Gebroken 3: Voor altijd gebroken
Auteur
Evelyn Miller
Lezers
879K
Hoofdstukken
47
“Mason… waarom ligt er een doosje voor een ring in je pieper-lade?” 😳 Ze grijpt ernaar alsof ze een batterij pakt. Ze komt omhoog met het begin van voor altijd.
Voordat de romantiek haar leven platwalst, probeert Lily simpelweg alle ballen hoog te houden: brandjes blussen op de HR-afdeling, een verloofde die in zijn operatiekleding slaapt en een pieper die denkt dat hij hun derde huisgenoot is. Ze plant een normale avond waarin ze hem plaagt terwijl ze haar make-up doet – want flirten is in feite cardio – en Mason smeekt haar zowat om te mogen kijken hoe ze zich aankleedt (brutaal, sexy, typisch hem).
Dan gaat de pieper af. Lily rukt hem open en leest Brittany’s bericht: “Het antwoord is ja”. En natuurlijk slaan haar hersenen op tilt, want ja op wat precies, mevrouwtje? Ze zou het moeten terugleggen. Dat doet ze absoluut niet.
Ken je die kleine, gemene kick wanneer je iets vindt wat je niet hoort te vinden? Ja. Dat dus. Lily’s vingers sluiten zich om een klein zwart doosje, en de stem van Mason klinkt plotseling scherp achter haar.
Hij zakt op één knie.
Ben je klaar voor het zoetste “oh nee”-moment ooit?
Hoofdstuk 1: Ehm… Diamantvormig
LILY
Mason Cooper is de liefde van mijn leven, maar op dit moment heeft hij me echt ontzettend boos gemaakt!
Zijn stomme pieper maakte me vanochtend om vijf uur wakker! Maar hij heeft beloofd om het vanavond goed te maken—geen pieper, gewoon wij tweeën, uit eten waar ik maar wil.
Ik heb misschien ook gedreigd dat als ik dat ding hoor afgaan wanneer hij thuiskomt, ik hem echt in het meer gooi.
Ik probeerde weer te gaan slapen nadat hij was vertrokken, maar dat lukte niet, dus ik dacht: wat is een betere manier om de tijd te doden dan een stukje te gaan hardlopen?
Wat bijna net zo erg is als om vijf uur wakker worden op een zondag. Ik denk niet dat ik nog zo goed heb gesport sinds mijn laatste jaar op de universiteit, zes jaar geleden.
Mijn longen branden vreselijk. Ik stop, stap van het pad af en buig voorover, in een poging wat frisse lucht in te ademen.
„Kijk uit!“ roept een wanhopige vrouwenstem, waardoor ik rechtop ga staan en om me heen kijk. Ik zie een vrouw schreeuwen naar een peuter die naar de top van een klimrek is geklommen. Het jongetje lacht hard en zwaait naar zijn moeder terwijl zij omhoog reikt en hem probeert te pakken.
Ik kijk toe hoe hij over het houten platform kruipt en weer begint te lachen. De moeder schudt haar hoofd en lacht ook, voordat ze hem eindelijk oppakt en hem een kus geeft op zijn dikke wangetjes.
Ik kan niet anders dan glimlachen terwijl ik naar hen kijk, en plotseling overvalt me een wanhopige behoefte om een kind te krijgen. Ik schud mijn hoofd en probeer die gedachte uit mijn hoofd te zetten.
Mason is nog niet klaar voor kinderen. Ik bedoel, we zijn al tien jaar samen en hij is nog steeds niet klaar om met me te trouwen!
MASON
Ik kan niet geloven hoeveel verschillende soorten diamanten ringen er zijn. Er zijn zoveel vormen en maten. De manier waarop ze gezet zijn. De kleur van de band.
Ik dacht dat dit een snelle en makkelijke aankoop zou zijn. Ik zou naar binnen lopen, naar de ringen kijken en gewoon weten wat voor soort ring Lily zou willen. Ik weet níét zomaar wat voor soort ring Lily wil. Ik weet helemaal niets van ringen. Ik ben bang.
