Gebroken
Auteur
Evelyn Miller
Lezers
🔥23.6M
Hoofdstukken
32
Wanneer Lily ontdekt dat haar vriendje in de zomer voor haar laatste jaar vreemdgaat, is dat de zoveelste tegenslag in haar toch al teleurstellende leven. Dan ontmoet ze Mason, die net zo gebroken lijkt, maar met een andere reden. Samen maken ze de zomer speciaal en werken ze een bucketlist met beloftes af die ze zweren niet te breken... en misschien ontstaan er onderweg wel gevoelens. Maar hun zomerliefde loopt uit op een ramp, wanneer Lily en Mason zich realiseren dat ze van rivaliserende scholen komen en in rivaliserende teams spelen. Erger nog, een tragisch ongeluk zet hun prioriteiten in perspectief. Kunnen Lily en Mason een manier vinden om samen te zijn, en zullen hun vrienden - en de ultra competitieve sportteams - hen toestaan hun happy end te vinden...?
Leeftijdsclassificatie: 18+
1: Vreemdganger
LILY
Ik kan niet geloven wat ik zie. Oliver heeft wild haar van de seks en draagt geen shirt. Leah trilt in haar beha en slipje achter hem. Mijn vriend en mijn beste vriendin.
Een koude woede overspoelt me. Het enige wat ik kan zeggen is: „Hoelang al?“
„Dit is de eerste keer,“ zegt Olly.
„Zes maanden,“ zegt Leah tegelijkertijd.
Olly en ik waren twee jaar samen. Hij bedriegt me al zes maanden met haar. Ze kijken allebei doodsbang. Alsof ik een mes uit de keuken ga pakken om zijn vreemdgaande lul eraf te snijden.
Misschien moet ik dat doen, denk ik. Maar in plaats daarvan ga ik weg zonder nog een woord te zeggen.
Ik ren zijn huis uit en stap in mijn auto. Ik rijd op de automatische piloot tot ik bij mijn favoriete hardlooppad ben. Het ligt aan de rand van de stad. Dan begin ik gewoon te lopen. Het kan me geen fuck schelen dat ik nog een jurk en sandalen draag.
Ik ben halverwege het meer. Ik ben helemaal alleen met de bomen als ik mezelf eindelijk laat huilen. Twee jaar verspild aan die schijnheilige klootzak. Mijn hele leven voelt als een leugen. Wat een verdomd slechte manier om de zomer te eindigen.
Ik ben keihard aan het snikken als ik de bocht om kom. Dan blijf ik plotseling stilstaan.
Daar, ongeveer zes meter voor me, klimt een jongen uit het water. Hij is helemaal naakt.
Even stopt mijn brein met werken. Hij is lang, minstens één meter negentig, en heeft brede schouders. Zijn huid is goudbruin van een zomer vol zon. Het water stroomt over zijn duidelijke spieren. Van zijn schouders naar zijn strakke buikspieren, en lager…
Oh mijn god, ik staar naar hem.
„Sorry!“ zeg ik. Mijn stem klinkt hoger dan normaal.
Hij kijkt geschrokken op en legt zijn handen over zijn kruis. „Er is hier normaal gesproken niemand!“
Ik bedek mijn gezicht met mijn handen. „Ik had niet moeten…“ Ik val stil. Ik weet niet hoe ik die zin moet afmaken. Ik had hier niet moeten lopen?
„Gooi je dat broekje even naar me toe?“ vraagt hij.
Ik kijk naar beneden. Daar ligt een rood sportbroekje op een rots. Zijn schoenen en sokken liggen ernaast. Ik gooi het naar hem toe en draai me dan om.
„Ik, eh… Ik wilde je bad niet verstoren?“ mompel ik.
Hij lacht. „Ik ga thuis in bad, dank je. Ik was aan het zwemmen na mijn rondje hardlopen.“
„Naakt?“
„Er zijn hier normaal gesproken geen gluurders.“
„Ik ben geen gluurder! Je zou hier niet naakt moeten zwemmen, het is een openbare…“
Ik draai me om om de discussie aan te gaan, maar ik verlies mijn woorden. Hij loopt naar zijn schoenen. Hij heeft zijn broekje aan, maar nog steeds geen shirt. Hij gaat op de rots zitten om zijn schoenen aan te trekken. Zijn indrukwekkende armspieren spannen zich aan terwijl hij zijn veters strikt. Er drupt water uit zijn bruine, krullende haar. Het hangt tot net boven zijn smaragdgroene ogen. Als hij klaar is, kijkt hij me aan. Hij glimlacht. Het maakt hem helemaal niets uit dat een vreemde hem net naakt heeft gezien.
