In gevecht met Darius 2: Russische roulette
Hoofdstuk 2.
Penny
Tien minuten later stap ik Club Espresso Degree binnen. Matthew en Cece zitten in een hoekje. Ze zijn gewoon aan het kletsen. Cece nipt van haar cappuccino terwijl Matthew zijn koffie roert met een klein lepeltje.
Na ongeveer 20 seconden ziet Cece me rondkijken, en ze komt op me afgerend met open armen. Ze omhelst me stevig alsof we elkaar in geen jaar hebben gezien. Ik omhels haar terug, terwijl ik naar Matthew kijk die me vanaf zijn stoel toelacht. Ik voel me nog verbaasder als ik hun brede glimlachen zie.
Snel scan ik de ruimte en haal diep adem om te checken of er gevaar dreigt. Dit is meer een gewoonte dan iets wat ik normaal doe. Maar de zaak zit vol studenten die ofwel over hun huiswerk praten of eraan werken. Er zijn hier geen weerwolven, lycans of andere wezens. Ik snap Matthews dringende berichtje niet. Ze zijn niet in gevaar en zien er hetzelfde uit als toen ik ze twee dagen geleden zag.
In de afgelopen vier jaar zijn Matthew, Cece en ik dikke maatjes geworden. Mijn relatie met de menselijke man die mijn partner had moeten zijn, is veranderd in een hechte vriendschap. Ik heb geen vlinders in mijn buik voor welke man dan ook behalve mijn zeer aantrekkelijke lycan krijger, maar ik hou echt van Matthew en zijn vriendin. Ze zijn een belangrijk deel van mijn leven.
Ik bedenk me dat mijn vrienden nog steeds niet weten wat ik echt ben, maar dat is maar goed ook. Mijn wereld is gevaarlijk voor mensen, en ik wil dat ze veilig blijven.
„Gefeliciteerd met het afronden van je studie,“ zegt Cece als we bij de tafel komen, en ik geef Matthew een kus op zijn wang.
„Ja, je bent er bijna, Penny,“ zegt hij, terwijl hij een klein doosje naar me toe schuift. „Dit is van ons. We hopen dat je het leuk vindt.“
Ik kijk hen met grote, verbaasde ogen aan, en mijn wenkbrauwen schieten omhoog. Ik had niet verwacht dat ze me een cadeautje zouden geven. Ik open het doosje met trillende vingers en vind een mooie, dunne zilveren armband met een oneindigheidsymbool erop.
„Hij is prachtig,“ zeg ik zachtjes, terwijl ik probeer niet te huilen. Ik ben erg geraakt door hun geschenk.
„Zie je wel, ik zei toch dat ze hem geweldig zou vinden,“ zegt Cece blij terwijl Matthew me helpt om hem om mijn pols te doen.
„Dank jullie wel,“ glimlach ik gelukkig naar hen. De serveerster brengt me een cappuccino. Matthew had het besteld voordat ik kwam. Na al die jaren kent hij me door en door.
„We hebben nog iets anders om je te vertellen,“ begint Cece, terwijl ze snel naar Matthew kijkt. Hij geeft haar een kleine glimlach en pakt zachtjes haar hand. „Ons leven gaat op een grote manier veranderen, en we willen dat jij daar ook deel van uitmaakt.“
„Veranderen hoe?“ vraag ik, terwijl ik hen aandachtig observeer. Ze zien er dolgelukkig uit. Cece kan nauwelijks stilzitten, en Matthew is ook slecht in het verbergen van zijn opwinding.
„Ik ben in verwachting!“ zegt ze opgewonden.
Mijn mond valt open. Even kan ik niets uitbrengen. Ik staar naar hen, compleet van mijn stuk gebracht, voordat ik een blij geluid maak.
Iedereen in het café kijkt naar me. Mensen kijken naar me alsof ik niet goed wijs ben, maar dat kan me geen bal schelen. Ik spring op en omhels Cece heel stevig, en knijp haar flink.