„Heeft u hulp nodig, meneer?“ vraagt de dame achter de glazen vitrine me voor de derde keer. Ik sta hier nu al minstens veertig minuten en probeer een keuze te maken.
„Ik heb heel veel hulp nodig,“ mopper ik.
„Nou, welke kleur draagt ze normaal gesproken?“ vraagt de dame, wat me doet fronsen.
„Ze draagt veel blauw,“ antwoord ik, terwijl ik me afvraag hoe in vredesnaam dat helpt bij het uitzoeken van een ring.
De ogen van de vrouw worden groot voordat ze een lach laat ontsnappen, die ze dan snel verbergt. „Sorry, ik bedoel, welke kleur sieraden draagt ze?“
Mijn frons wordt dieper, terwijl ik het me probeer te herinneren. „Ik denk zilver,“ antwoord ik, denkend aan Lily's kleine zilveren neusbel. Verder draagt ze eigenlijk niet veel sieraden.
„Oké, dat verkleint de keuze. Dit is onze afdeling met witgoud hier.“ De vrouw wijst me naar de vitrine naast die van mij.
Ik scan de ringen, en voel me nog steeds overweldigd.
„Dus, aan welke slijpvorm zitten we te denken?“ vraagt ze.
„Slijpvorm?“
„Welke vorm wilt u dat de diamant heeft?“
„Ehm… diamantvormig,“ zeg ik, wetende hoe dom ik klink zodra het mijn lippen verlaat. „Vergeet alstublieft dat ik dat zei. Ik moet even bellen.“ Hoe graag ik het ook niet wil, ik zal hulptroepen moeten inschakelen. Ik doe een stap opzij en bel.
„Hallo?“ antwoordt Brittany.
„Hé, ik ben het, Mason,“ zeg ik.
„We leven niet meer in de jaren vijftig. Ik heb nummerherkenning,“ antwoordt ze, wat me met mijn ogen laat rollen.
„Ik heb hulp nodig,“ zeg ik, en ik klink wanhopiger dan ik zou willen.
Brittany zegt even helemaal niets. Ik haal mijn telefoon zelfs van mijn oor om er zeker van te zijn dat ze niet heeft opgehangen. „Britt?“ vraag ik, terwijl ik me afvraag wat er in vredesnaam aan de hand is. Ze is nooit stil.
„Wat is er mis? Waar ben je? Moet ik Lily bellen? Liam?“ zegt ze zo snel dat ik het bijna niet kan volgen.
„Nee! Bel Lily niet. Ik ben bij de juwelier op Fifth Avenue,“ zeg ik, terwijl ik met mijn hand door mijn haar ga en er lichtjes aan trek. Ik ben meer gestrest dan ik in jaren ben geweest.
„Ben je daar om te kopen wat the fuck ik dénk dat je gaat kopen?“ roept ze bijna. Ik kan de glimlach die op haar gezicht geplakt zit bijna horen.
„Ja. Ik ben hier al vijfenveertig minuten en ik ben the fuck gestrest.“
„Ik ben er over tien minuten,“ zegt Brittany. „Maak absoluut onder geen beding een beslissing zonder mij.“ Voordat ze ophangt, hoor ik haar gillen van blijdschap.
Brittany houdt zich aan haar woord en is er in precies tien minuten. Het lijkt wel alsof ze altijd tien minuten weg is, waar we ook zijn.
„Zeg maar niets,“ zeg ik terwijl ik mijn handen omhoog houd. „Die enorme grijns is genoeg.“
„Mag ik niet eens zeggen dat het verdomme tijd werd?“ vraagt ze.
„Ik kan Liam bellen en hem om hulp vragen,“ waarschuw ik, hoewel ik weet dat hij net zo weinig zal weten als ik.
