Clementine Book 2
Auteur
Senora Danah
Lezers
435K
Hoofdstukken
31
In de betoverende stad Lyon, Frankrijk, wordt het vredige leven van Clementine met haar dochter Bella en haar feniks Helia verstoord door de plotselinge verschijning van Malcolm, een tovenaar uit haar verleden. Terwijl geheimen aan het licht komen en een dreigende oorlog tussen weerwolven, heksen en vampiers hun wereld bedreigt, moet Clementine terugkeren naar Big Bear Lake om haar gezin te beschermen en chaos te voorkomen. Met de hybride aard van haar dochter en haar eigen verborgen krachten, staat Clementine voor een reis vol gevaar, magie en onverwachte bondgenootschappen.
Lyon, Frankrijk
Boek 2:De Harteloze Koningin
CLEMENTINE
Het is een zonnige dag hier in Lyon, de derde grootste stad van Frankrijk. Vijf jaar geleden was ik van plan naar Rusland te verhuizen. Dat plan veranderde toen ik een baby langs de weg vond en haar meenam. Ik wilde ver weg zijn. Helia, mijn feniks, was nog steeds verdrietig nadat onze partner ons had afgewezen toen hij ontdekte dat ik deels heks ben.
Maar mijn plannen veranderden tijdens mijn reis door Frankrijk. Het is een prachtig land. Ik had er veel over gehoord, maar had het nooit met eigen ogen gezien. Wij, de bovennatuurlijke wezens, mengen ons niet met mensen. We komen nooit in hun wereld, en als zij in de onze komen, overleven ze het niet.
Ik was bang toen ik Big-Bear-Lake verliet. Het was een enorm bos met steden erin. Het leek alsof mensen de plek niet konden zien. Ik denk dat heksen een spreuk hadden uitgesproken om het voor de buitenwereld te verbergen, maar ik begreep nog steeds niet hoe alleen een handjevol mensen zoals jagers er binnen konden komen.
Ik hoorde veel over Parijs... „De Stad van de Liefde.“ Liefde, mijn neus.
Daarom ging ik er niet wonen en koos ik voor Lyon.
Ik loop door mijn kleine appartement met twee slaapkamers. De woonkamer is klein vergeleken met de andere huizen waar ik eerder woonde. De kamer heeft witte en grijze tinten. Grijze banken, witte muren, glazen tafel, grijs met wit tapijt. Een mooie, maar kleine, zilveren lamp hangt aan het plafond. In de hoek staat een houten tafel met een vogelkooi erop.
Ik loop ernaartoe en kijk in haar ogen. 'Goedemorgen.' Ik open de deur zodat ze eruit kan en door het huis kan vliegen. Ik sluit haar nooit op tenzij ze stout is geweest. Gisteren verliet ze het appartement zonder het me te vertellen en maakte me de hele nacht ongerust.
'Niet zo boos doen,' zegt Helia.
'Je weet dat je niet buiten kunt vliegen in je volle grootte waar iedereen je kan zien!'
'Daarom vloog ik niet in mijn volle grootte, Clem.'
'Oké. Maar vertel het me alsjeblieft de volgende keer.'
Nou, deze vogel is Helia. Een voordeel van magie kunnen gebruiken is het maken van nieuwe spreuken. Ik wist niet dat ik dat kon, maar Helia hielp op de een of andere manier. Ze wilde uit mijn lichaam zijn zodat ze kon vliegen. Ik had kunnen vliegen als ik geen dochter had. Ik kon haar niet alleen in het appartement achterlaten of haar meenemen.
Dus maakte ik een spreuk... een die Helia uit mijn lichaam kon halen, maar dat betekent niet dat ze niet nog steeds in me zit. Onze zielen zijn verbonden.
Het was een heel moeilijke spreuk om uit te voeren, vooral met een baby die de hele tijd huilt. Het deed pijn, dat geef ik toe, maar het was het waard. Ik zou alles voor Helia doen.
'Maman! Mama!' roept mijn lieve dochter, Bella. Toen ik haar vijf jaar geleden vond, was ze gewikkeld in een deken met de letters A.A. Ik kon haar achternaam niet weten, maar ik kon haar gemakkelijk een naam geven die begint met de letter A. Ik koos voor Arabella. Ik noem haar echter Bella.
'Oui? Ja?' riep ik terug, terwijl ik naar haar kamer liep.
'Puis-je porter une robe aujourd'hui? Mag ik vandaag een jurk dragen?' vraagt ze.
'Engels, Bella.' Ik rol met mijn ogen. Ze is bevriend met alle buren in dit gebouw en niemand spreekt Engels, dus ze leerde meteen Frans. Ik daarentegen... had in het begin moeite, maar leerde uiteindelijk de taal.
