Heilige draken boek 5: Een bruid voor de doodsgod
Auteur
Raven Flanagan
Lezers
272K
Hoofdstukken
15
Brynna is vervloekt met bloedmagie, een gave die haar lichaam en ziel vergiftigt. Gemanipuleerd door haar vader wordt ze gedwongen het te gebruiken, maar de last wordt haar te veel. Op haar breekpunt besluit ze er een eind aan te maken — en springt ze in de armen van de Dood zelf. De Doodsgod slaat haar al jaren gade, en nu ze van hem is, eist hij haar op als zijn bruid. Geen enkele macht, zelfs het leven zelf niet, kan hem bij zijn voorbestemde bruid weghouden. Samen zullen ze de duisternis trotseren, verbonden door het lot en een onmiskenbare connectie.
Hoofdstuk 1
Boek 5: Een bruid voor de God van de Dood
Het was niet de bedoeling van het leven om me te haten, of om me in mijn eigen verdriet achter te laten. Misschien wist het leven niet eens dat het me verachtte. Maar de haat was er wel, en ik voelde het. Dus bleef ik alleen achter. Ik droeg de zware last van mijn bestaan. Ik droeg de vloek van mijn familie en de bitterheid van een vader die me nog meer haatte dan het leven zelf.
Op een sombere, koude winterochtend ontmoette ik de Dood voor de eerste keer. Ik was nog maar een klein meisje en begreep de wereld nog niet. Mijn grootmoeder was al heel lang ziek. Het was dus geen verrassing om haar dood in bed te vinden. Ik probeerde haar wakker te maken voor het ontbijt. Maar hoe hard ik haar ook schudde of haar naam riep, ze werd niet meer wakker.
Grootmoeder was anders dan wij. Ze was niet menselijk, zoals mijn ouders. Ze was een watergeest met een angstaanjagende kracht. Het was een vloek die gewone mensen eigenlijk niet mocht raken. Ze kreeg een kind met een menselijke man. Zo probeerde ze te voorkomen dat de vloek zou overgaan op haar nakomelingen.
Ondanks haar vloek was ze gelukkig. Daarna ontmoette mijn moeder een man en kregen ze samen een kind. Dat was een zoon die sterk, gezond en vol leven werd geboren.
Jonas was vijf jaar oud toen ik ter wereld kwam. Ik werd stil, bewegingsloos en veel te klein geboren. Het was de eerste keer dat ik mijn vader teleurstelde, maar zeker niet de laatste keer.
Zo vond ik mijn grootmoeder dood in haar bed. We hadden altijd een sterke band, grootmoeder en ik. Misschien wist ze wel dat ze iets uit haar bloedlijn aan mij had doorgegeven. Iets wat ze juist had willen voorkomen.
Haar dood maakte iets in mij wakker. Niets wekt een vloek beter tot leven dan de dood.
Op haar begrafenis, op een koude, regenachtige en donkere dag, huilde ik harder dan de donder in de lucht. Mijn verdriet was zo diep en grenzeloos dat er iets in mij brak. Een duistere, misselijkmakende kracht stroomde uit mijn zwakke lichaam. Het greep vast aan het eerste levende wezen in mijn buurt.
Jonas, mijn broer, mijn beschermer en mijn enige vriend. Hij kreeg de volle laag van die vreselijke kracht over zich heen. Hij was elf jaar oud toen hij in de ijskoude modder viel en nooit meer opstond. Ik was nog maar zes en begreep er nog steeds niets van. Maar ik had mijn vader alweer teleurgesteld.
Voor de tweede keer ontmoette ik de Dood. Hij was altijd in de buurt, verborgen in de schaduwen. Hij hield me in de gaten. Hij aasde op het tragische meisje dat later zou genieten van de smaak van bloed aan haar handen.
Moeder wist het. Ze moet het geweten hebben. Vanaf die dag keek ze me nooit meer in de ogen. Soms vind ik het moeilijk om me de kleur van haar ogen te herinneren. Ik hield mezelf graag voor dat ze helder en blauw waren, net zo stralend als een onbewolkte lentelucht.
Toch herinner ik me het verdriet dat haar meesleurde, totdat ze er helemaal in verdronk. Moeders verdriet maakte haar ziek. Het vrat haar op tot ze net zo zwak en breekbaar werd als ik, en daarna nog zwakker. Ze takelde voor onze ogen af. Intussen werd de wrok van mijn vader alleen maar groter.
De derde keer dat ik de Dood ontmoette, was op een zomerdag. De zon brandde fel. Het zweet parelde op mijn voorhoofd en liep langs mijn rug naar beneden. Ik legde een handvol madeliefjes op haar nieuwe graf. Daarna begon ik aan de lange, hete tocht naar huis.