„Zware dag, prinses?“
Zijn vraag overrompelt me. „Wat?“
„Je ziet eruit alsof je hebt gehuild.“
„Nee hoor, het gaat goed,“ verzeker ik hem snel.
„Je ziet er niet goed uit,“ stelt hij vast.
Ik kijk terug naar het pad. Ineens wordt alles me te veel. De breuk, de vernedering en het feit dat ik net een heel aantrekkelijke jongen naakt heb gezien. „Ik moet waarschijnlijk maar eens gaan,“ zeg ik.
„Ik ben een goede luisteraar,“ zegt hij. Hij klopt op de rots, zodat ik naast hem kan komen zitten. „Vertel me wat er aan de hand is.“
„Waarom zou ik mijn hart luchten bij een vreemde?“
„Een vreemde? Je hebt me naakt gezien. Bovendien kunnen vreemden de beste geheimen bewaren.“
Hij heeft misschien een punt. Ik kan het aan niemand vertellen die ik ken. Olly is ongeveer de populairste jongen van de school. Mensen zullen het niet erg vinden dat hij is vreemdgegaan. Ze zullen me gewoon zielig vinden omdat ik het zes maanden lang heb laten gebeuren. Het is misschien wel fijn om het hardop te zeggen, zonder bang te zijn voor alle drama die daarna ontstaat. Fuck it.
„Ik heb net ontdekt dat mijn vriendje, met wie ik al twee jaar samen ben, vreemdgaat met mijn beste vriendin,“ flap ik eruit.
Hij fluit. „Dat is zwaar.“
Ik begin voor hem heen en weer te ijsberen. „Het is al zes maanden aan de gang!“ roep ik. Ik schop tegen een steen en heb daar meteen spijt van. De pijn schiet door mijn grote teen. „Ik snap het niet. Het is niet alsof ik geen seks met hem had!“ Ik schud mijn hoofd. „En mijn beste vriendin…“ fluister ik. Ik ga naast de vreemdeling zitten. „Je gaat me hier niet vermoorden, toch?“ vraag ik wantrouwig. „Ik kijk waargebeurde misdaaddocumentaires.“
Hij grinnikt. „Ik ga je niet vermoorden.“
„Het laatste jaar van de middelbare school gaat kut worden,“ mopper ik. Ik trek mijn knieën op tot aan mijn borst.
„Jij zit op Ridgewood, toch?“ vraagt hij.
„Ja…“ zeg ik. Ik vraag me af hoe hij me kent. Ken ik hem?
Met een ondeugende grijns wijst hij naar zichzelf en zegt: „Greendale.“
Precies als ik denk dat dit niet ongemakkelijker kan worden, blijkt de naakte, hete jongen op mijn grootste rivaliserende middelbare school te zitten…
„Dus we zouden eigenlijk NIET moeten praten.“
„Precies,“ zegt hij. „Doodsvijanden en zo.“
„Hoewel, misschien maakt het niet uit. Ik kan net zo goed naar een andere staat verhuizen na wat er vandaag is gebeurd.“
„Ik zou het vreselijk vinden als onze staat zo'n schoonheid verliest door de fout van een klootzak.“
Is hij aan het… flirten? Ik negeer het. „Ik weet gewoon niet met wie ik na dit alles nog op school kan praten.“
„Je hebt toch wel andere vrienden?“ vraagt hij.
„Ja. Maar mijn beste vriend Harry zit in het American football-team met Olly. Hij zal waarschijnlijk niet meer met me praten. Ava blijft misschien wel mijn vriendin.“ Ik zucht.
„Wacht eens even. Olly? Je bedoelt toch niet Oliver Kingsley?“
„Ken je hem?“ vraag ik. Ik draai me om en kijk de vreemdeling goed aan. Ik ben verrast door hoe mooi zijn groene ogen zijn.
„We zijn een soort doodsvijanden.“ Hij trekt een pijnlijk gezicht.
„Ben jij Mason Cooper?“ Ik frons en neem hem van top tot teen op. Ik had hem niet herkend zonder helm.
„Yep! De Greendale-versie van Oliver Kingsley. Maar een betere quarterback en knapper.“
„Bedrieg jij je vriendin ook?“
„Het is geen bedrog als je geen vriendin hebt.“
„Nee, gewoon verdacht.“
Hij haalt zijn schouders op.
„Wauw, dus we zouden ECHT niet met elkaar moeten praten,“ zeg ik. „Oliver zou er gek van worden.“
„Ik bedoel, is dat niet mooi meegenomen? Je neemt wraak door te praten met de jongen die vorig jaar je ex in elkaar heeft geslagen.“
„Het gevecht was onbeslist,“ zeg ik. Ik verdedig Olly uit gewoonte.
