Claiming Celia (Nederlands)
Wachten
Celia
„Kom je uit Portland?“ vraagt de blondine met slaperige ogen me terwijl ze mijn cv bekijkt.
Ik knik. „Ja. Ik had een nieuwe omgeving nodig, dus besloot ik hierheen te komen.“
Eerlijk gezegd moest ik weg van de man die me bleef stalken. Als ik het geld had gehad, was ik nog veel verder weg gegaan.
Ik houd die informatie voor me. Ik betwijfel of ze dat moet weten om me aan te nemen.
„Ik begrijp het,“ antwoordt Morrigan. „Welkom. Je zult het hier in McDermott geweldig vinden.“
Ik glimlach terug en hoop dat haar woorden waar zijn.
Ze kijkt een hele tijd niet op. Ze leest mijn cv heel aandachtig door. Het maakt me zenuwachtig om ernaar te kijken.
Ik weet dat het document niet indrukwekkend is. Het toont ook niet veel potentie. Dat geldt zelfs nadat ik de waarheid een beetje heb verdraaid.
Ik solliciteer voor een baan die veel lijkt op werken als serveerster. Daarom zou mijn cv er niet veel toe moeten doen.
Ik heb wel de ervaring. Ik hoop dat dit haar overtuigt om me aan te nemen, ook al zie ik er nu als een rommelige brunette uit.
Ik kwam rond één uur 's nachts aan in McDermott, Montana. Ik kon niet slapen vanwege mijn constante paranoia, zelfs niet nadat mijn hoofd het donzige kussen van een bed had geraakt.
Ik was bang dat iemand me was gevolgd.
Maar deze keer klopte er niemand op mijn hoteldeur. Er was geen gekke ex-vriend die zei dat hij „smoorverliefd“ was. Hij was degene die me tegen mijn zin mee het halve land door wilde sleuren.
Ik voel de dikke wallen onder mijn ogen door het huilen en het slaapgebrek. Mijn haar zit vol klitten, omdat ik er de hele tijd zenuwachtig aan draaide terwijl ik over mijn schouder keek.
Ik heb het grootste deel van de nacht door de kamer ijsbeerd en naar de parkeerplaats van het kleine hotel gekeken. Eerlijk gezegd zie ik er vreselijk uit. Ik probeer wel positief te blijven, maar ik voel me nog veel slechter.
Morrigan drukt op een knop op het bureau en steekt haar hand naar me uit. „Mag ik je identiteitskaart zien, alsjeblieft? Ik moet een snelle achtergrondcontrole doen. Daarna kunnen we ter zake komen.“
O ja. Ik zoek in mijn tas en haal mijn portemonnee eruit. Precies op dat moment gaat de deur links van me open. Ik hoor zware voetstappen over de vloer naar het bureau lopen.
Ik leg mijn identiteitskaart in de wachtende hand van de vrouw. Dan kijk ik naar de lange man die naast me staat. Hij glimlacht nieuwsgierig en kijkt me met ondeugende ogen aan.
Wat nog belangrijker is: hij is een vreemde.
Ik voel mijn lichaam direct ontspannen in mijn stoel zodra ik me dat besef.
„Alles goed, Morr?“ vraagt de vreemdeling.
Ze geeft mijn pasje terug en knikt bevestigend naar hem. „Ja. Ik houd een sollicitatiegesprek voor de nieuwe moeder-rol.“ Ze wijst naar mij met een glimlach. „Dit is Celia.“
De vreemdeling neemt me even aandachtig op. Hij kijkt zonder schaamte naar mijn lichaam. Zijn blik blijft net een tel langer rusten op mijn blote benen.
Ik kijk hem boos aan zonder na te denken. Ik wou dat ik deze kleren niet had aangetrokken. Het probleem is alleen dat dit mijn enige nette outfit is.
Al mijn spullen liggen nog precies waar ik ze heb achtergelaten. Ze liggen in mijn verlaten huis in Portland, een paar staten verderop.
Ik moest wel alles achterlaten. Ik kon alleen mezelf en een paar kleren meenemen die in mijn handbagage pasten. Dit was nodig om eten te kunnen kopen totdat ik een baan had gevonden.
Het vliegticket naar McDermott heeft veel geld gekost. Mijn spaarrekening was al bijna leeg. Nadat ik ook de taxi en het hotel had betaald, moest ik het maar doen met de paar spullen die ik nog had.
En dat is niet veel.
Het spreekt voor zich dat ik deze baan net zo hard nodig heb als lucht om te ademen.