Een schaduw, een diepe grom, een duister beest volgde me. Het bleef buiten beeld, net aan de rand van mijn blikveld. Maar ik wist dat de Dood er was. Toch voelde ik me nog steeds eenzaam. Zo ongelooflijk eenzaam.
Vader verdronk zijn verdriet in de alcohol. Hij dronk alsof het de lucht was die hij nodig had om te overleven. Ik werd het eenzaamste kind in ons kleine dorp. Ik snakte naar genegenheid, liefde en gezelschap. Maar ik wist wel beter dan daar om te vragen.
Grootmoeder was er niet meer. Jonas was er niet meer. Moeder was er niet meer. Vader keek nauwelijks naar me om op de zeldzame dagen dat hij zich herinnerde dat ik bestond. Het leven verachtte me. Als ik liefde en genegenheid had verdiend, had ik het wel gekregen. Dan had ik er niet om hoeven smeken.
Ik moest wel iets ergs hebben gedaan om die boze blikken in het dorp te krijgen. Of om de gemene woorden achter mijn rug om te verdienen.
„Monster.“
„Vervloekt.“
„Je kunt beter dood zijn.“
Mijn haat voor hen groeide. Naarmate de jaren verstreken, begon het te zweren als een open wond in mijn hart. Ik werd een levende geest die rondwaarde in het dorp. Op sommige dagen moest ik mijn vader wegslepen uit de kroeg waar hij zijn verdriet verdronk. Op andere dagen smeekte ik de schuldeisers om hem geen pijn te doen.
Ik was een levend, breekbaar skelet waarop ze neerkeken. Ze spuugden naar me en keken me spottend aan. En ik verafschuwde hen. Ik verafschuwde ze allemaal.
De dag na mijn achttiende verjaardag kruiste ik opnieuw het pad van de Dood. Dat was de dag waarop de puzzel van mijn leven op zijn plek viel. Ik begreep eindelijk waarom het mijn lot was om alleen te leven en door iedereen gehaat te worden.
Pap kwam die avond laat thuis. Het weer was onstuimig en ongewoon koud voor de tijd van het jaar. De wolken verborgen de sterren en de maan. Ik moest blindelings afgaan op mijn geheugen om de bekende weg naar de plaatselijke kroeg te vinden.
Ik vond pap in het donkere steegje achter de kroeg. Twee brede mannen duwden hem net hard tegen een muur. Zijn hoofd raakte de bakstenen met een misselijkmakende doffe klap. Een oerinstinct nam de controle over mij. Het was dezelfde duistere kracht die naar boven kwam op de begrafenis van mijn grootmoeder en mijn broer van me afpakte.
Mijn hand schoot vooruit, met mijn vingers gekromd als klauwen, maar stopte halverwege in de lucht. De man die het dichtst bij mijn vader stond, bevroor alsof hij in steen was veranderd. Zijn metgezel merkte het op. Hij schudde hem door elkaar en riep een naam die ik inmiddels ben vergeten.
Hij was niet de eerste man die ik pijn deed, en hij zou ook niet de laatste zijn. Al snel begon hij te stuiptrekken en klauwde hij naar zijn keel. Mijn ogen werden groot. Ik zag hoe er bloed uit zijn ogen en oren sijpelde. Daarna druppelde het uit zijn mond.
Toen ik mijn hand tot een vuist balde, zakte de man in elkaar. Een afschuwelijk, nat geluid klonk door de steeg. Het bloed stroomde uit zijn lippen en verspreidde zich over de kletsnatte straatstenen.
Ik wist dat de Dood aanwezig was. Hij hield zich schuil over mijn schouder en bekeek het schouwspel zwijgend. Hij greep niet in en zei geen woord. Maar zijn zware aanwezigheid wikkelde zich om me heen en duwde me dichter naar het gruwelijke tafereel.
De tweede man zag me.
„Vervloekte teef,“ siste hij. Hij dook op me af met een kleine dolk.
Ik zwaaide mijn handen voor me uit en ook hij raakte verlamd. Ik voelde de kracht door me heen stromen. Er ontstond een vreemde verbinding tussen mij en deze man. Ik kon zijn hartslag in mijn handpalmen voelen. Ik voelde zijn bloed door mijn vingers stromen.
Ik had de controle over hem. Ik bestuurde zijn hart en zijn bloed. Ik had de vloek van mijn grootmoeder geërfd. Ik was een Bloedstuurder. Ik bezat de meest gevreesde en zeldzame kracht van de watergeesten.
Maar ik wist niet hoe ik hem moest loslaten. Ik wist niet hoe ik hem kon bevrijden van mijn angstaanjagende kracht, zodat hij naar huis kon gaan. Het was veel te overweldigend, en toch was het niet genoeg.