Mason snuift. „Ach kom op! Je hele school haat me. Hij heeft drie wedstrijden gemist nadat ik hem in elkaar heb getrapt.“
„Oké, misschien heb je gewonnen. En misschien ben ik daar nu blij om,“ zeg ik met een kleine glimlach.
Ik kijk naar mijn voeten. „Je wilt vast niet horen over al mijn persoonlijke problemen,“ mompel ik.
„Maak je een grapje? Ik hoor heel graag hoeveel Oliver heeft verpest,“ grinnikt Mason. „En ik heb wat afleiding nodig.“
„Waar heb je afleiding van nodig?“ vraag ik voordat ik mezelf kan tegenhouden.
„Het leven.“ Hij zucht.
Ik trek een wenkbrauw op. Wat zou dat betekenen?
„Jij bent Lily, toch? De cheerleader?“ vraagt hij. Hij verandert van onderwerp.
„Dat klopt.“ Al denk ik er nu aan om te stoppen met het team als de school begint.
„Ik haat het. Ik ben alleen lid geworden omdat Leah... Oh god, in hetzelfde team zitten als Leah. Dat kan ik niet aan. Ik zal haar bij elke kans in haar gezicht willen slaan,“ kreun ik. Mason lacht.
„Het is niet grappig,“ snauw ik.
„Dat is het ook niet,“ stemt hij snel in. „Ik lach omdat ik dacht dat je altijd stil was.“
Ik pers mijn lippen op elkaar en houd mijn hoofd schuin.
„Ik heb je eerder bij wedstrijden gezien. Je sprak eigenlijk nooit met de anderen,“ legt hij uit.
„Omdat ze allemaal vreselijk zijn!“ roep ik uit. Hij lacht weer en knikt instemmend.
„En jij? Wil jij wat geheimen vertellen of een emotionele inzinking voor mijn neus hebben om me beter te laten voelen?“ vraag ik.
„Misschien de volgende keer.“ Hij knipoogt.
„De volgende keer?“ Mijn wenkbrauwen schieten omhoog van verbazing.
„Ik moet gaan. Maar je mag me appen als je wilt praten,“ zegt hij. Hij geeft me een zwarte iPhone.
Ik kijk naar de telefoon en dan weer naar hem. Meent hij dit?
„Het is de bedoeling dat je jouw nummer erin zet,“ zegt hij. Ik rol met mijn ogen en typ mijn nummer in.
„Bedankt voor het luisteren,“ fluister ik als ik de telefoon teruggeef.
„Altijd, prinses.“ Hij glimlacht droevig. Hij schopt tegen een steen met zijn sneaker terwijl hij wegloopt.
Ik kijk hem nog steeds na als mijn telefoon trilt. Het is een berichtje van hem.
555-465-9987
Hoi, ik ben het, je naakte therapeut.
Ik lach en sla zijn contact op als M. Ik wil de naam Mason Cooper niet eens in mijn telefoon hebben.
Als ik die avond thuiskom, schop ik mijn schoenen uit. Ik plof neer op de bank.
Ik zou waarschijnlijk Ava moeten bellen. Ze is mijn beste vriendin en ik hou van haar. Maar ze is ook zo overdreven. Ik kan daar nu niet mee omgaan.
Ik denk erover om mijn ouders te bellen. Maar wat heeft het voor zin? Ze nemen toch niet op.
Het lijkt alsof ze tegenwoordig vaker op zakenreis zijn dan thuis.
Ik denk dat ik in slaap ben gevallen. Ik word namelijk wakker van mijn rinkelende telefoon. De tijd op het scherm zegt twaalf uur 's nachts.
„Hallo?“ neem ik op. Mijn stem is zwaar van de slaap.
„Heb ik je wakker gemaakt?“ Er klinkt een mannenstem.
Ik haal mijn telefoon bij mijn oor weg. Ik zie 'M' op het scherm staan. „Mason?“ vraag ik. Ik ga rechtop zitten op de bank.
„Luister, het spijt me. Ga maar weer slapen,“ klinkt zijn stem. Zacht, maar gespannen.
„Wil je langskomen en pizza eten?“ bied ik aan. Ik herinner me dat we er nog een in de vriezer hebben.
Er valt een stilte. Ik controleer even of hij niet al heeft opgehangen.
„Wat voor soort?“ antwoordt hij eindelijk.
„Pepperoni.“
„Stuur me je adres.“
Ik haal mijn telefoon snel weer van mijn oor en stuur hem een berichtje.
„Ik ben er zo, prinses,“ zegt hij vrijwel direct nadat ik op verzenden heb gedrukt.
„Tot zo,“ fluister ik. Ik gooi de bevroren pizza in de oven.
Holy shit. Wat ben ik in hemelsnaam aan het doen? Waarom nodig ik Mason Cooper uit in mijn huis? Als Harry of iemand anders van school erachter komt, wordt mijn leven een hel.