Ik zag een vacature in de krant tijdens het ontbijt in het hotel. Toen voelde ik voor het eerst wat opluchting. Ze zochten alleen maar iemand die een glimlach had en kon lopen.
Het klinkt perfect.
Op dit moment in mijn leven pak ik alles aan wat ik kan krijgen.
Het is heel simpel. Ik serveer maaltijden aan wat oudere clubleden, drie keer per dag en vijf dagen in de week. Ook moet ik een beetje schoonmaken. Het is perfect.
„Je cv ziet er goed uit. Maar ik heb wel een paar vragen voor je,“ zegt Morrigan. „Het is niets ernstigs. Ik zal ze stellen zodra Silver terug is.“
Haar vriendelijke glimlach verdwijnt. Ze kijkt nu heel strak en emotieloos. Ik schraap mijn keel en probeer stil te blijven zitten op mijn stoel.
„Wat wil je graag weten?“
Ze bekijkt me heel aandachtig. Het is net alsof ik nu het cv ben dat ze zojuist bestudeerde. „Je hebt geen referenties opgegeven. Mag ik vragen waarom?“
Ik verstijf op mijn stoel. „Ik had gewoon geen telefoonnummers bij de hand,“ leg ik uit. Ik klink vol vertrouwen, want het is niet helemaal gelogen.
Morrigan knikt. „Begrijpelijk. Je zei dat je net in McDermott bent aangekomen?“
„Ja.“
„Dat is goed. Was je vroeger lid van een club of organisatie?“
„Nee,“ antwoord ik, en ook dit is de waarheid. „Ik ben niet zo sociaal aangelegd voor dat soort dingen.“
Ze kijkt me een minuut lang aan, op zoek naar tekenen dat ik lieg. Daarna verschijnt er langzaam weer een glimlach op haar gezicht.
„Ik begrijp het,“ zegt ze. „Nou, alles ziet er goed uit hier.“
Silver, zoals ze hem noemde, komt de kamer weer binnen. Hij geeft me mijn identiteitskaart terug en knikt naar Morrigan. Ik hoop dat dit betekent dat de achtergrondcontrole goed is gegaan.
Ik ben geen crimineel. Ik vermoed dat mijn afgezonderde leven daar een goede reden voor is. Al had het niet altijd voordelen om alleen te zijn.
Omdat ik altijd zo op mezelf was, maakte dat me waarschijnlijk een makkelijk doelwit voor een man als mijn ex.
„Je bent aangenomen!“ roept Morrigan ineens. Ze lacht breed en is erg enthousiast.
Ze gedraagt zich nu heel anders dan tijdens de rest van het gesprek. Maar ik neem aan dat ze zich eerder gewoon professioneel opstelde.
Ze staat op en loopt om het bureau heen. Ze schudt mijn hand op een erg vriendelijke manier. Gevoelloos schud ik haar hand terug. Het begint nu pas tot me door te dringen wat dit voor mij betekent.
Deze verandering was... makkelijk. Het is een enorme opluchting die mijn leven een stuk eenvoudiger maakt.
„Ik bel je in de ochtend.“ Morrigan zwaait naar me terwijl ik opsta en haar kantoor uit loop.
Ik doe mijn best om haar een oprechte glimlach terug te geven. Daarna bedank ik haar en loop ik de kleine kamer uit.
Terwijl ik door het clubhuis naar de uitgang loop, voel ik de stress bij elke stap van me afglijden.
Ik ben te veel verzonken in mijn eigen gedachten om op de grote mannen om me heen te letten. Ook hoor ik de zware voetstappen en de luide stemmen niet.
Morgen begint mijn nieuwe start. Ik zal opstaan, naar mijn werk gaan en een heel nieuw ritme opbouwen. Dit keer zal er geen psychopaat zijn die me de hele dag in de gaten houdt.
Als ik terug ben in mijn hotelkamer, laat ik me op het bed vallen. Ik blaas diep uit. Het voelt alsof ik mijn adem maandenlang heb ingehouden.
Het is heel vreemd om over na te denken. Een paar dagen geleden werd ik nog lastiggevallen door een gekke stalker. Nu ben ik gewoon weer een heel normaal meisje.
Om mezelf er verder van te overtuigen dat dit de werkelijkheid is en geen droom die bedacht is om me te troosten, herinner ik mezelf aan het feit dat ik hier ben, dat ik veilig ben en dat ik niet nog een keer in de handen van een geobsedeerde man zal vallen.
Deze gedachten helpen mijn vermoeide lichaam om eindelijk in slaap te vallen. Ik geef me helemaal over aan de vermoeidheid.