'Ik...wil vandaag jurk dragen.' Ze kijkt ontevreden naar wat ze zei.
'Ja, dat mag.' Ik glimlach.
'Merci! Dank je!'
Ik schud mijn hoofd. Ze is zo'n deugniet.
Ik loop met een glimlach op mijn gezicht haar kamer uit en ga terug naar de woonkamer. Ik let niet op de persoon die op een van mijn banken zit als ik naar mijn open keuken ga.
'Je had kunnen aankloppen,' zeg ik, terwijl ik ontbijt maak voor Bella.
'Je weet dat ik niet graag aanklop,' antwoordt Malcolm. Hij is een tovenaar uit Big Bear Lake. Hij hielp me leren over mijn fenikskrachten en begeleidde me. 'Weet je, het is jammer dat zo'n prachtige vogel zo klein rond de woonkamer vliegt, in plaats van buiten.'
Helia maakt een geluid, waarschijnlijk instemmend met Malcolm.
'We kunnen niemand ons laten zien,' antwoord ik terwijl ik de roerei op het bord doe.
'Je zou altijd terug naar huis kunnen komen,' zegt hij zachtjes.
'En wat dan doen?' vraag ik, terwijl ik naar de woonkamer loop.
'Het leven leiden dat je zou moeten leiden,' antwoordt hij.
'Het zou makkelijker zijn geweest als ik geen dochter had.'
'Maar ze is niet je dochter.'
'Dat is ze wel!' zeg ik boos.
'Oké... rustig aan.' Hij steekt beide handen op, alsof hij zich tegen me beschermt.
Voordat ik iets kon zeggen, kwam Bella naar buiten. Ze kijkt naar Malcolm en glimlacht. Ze loopt langzaam naar hem toe en geeft hem een knuffel. Het is vreemd omdat ze hem nog nooit eerder had gezien. Ik ontmoet Malcolm altijd als Bella met de buren speelt of als ze slaapt.
'Ik heb je eerder gezien,' zegt ze, waardoor Malcolm en ik onze wenkbrauwen optrekken.
'Waar?' vraag ik.
'In mijn dromen,' antwoordt ze en ik klem mijn kaken op elkaar. Ik kijk naar Malcolm en zie hem alleen zijn hoofd laten zakken.
Dacht hij verdomme dat ik het niet zou merken? Of dat zij het zich niet zou herinneren?
'Ik kan het uitleggen...,' zegt hij langzaam.
'Bella, je ontbijt is klaar, schat. Ga het bord halen en eet deze keer op je kamer,' zeg ik zachtjes met een glimlach.
Ze knikt en vertrekt.
'Wat denk je wel niet?!' Ik grijp hem bij zijn kraag. 'Je bent in haar dromen geweest?' Mijn ogen zijn nu rood, met vlammen eromheen. Ik heb Helia's lichaam misschien niet in me, maar haar kracht en krachten zijn nog steeds bij me.
'Clementine! Kalmeer. Ik ging alleen haar geest binnen om er zeker van te zijn dat je veilig bent,' zegt hij met moeite.
'Waarom zou ik niet veilig zijn? Ik kan niet eens doodgaan,' zeg ik verward, terwijl ik mijn handen van zijn kraag loslaat.
'Ik weet wat ze is.'
'En?' vraag ik.
'Je weet het?'
'Ja, dat weet ik.'
'Hoe?' vraagt hij.
'Ik ben haar moeder, natuurlijk zou ik het weten.' Ik frons.
'Heeft ze...,' begint hij, maar ik stop hem.
'Natuurlijk niet!' zeg ik boos. 'Ze heeft nog niemand gedood... nog niet.'
'Ga je het haar laten doen?' vraagt hij.
'Ja, uiteindelijk. Maar ze is nog jong, Malcolm. Het belangrijkste is dat ze weet wat ze is.'
'Dat is goed.' Hij knikt. Hij staat op en gaat verder, 'Hoe dan ook, ik moet gaan. Thuis wacht.'
'Tot ziens en bedankt voor je komst en waag het niet om weer in haar dromen te komen.'
'Zeker weten.' Daarmee verdwijnt hij.
* * *
Ik maak me klaar om te gaan slapen als ik plotseling een geluid hoor. Ik sta doodstil. Dat geluid is mijn oude telefoon. Niemand heeft deze telefoon in jaren gebeld. Ik bewaarde hem in een van mijn lades in mijn kledingkast.
Ik loop langzaam naar mijn kledingkast en open de la. Ik kijk meteen naar het scherm om te zien wie het is.
Ik pak hem snel op en druk op de Antwoord-knop.
'Vader?'