„Ik zal me gedragen.“ Ze glimlacht terwijl ze naar de toonbank loopt. „Als ik het aan jou en Liam zou overlaten, zou Lily waarschijnlijk een lelijke geelgouden ring krijgen.“
Terwijl Brittany naar de ringen kijkt, zegt ze: „Goed, we willen een ronde, briljant geslepen diamant in witgoud, en mogelijk een pavé-band.“
„Een wát?“ vraag ik. Ik zweer dat ik geen woord begreep van wat ze net zei.
„Heb je een budget?“ vraagt ze, terwijl ze mijn vraag negeert.
„Niet echt,“ antwoord ik met een schouderophalen. „Wat het ook kost om Lily de juiste ring te geven, denk ik.“
„Oh, Mason. Ik moet bijna huilen,“ zegt ze, en ze kijkt me aan met tranen in haar ogen.
„Waarom?“ Ik trek mijn neus op. Brittany huilt normaal nooit zo. Dit begint de raarste, meest frustrerende dag ooit te worden.
„Omdat je weet dat Lily het beste verdient, en je geeft het haar ook echt,“ zegt ze, terwijl ze haar ogen afveegt.
„Daarnaast is het bizar om hier te zijn. Op de middelbare school dachten Liam en ik dat je voor altijd single zou blijven, en nu staan we hier, pas een paar jaar afgestudeerd, en je gaat je mother-fucking verloven!“
„Kan ik u helpen?“ vraagt dezelfde verkoopster, die ineens voor ons staat. Ze kijkt blij om Britt te zien, waarschijnlijk omdat ze niet meer alleen met mij te maken heeft.
„Mogen we alsjeblieft naar deze ring kijken, en deze, en deze?“ vraagt Britt, terwijl ze op verschillende plekken op het glas tikt en haar vingerafdrukken achterlaat.
„Natuurlijk,“ zegt de vrouw met een glimlach, terwijl ze de ringen pakt en ze op een chic bord met zwart fluweel legt. „Hoe lang zijn jullie al samen?“ vraagt de verkoopster terwijl Brittany een ring bekijkt.
Britt laat een snuif horen en kijkt dan naar het naambordje van de vrouw. „Sally, deze man zou in geen miljoen jaar goed genoeg voor mij zijn.“
„Auw,“ antwoord ik, terwijl ik een andere ring oppak en naar de glinsterende diamanten kijk. Hij is simpel. Een gladde band en één diamant. Hij is te simpel voor Lily. Ze verdient beter. Ik leg de ring neer en pak de andere op.
De diamant is groter en schittert op de een of andere manier nog meer dan de andere. Er zitten diamanten aan de zijkanten van de ring, wat voor nog meer schittering zorgt. Ik zie dit al voor altijd om Lily's vinger zitten.
„Ik vind deze mooi,“ vertel ik Britt terwijl we van ring ruilen.
„Oh mijn God,“ fluistert ze. „Lily gaat deze prachtig vinden.“
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes naar haar. Zo is ze nooit. Complimenten zijn altijd sarcastisch en worden gevolgd door scheldwoorden. En nu praat ze niet. Dit is eng. Ik dacht eigenlijk niet dat het mogelijk was voor Brittany om zo lang stil te zijn.
„Ben je weer aan het huilen?“ vraag ik.
„Ik ben gewoon heel erg blij.“ Ze snift. „Het is alsof jij en Lily voor elkaar gemaakt zijn. Ze kalmeert je; jij geeft haar alles wat ze verdient. Het is gewoon zo, ik weet het niet. Magisch! Ik zweer dat mensen een moord zouden doen voor een liefdesverhaal zoals dat van jullie.“
Ik glimlach naar Brittany. Ze heeft gelijk. Lily en ik zijn voor elkaar gemaakt. We passen in elk opzicht perfect bij elkaar, als yin en yang.
„Maar…,“ rekt ze. „Je kunt serieus niet een van die klootzakken zijn die de ring koopt en dan zes maanden of langer wacht met een aanzoek doen, want ik kan niet zo lang wachten. Je kunt maar beter opschieten en het doen. Heb je een plan?“
„Natuurlijk heb ik een plan,“ lieg ik half.
Mijn plan is om een plan te bedenken vóór die zes maanden.