Mijn interne paniek duurt niet lang. Mason stuurt een berichtje dat hij buiten staat.
Ik doe de voordeur open. Hij staat op mijn veranda in een zwarte trui met capuchon en een sportbroekje.
Hij duwt de capuchon naar achteren. Zijn krullen vallen op zijn voorhoofd, boven zijn felgroene ogen.
Hoe krijgt hij het voor elkaar om er in de meest simpele outfit zo heet uit te zien?
„Dat was snel,“ zeg ik zacht.
„Ik woon twee straten verderop.“ Hij glimlacht half terwijl ik de deur verder opendoe zodat hij naar binnen kan.
„Dusss…“ rek ik het woord uit. We zitten naast elkaar aan het aanrecht. De pepperoni pizza staat tussen ons in.
„Voel je je al wat beter?“ vraagt hij. Hij pakt een stuk pizza.
„Ja,“ antwoord ik eerlijk. Huilen en slapen leken te helpen.
„Ik ben nu meer boos dan verdrietig,“ voeg ik eraan toe. Ik neem een hap van mijn stuk.
„Je leek net best wel boos.“ Hij glimlacht naar me.
Hij heeft een mooie glimlach, maar die bereikt zijn prachtige ogen niet.
„Jij leek… verdrietig,“ zeg ik. „Is er iets waar je over wilt praten?“
„Ik wil liever gewoon afgeleid worden.“ Hij zucht. Hij ziet er moe uit, en niet alleen omdat het na middernacht is.
„Wil je gaan zwemmen?“ vraag ik. Ik sta op terwijl ik mijn stuk pizza opeet. „Ik heb een zwembad.“
„Ik heb geen zwembroek meegenomen. Al weet je al dat dat voor mij geen probleem is,“ zegt hij met een grijns.
„Nee, ik neem aan van niet…“ zeg ik. Ik bijt zenuwachtig op mijn lip.
„Dus, wat denk je ervan, prinses?“
„Ehm… Ik heb nog nooit naakt gezwommen,“ flap ik eruit. Ik bijt zenuwachtig op mijn lip.
„Niet?“ Hij staart me met open mond aan.
„Al mijn vrienden wel. Maar Olly zei altijd dat het me een slet zou maken,“ mompel ik. Ik voel dat ik bloos.
„Hij is een idioot.“ Mason snuift en rolt met zijn ogen. „Kom op dan, prinses.“ Hij glimlacht en staat op.
„M-meen je dat?“ vraag ik. Ik kijk hem met grote ogen aan.
„Ik beloof dat ik niet zal kijken.“ Hij grinnikt. „Laten we een beetje leven.“
Zodra we buiten aan de rand van het zwembad staan, winnen mijn zenuwen het bijna.
„Je gaat echt niet kijken?“
„Ik heb het toch beloofd?“
„Je gaat het aan niemand vertellen, toch?“ voeg ik toe. Ik draai mijn hoofd om naar hem te kijken.
„Wat, zeggen dat ik naakt heb gezwommen met iemand van Ridgewood? Dat zou sociale zelfmoord zijn. En ik wil eigenlijk wel genieten van mijn laatste schooljaar.“
Ik haal diep adem en sluit mijn ogen. Ik grijp naar de rits op de achterkant van mijn jurk.
Ik heb moeite om erbij te komen en zucht. Ik wil hem net over mijn hoofd trekken. Maar in plaats daarvan voel ik de vingers van Mason. Ze strijken zacht over mijn blote huid. Daarna ritst hij langzaam mijn jurk open.
Ik laat hem op de grond vallen rond mijn voeten. Masons handen raken het midden van mijn rug aan. Het bezorgt me kippenvel. Dan besef ik dat hij mijn kleine, strapless beha losmaakt.
Zodra mijn beha bij mijn jurk ligt, haal ik nog een keer diep adem. Ik laat mijn slipje naar beneden glijden.
Ik kijk naar links. Daar zie ik de blote, gespierde borstkas van Mason. En die buikspieren… Wat voor intense work-out doet hij eigenlijk?
Hij moet voelen dat ik naar hem kijk, want hij grinnikt. „Je kijkt.“
Mijn ogen schieten terug naar zijn gezicht. Mijn eigen gezicht wordt zo rood als een tomaat. „Ik heb nooit beloofd dat niet te doen.“
„Touché.“ Hij houdt zich aan zijn woord. Zijn ogen zijn gericht op het zwembad voor ons, maar zijn glimlach ziet er eindelijk echt uit.
„Klaar voor, prinses?“ vraagt hij.
„Klaar voor,“ zeg ik en ik pak zijn hand.
„Drie, twee, één,“ telt hij zachtjes af. Daarna springen we in het koele water.