„Gefeliciteerd,“ zeg ik, terwijl ik haar stevig vasthoud. „Ik ben zo blij voor jullie.“
„Dank je,“ zegt ze met moeite, en ik besef dat ik haar waarschijnlijk te hard knijp. Ik verloor de controle over mijn kracht omdat ik zo opgewonden was.
„Gefeliciteerd ook voor jou, Matthew.“ Ik trek hem overeind en geef hem een dikke knuffel. „Dit is zulk geweldig nieuws.“
„Wij zijn ook in de wolken,“ glimlacht Cece, diep ademhalend. Ze ziet er stralend uit, en ik vind het heerlijk om Matthew zo gelukkig te zien. Het is geweldig om te zien hoe mijn vrienden aan een nieuw hoofdstuk in hun leven beginnen.
„En we willen je ook nog iets vragen,“ zegt Matthew, terwijl hij naar zijn vrouw knipoogt. Cece knikt gretig, reikt naar mijn hand en pakt hem vast. Ik kijk heen en weer tussen hen, niet zeker of ik klaar ben voor nog een verrassing.
„Oké,“ zeg ik voorzichtig, terwijl ik het blije gehuil van mijn lycan negeer. Juno is ook blij voor onze dierbare vrienden. Ze hebben elkaar nooit ontmoet, maar ze accepteert hen als deel van onze familie.
„Wil jij de peetmoeder van ons kind worden?“ vraagt Matthew, zijn ogen glinsteren in het licht van het café.
Ik ben te geschokt om te antwoorden. Ik staar naar hen en mijn hersenen kunnen de vraag niet verwerken.
„Penny?“ Cece knijpt zachtjes in mijn hand, waardoor ik uit mijn verbazing kom.
„Ik... Ik zou... Ik denk... misschien... Ik kan,“ stamel ik, terwijl ik verward naar hen kijk. Niemand heeft me ooit zoiets belangrijks gevraagd. Onze relatie is de afgelopen vier jaar heel hecht geworden, maar dit had ik niet verwacht.
Cece stopt mijn gestotter, terwijl ze mijn hand tussen haar handen houdt.
„Neem je tijd om erover na te denken,“ stelt ze voor, maar ik weet het antwoord al.
„Ik doe het!“ zeg ik luid, met een grote glimlach op mijn gezicht. „Ik had gewoon even nodig om het te beseffen. Ik zou vereerd zijn om de peetmoeder van jullie kind te zijn.“
„Dank je wel,“ zegt Matthew, die er opgelucht uitziet. Misschien heb ik hen bang gemaakt toen ik aarzelde.
We brengen het volgende uur pratend door over baby's, namen en de beste plekken om spullen te kopen. Ik beloof Cece dat ik met haar mee zal gaan wanneer ze me nodig heeft. Of wanneer Matthew geen tijd heeft vanwege zijn werk. Hij geeft veel om zijn leerlingen, maar natuurlijk komt zijn familie op de eerste plaats.
We nemen afscheid buiten het café en beloven elkaar snel weer te zien. Ik voel me blij en vrolijk voor mijn vrienden. Ik kan niet wachten om mijn man dit geweldige nieuws te vertellen.
Ik vind Darius in onze slaapkamer, zittend in de fauteuil. Ik zucht als ik hem zie. Hij draagt geen shirt. Zijn brede schouders en grote borstspieren zijn zichtbaar. Zijn blonde haar is warrig en valt in zijn blauwe ogen die van liefde stralen als we elkaar aankijken.
Ik zet mijn rugzak naast het bureau en ga op zijn schoot zitten, terwijl ik zijn heerlijke geur inadem. Het geeft me een goed gevoel terwijl ik naar zijn telefoongesprek luister. Hij spreekt Russisch, en ik versta er niet veel van, maar ik weet dat het over werk gaat.
Commandant Rykov is verantwoordelijk voor de beveiliging van Prins Caspian. Alles moet perfect zijn, en hij moet op de hoogte zijn van elke beweging die zijn mannen maken. Zo niet, dan zal hij niet blij zijn.
