen? Jezus, get a life.
Ik gaf ze allemaal mijn beste dodelijke blik, maar ze bleven staren tot ik naar de bar liep en ging zitten, ver van iedereen.
Ik glimlachte naar de barman en zei: "Geef me een biertje, alsjeblieft."
De barman glimlachte vriendelijk terug en gaf me een flesje bier. Ik had geen idee wat voor bier het was en het kon me ook niet echt schelen.
"Sorry voor het staren, mevrouw. We zijn niet gewend om nieuwe mensen in de stad te zien. Iedereen kent iedereen, dus de jongeren hier hebben hun manieren nog niet geleerd." Zijn stem was niet zo donker en nors als ik had verwacht, maar eigenlijk eerder kalmerend. Ik merkte dat ik weer glimlachte.
"Geen probleem. Ik kwam per toeval in de stad en dacht dat het er wel leuk uitzag. Je mist wel borden en motels." Ik nam een flinke slok van de fles voordat ik hem weer op de bar neerzette. Het koude bier deed wonderen voor mijn humeur en de warmte van de kamer had mijn kilte van mijn kleine wandeling al verminderd.
Ik voelde de blikken weer op mijn rug, maar bleef doen alsof ze me niet stoorden.
Noch de blikken, noch het gevoel dat iedereen in de bar meeluisterde met mijn gesprek met de barman zou mijn kleine tijd-out na de lange reis verpesten.
"Ja, daar moeten we naar kijken voor de volgende bezoeker die langskomt. Mijn naam is Sam en dit is mijn huis." Hij gebaarde met een arm rond de bar, terwijl hij sprak.
"Aangenaam, Sam. Kiarra Belle." Ik hief mijn biertje op in een kleine groet, voordat ik nog een slok nam en nog eens rondkeek.
De andere klanten waren teruggegaan naar hun gesprekken, maar er werd niet meer vrolijk meegezongen, alleen strak en geforceerd geglimlacht en stil gefluisterd terwijl ze allemaal stiekem naar me keken.
Ik haalde mijn schouders op en draaide me terug naar Sam.
"Zeg, Sam, kom je toevallig geen barman tekort?"
***
Het duurde nog vier biertjes voordat ik Sam er eindelijk van overtuigde dat ik serieus was over die baan als barkeeper.
Hij gaf me een blik die duidelijk aangaf dat hij niet geloofde dat een meisje het aankon om bij hem achter de bar te staan.
Ik nam daar aanstoot aan. Het zou niet mijn eerste baantje als barkeeper zijn, zelfs niet mijn tweede. Sinds mijn achttiende was ik af en aan barkeeper geweest in verschillende steden.
Ja, toen mocht ik technisch gezien nog niet achter de bar staan, maar ik had een goed vals paspoort waarmee ik de duistere kroegen ervan had overtuigd dat ze een meisje met een paar geweldige borsten konden aannemen zonder problemen met de autoriteiten.
Het leek er echter niet op dat dat voor Sam zou werken.
Hij was op zijn zachtst gezegd terughoudend, maar ik haalde hem over om mij mijn vaardigheden te laten demonstreren.
Ik stond achter de bar, klaar om hem te laten zien hoe je een biertje tapt. Ik had mijn jasje al eerder uitgedaan; gelukkig droeg ik mijn standaard zwarte spijkerbroek en een zwart off-the-shoulder topje, dus ik zag eruit alsof ik daar thuishoorde.
"Oké, Belle, laat eens zien wat je in huis hebt." Sam leunde tegen de muur met zijn armen over elkaar.
Hij keek geamuseerd, waarschijnlijk denkend aan alle manieren waarop ik zou falen. Ik liet hem een verblindende grijns zien en draaide me om naar het scherm aan de muur, waar ik mijn muziek uitkoos. Toen "Pour Some Sugar on Me" klonk, begon ik met mijn heupen te wiegen en grinnikte in mezelf. Als dit nummer je niet in een feeststemming bracht, konden we geen vrienden zijn.
Het eerste wat ik deed was een van de vierkante servetten pakken met "Sam's Bar" erop gestempeld.
Ik legde het op de bovenkant van mijn andere hand, draaide de hand om en legde het servet op de bar. Ik pakte een glas, gooide het in de lucht, ving het op en zette het neer in het midden van het servet.
Ik ging verder met mijn kleine show en pakte de onderste shaker, gooide hem in de lucht, ving hem met de andere hand en gooide er ijsblokjes in.
Op dit moment was ik me erg bewust van alle blikken. Niemand verborg zijn amusement of nieuwsgierigheid meer, maar het kon me niet schelen. Ik hield van optreden en dat was wat dit was: een optreden.
Elke draai en elke beweging was een goed ingestudeerde dans en dit was de openingsavond.
Ik wierp een blik op Sam toen ik de bovenste shaker oppakte en ik kon het niet helpen dat er een klein lachje uit me ontsnapte.
Sam keek een beetje verbaasd, maar nog niet helemaal onder de indruk.
Oké, Sam, ik snap het. Er is meer nodig om je mond open te doen vallen. Geen probleem...
Ik gooide de fles in de lucht, ving hem op de rug van mijn hand, balanceerde hem daar even voordat ik hem weer omhoog gooide en hem dit keer in mijn hand ving.
Nu hoorde ik een paar keer gejuich, en ik kon niet anders dan lachen en met mijn lichaam meedeinen op de muziek.
Ik strekte mijn arm uit, liet de shaker vallen en ving hem op met mijn andere hand, voordat ik het onderste deel van de shaker met het ijs pakte en de twee helften van de beker op elkaar klikte en de inhoud een paar seconden begon te schudden, waarna ik uiteindelijk de drank door de kleine opening, zodat er geen ijs doorheen kwam, in het wachtende glas goot.
Ik draaide me glimlachend om naar Sam en schoof de cocktail naar hem toe.
"Een wodka-martini, geschud, niet geroerd, meneer," zei ik met een speelse knipoog, ik kon mijn lach niet meer inhouden toen ik Sams gezicht zag.
Sam had even nodig om tot zichzelf te komen, maar toen hij dat eindelijk kon, schudde hij zijn hoofd en begon te lachen als een wilde.
De hele bar deed mee en de kamer vulde zich met gelach. Iedereen had genoten van de show.
Nadat hij gekalmeerd was, liep Sam naar me toe en pakte het drankje, nam er een grote slok van en draaide zich naar me toe.
"Oké, 007. Wanneer kun je beginnen?"
Ik grijnsde triomfantelijk toen ik de deur van de bar achter me weer open hoorde gaan.
"Ik ben niet echt kieskeurig wat mijn werkschema betreft," zei ik "Ik werk graag, en de laatste bar waar ik werkte was 24 uur per dag open, 7 dagen per week. Dus wat dacht je ervan als ik morgenavond langskom?"
Sam gaf me een verstrooide grijns en richtte zijn aandacht op iemand achter me.
Ik voelde een brandend gevoel over mijn hele lichaam en een rilling liep over mijn rug toen ik een lichaam dichterbij voelde komen.
"Alf... ik bedoel Aidan, hoe gaat het met je?" vroeg Sam aan de nieuwkomer, zijn uitdrukking was plotseling bezorgd.
What the fuck was mijn lichaam aan het doen? Het leek zich rot te schrikken van de aanwezigheid van deze Aidan.
Ik draaide me om om te zien wat er aan de hand was en voelde mijn adem stokken in mijn keel.
Achter me stond de mooiste man die ik ooit had gezien.
En hij staarde me aan alsof ik de enige persoon op de hele wereld was.