Ik had zijn leven in mijn handen. De smaak van haat en dood hing als vergif op mijn tong. Ik greep mijn kracht steviger vast en keek toe. Ik zag hoe zijn bloed uit zijn poriën sijpelde. Zijn tranen waren rood. Hij stikte in zijn eigen bloed en struikelde terwijl ik hem leegzoog.
Daarna viel hij neer naast zijn vriend en blies hij zijn laatste adem uit.
Pap was intussen weer opgestaan. Hij leunde tegen de stenen muur en snakte naar adem. De sluier van onschuld was voor mijn ogen weggenomen. Ik zag hem eindelijk voor wie hij werkelijk was. Zijn slechte, hebzuchtige ogen zeiden genoeg.
Maar ik was wanhopig. Ik snakte zo erg naar aandacht en een lief gebaar, dat ik hem volgde. Ik liep achter mijn vader aan in de schaduw van de Dood. Hij maakte misbruik van me. Hij manipuleerde mijn angstaanjagende krachten om zijn eigen imperium op te bouwen.
Het was verbazingwekkend hoe snel corrupte mensen de top konden bereiken in een kleine, vieze wereld. Pap werd een grote baas in een misdaadsyndicaat. Ik was gedegradeerd tot zijn gehoorzame huisdier, dat hem altijd op de voet volgde.
Zolang hij me niet teleurgesteld aankeek en me zo nu en dan wat genegenheid toonde, bleef ik aan zijn zijde. Ik liet hem mijn verschrikkelijke gave gebruiken om zijn verrotte koninkrijk uit te breiden.
Omdat het leven me in de steek had gelaten en ik geen geluk kon vinden, leerde ik de Dood kennen. Althans, dat dacht ik. Hoe kon het ook anders, als ik in mijn leven al zo vaak in de ogen van de dood had gekeken?
De Dood achtervolgde me, jaagde op me en zat me op de hielen. Dat wist ik. Daarom bracht ik mijn jeugd en tienerjaren door gehuld in een mantel van haat.
Maar het leven wilde me niet, en de haat maakte me ziek. Pap maakte me ziek. Ik was het zat om mensen te zien sterven. Ik was het zat om mensen te verliezen van wie ik hield. Ik was het zat dat schuldgevoelens en spijt de wil om te leven uit mijn botten zogen.
Dus kende ik de Dood. Zo goed als een sterveling dat kon, neem ik aan.
Pap was niets meer dan een crimineel die een scherp gereedschap tot zijn beschikking had. Ik werd dat wapen. Ik leerde genieten van de smaak van bloed aan mijn handen. Mijn wereld werd rood, gewelddadig en gevaarlijk. Mijn wereld werd de dood.
In de loop der jaren begon ik steeds meer te verlangen naar geweld. Het leek op hoe geliefden naar elkaars aanraking verlangen. Het was een ziekelijk verlangen. Het werd alleen maar gevoed door de verwrongen vorm van liefde van mijn vader.
Maar net als bij mijn grootmoeder was deze kracht, deze vloek, me langzaam aan het doden. En het was geen zachte dood. Het putte me uit. Het zoog de kracht uit mijn spieren, de stevigheid uit mijn botten en de warmte uit mijn bloed.
Telkens als ik die kracht gebruikte, voelde ik dat ik wegglipte. Ik kwijnde weg totdat ik niet veel meer was dan vel over been. Mijn spiegelbeeld toonde enkel nog een paar spookachtige, hazelnootbruine ogen.
Mijn lange zwarte haar hing sluik langs mijn schouders. Het viel over mijn rug als gemorste inkt. Mijn gezicht was mager en ingevallen. Maar ik kon nog wel het bloed en de harten van anderen beheersen. Dat moest toch betekenen dat er nog iets van kracht in me zat.
Toch?
Maar de gefluisterde waarschuwingen volgden me overal. „Pas op voor Brynna Hadeon. Ze is slecht,“ mompelden ze dan. „Vervloekt. Monster. Bloedstuurder.“
De Dood was mijn vaste metgezel. Met elk leven dat ik hem gaf, onthulde hij een nieuwe, angstaanjagende en toch betoverende kant van zichzelf. Hij was er jarenlang. Tot ik gevoelloos werd voor de daad van het moorden.
Ik was het perfecte wapen dat mijn vader tegen zijn vijanden kon gebruiken.
Ik was zijn gehoorzame dienaar, totdat ik dat niet meer was.
Tot de dag dat ik me herinnerde dat het leven me altijd had veracht. Tot ik me het verdriet herinnerde dat een gat in mijn hart sloeg. Tot de dag dat ik mijn ogen opende en het bloed van een onschuldig persoon aan mijn handen zag kleven.
De dag dat ik me keerde tegen de man die me had opgevoed. En de dag waarop ik zelf mijn einde vond.