***
Het vele felle licht door mijn raam maakt me wakker. Of misschien werd ik wel wakker van mijn rinkelende telefoon. Hij trilt en speelt klassieke muziek af op het nachtkastje.
Ik ga rechtop zitten en pak mijn telefoon.
Het felle scherm doet pijn aan mijn slaperige ogen, maar ik kan wel zien hoe laat het is. Het is net na zes uur 's ochtends. Ik neem aan dat Morrigan belt.
Omdat dit een nieuwe telefoon is, heeft nog niemand anders mijn nummer.
Ik zet mijn zorgen opzij en neem direct op.
„Hallo?“
Ik kom uit bed en zoek in mijn tas naar schone kleren. Ik moet eerst mijn schoenen en rok uittrekken voordat ik een broek kan aantrekken. Ik was namelijk in mijn kleren in slaap gevallen.
„Goedemorgen!“ zegt Morrigan vrolijk. Het klinkt alsof ze gewend is om zo vroeg wakker te zijn. „Ben je klaar voor je eerste dag?
„De club heeft een heel belangrijke vergadering. De mannen worden altijd ontzettend chagrijnig als ze niet gegeten hebben. Als het te lang duurt, vreten ze elkaar nog op.“
Ik grinnik even. Het is grappig om je vechtende oude mannen met grijs haar voor te stellen. Ik trek een schoon shirt aan en antwoord: „Ik ben er zo. Ik kom er nu aan.“
„Zal ik iemand sturen om je op te halen?“ vraagt ze, net voordat ik wil ophangen.
„Nee hoor. Ik zit in het hotel verderop in de straat. Het is maar een klein stukje lopen. Wel bedankt voor het aanbod.“
„Oh mooi, dan ga ik alvast aan de slag,“ antwoordt ze. „De mannen zullen hier heel blij mee zijn. En ik beloof je dat niet elke dag zo vroeg begint. Zie je zo.“
De verbinding wordt verbroken. Ik ben inmiddels klaar en loop de deur uit.
Ik stop mijn sleutelkaart in mijn tas. Ik controleer nog een keer of mijn deur goed op slot zit en loop dan naar het clubhuis.
Terwijl ik loop, kijk ik goed naar het stadje. De meeste gebouwen zijn erg oud. Ze zien eruit alsof ze uit een oude cowboyfilm komen.
De andere oude gebouwen in McDermott staan allemaal dicht op elkaar. Het clubhuis lijkt echter nieuwer te zijn en het staat wat meer afgelegen.
Het staat op een behoorlijk groot stuk grond dat op een oude boerderij lijkt. Achterin staat een oude schuur en er liggen oude landbouwwerktuigen in het hoge gras.
Er staat een lange rij motoren op de parkeerplaats. Een jonge biker houdt ze in de gaten.
Als ik dichter bij de deur kom, ben ik dichtbij genoeg om een naambadge te zien op het vest dat hij over een leren jasje draagt. Er staat „Slayer“ op.
Ik dacht altijd dat bikers norse oude mannen met grijs haar waren. Van die mannen die op hun mooie Harley-Davidson motoren hun kinderen van school komen halen.
Of van die mannen die je op de weg ziet rijden. Van die types die er dolgelukkig uitzien wanneer de wind door hun lange haar waait.
Ik loop door de voordeur naar binnen terwijl ik in mijn tas naar een haarelastiekje zoek. Dan blokkeert een groot figuur mijn weg.
Ik kijk omhoog naar de man voor me. Dan besef ik dat ik het helemaal mis had over bikers.
Ik kijk naar zijn zwarte laarzen en zijn brede, gespierde benen. Hij draagt kleding en leer dat heel strak om zijn borstkas en buikspieren zit.
Zijn borstkas is net zo hoog als mijn hoofd. Hij is heel erg breed en zijn armen zijn enorm gespierd. Zijn grote armen en schouders vullen bijna de hele deuropening.
Dit is pas een echte man. Hij is helemaal niet oud of bejaard. Hij lijkt juist jong en heel erg gezond.
Mijn mond valt open van verbazing als ik eindelijk naar zijn gezicht kijk. Hij is ontzettend knap.
Ik sta als aan de grond genageld en kan niet stoppen met naar zijn gezicht te kijken. Zijn ogen zijn grijs en doen me denken aan een zware, donkere storm.
Zijn donkere haar is naar achteren geduwd. Ik kan zien dat hij geen haargel gebruikt. Het komt gewoon omdat hij vaak met zijn handen door zijn haar gaat. Die blik herken ik wel.
Zelfs als ik niet meer naar zijn lichaam kijk, is het onmogelijk om zijn grote postuur te negeren. Nogmaals, dit is echt een man. Daar is geen twijfel over mogelijk.
„Wie ben jij?“ vraagt hij. Zijn stem is heel diep. Zijn lippen gaan iets open als hij nadenkt. Het brengt me alleen maar meer in de war.
Ik knipper met mijn ogen. Hij kijkt me strak aan en zijn grijze ogen lijken vuriger te worden. „Ik ben net aangenomen,“ leg ik uit. „Morrigan wacht op me.“
Ik kijk naar beneden. Ik wil wegkijken van zijn gezicht, zodat ik even helder kan nadenken. Ik wil me niet alleen maar concentreren op hoe aantrekkelijk hij is.
Uiteindelijk staar ik recht naar de bobbel in het kruis van zijn spijkerbroek.
Dit is nog veel erger. Ondeugende gedachten vullen mijn hoofd. Ik trek aan een plukje van mijn haar om ze te stoppen.
Ik kan mijn ogen niet van zijn zaakje afhouden. Goh, hij is vast flink geschapen.
Mijn huid tintelt naarmate ik daar langer sta. Ik besef dat hij me vast aandachtig bekijkt. Ik zweer dat ik zijn felle blik kan voelen, en het wekt me helemaal tot leven terwijl hij me bestudeert.
Net op het moment dat ik genoeg moed heb verzameld om tegen hem te praten, voegt iemand zich bij ons.
„Grave, heb je de nieuwe old lady al ontmoet?“ zegt Silver. Hij slaat de grote man voor me op zijn schouder. De grote man verstijft direct.
„Old lady?“ Zijn stem klinkt hard. „Van wie?“
Silver gooit zijn hoofd in zijn nek en lacht. Zijn bruine ogen stralen vol ondeugd. „Technisch gezien is ze de old lady van de club. Morr heeft haar net aangenomen om te helpen met de moedertaken.“
Zijn blik schiet van Grave naar mij. „Morrigan denkt dat ze ons eten moet geven om ons in het gareel te houden.“ Hij knipoogt naar me en gaat verder. „Als ze eens wist hoe ingewikkeld onze trek eigenlijk is.“
Grave maakt een diep en rauw geluid dat me zenuwachtig maakt. Ik grijp de riem van mijn tas stevig vast en zeg: „Ik moet nu echt naar de keuken.“
Ik maak de fout om naar hem te kijken. Hij staart me strak aan. Zijn ogen zijn zo donker dat ik een warme kriebel in mijn buik krijg.
Het is heel intens. Ik word opnieuw meegezogen in die stormachtige blik.
Hij zet een stap naar voren, maar Silver is hem net voor.
Hij pakt mijn arm vast en trekt me mee. Zijn greep is vriendelijk en doet helemaal geen pijn, maar toch wil ik zijn vingers van me afschudden.
Terwijl we hem passeren, kijkt Grave heel gespannen. De storm in zijn ogen raast wild tekeer.
Silver fluit opgelucht wanneer we op de gang zijn. „Ik dacht even dat ik het tegen de VP op moest nemen.“
„Wat?“ vraag ik.
Hij grinnikt alleen maar en wuift het weg met zijn hand.
Als we in de keuken zijn, draait hij zich naar me toe. „Trek je niets aan van Grave. Hij ziet er eng uit, maar hij doet geen vlieg kwaad. Dat geldt trouwens voor alle Reapers.“
Ik knik en mijn handen worden klam van het zweet. Dit komt niet omdat ik bang ben. „Is hij altijd zo...?“ Ik weet niet meer wat ik wil zeggen, omdat ik wegdroom bij de gedachte aan zijn ogen.
„Bot? Intens?“ vult Silver aan, gevolgd door een geamuseerde grijns om mijn verwarring. „Hij is gewoon een man met wat geheimen in zijn verleden.
„En misschien is het beter om niet alleen met hem te zijn, tenzij je zin hebt in wat plezier. Ik denk namelijk dat hij je leuk vindt.“
Hij geeft me nog een laatste knipoog voordat hij wegloopt. Hij laat me onzeker achter, maar stiekem ook wel een beetje opgewonden.
Een deel van mij zou het niet erg vinden om alleen te zijn met Grave. Maar ik weet ook dat ik er nog niet aan toe ben om me zo snel aan een andere man over te geven.
Zeker niet aan een man die op zo'n manier naar me kijkt.
Continue to the next chapter of Claiming Celia (Nederlands)