„Hoe was je dag, Malyshka?“ vraagt hij als hij het gesprek beëindigt en de telefoon op het bureau legt. Zijn armen slaan om me heen, en hij drukt zijn neus tegen mijn nek, diep ademhalend.
„Verrassend,“ antwoord ik glimlachend. „Matthew en Cece krijgen een baby! Kun je het geloven? En ze hebben me gevraagd om de peetmoeder van hun kind te worden!“
Een stralende, gelukkige glimlach verschijnt op Darius' lippen, en hij houdt mijn gezicht vast met zijn handen.
„Ik ben zo blij voor hen en voor jou ook, Malyshka,“ fluistert hij, terwijl hij me een zachte kus geeft. „Die baby zal het gelukkigste kleine mensje ter wereld zijn.“
Ik lach om zijn woorden, terwijl ik me aan hem vastklamp en hem nog een lange kus geef. We stoppen pas met zoenen als we moeten ademhalen, en kijken elkaar liefdevol aan.
Darius wrijft over mijn rug, en hij lijkt even diep na te denken, dus laat ik mijn gedachten ook afdwalen. Ik begin te denken aan mollige, lachende baby's, en mijn hart doet pijn als ik droom van een schattige jongen of meisje met lichtblond haar en heel blauwe ogen.
Ik voel een nieuw gevoel in mijn borst als ik me Darius' en mijn kind voorstel. Omdat hij erg beschermend is en zich zorgen maakt over veiligheid, weet ik niet of hij ooit een kind wil. Ook heeft hij een moeilijke relatie met zijn ouders. Als zijn pijn te diep zit, wil hij misschien nooit kinderen van onszelf.
Mijn hart klopt snel als ik denk aan nooit moeder worden. Op de een of andere manier, zonder het te beseffen, heb ik altijd kinderen gewild in een huis vol gelach, vreugde en geluk. Maar wil Darius dat ook?
Ik zou het hem nu kunnen vragen, maar ik ben bang voor zijn antwoord. Ik wil niet dat mijn hoop wordt vernietigd door zijn vastberaden reactie. In plaats daarvan besluit ik mijn gevoelens voorlopig voor mezelf te houden.
„Heb je tijd om te oefenen met vechten?“ stel ik vrolijk voor, terwijl ik mijn wenkbrauwen op en neer beweeg.
„Ik heb altijd tijd voor jou, Malyshka.“
Darius staat moeiteloos op, terwijl hij me nog steeds vasthoudt. Hij zet me op de grond met een kus, en we verkleden ons in onze sportkleding.
De trainingsruimte is leeg. Onze vrienden zijn nog niet terug, dus we hebben alles voor onszelf. Ik rek mijn spieren en wacht tot Darius klaar is met stretchen zodat we kunnen beginnen.
In het begin gaat hij zachtjes met me om. Hij laat me wat nieuwe bewegingen zien om te leren. En we oefenen tot ik ze perfect uitvoer.
Darius is de beste leraar, maar hij leidt ook af. Als hij zijn t-shirt uittrekt, ben ik verloren. Zijn harde spieren, sterke lichaam en grote armen zijn geweldig. Ik probeer ze niet aan te raken om te voelen hoe stevig ze zijn.
Alleen al naar Darius kijken maakt me erg opgewonden en ik verlies mijn focus. Hij houdt me snel vast, lachend om mijn zwakke pogingen om los te komen.
„Je zou meer aandacht moeten besteden aan mijn armen, Malyshka,“ leert hij, waardoor ik met mijn ogen rol. Ik besteed te veel aandacht aan zijn geweldige armen. Daarom zit ik in deze situatie.
„Je moet je kern sterker maken voor een betere houding,“ gaat hij verder, niet wetend wat zijn greep met me doet. Of misschien weet hij precies wat er gebeurt, en geniet hij ervan me te plagen.
„Gebruik je benen,“ suggereert hij, en ik doe wat hij zegt, en stap op zijn voet. Hij maakt een geluid dat zowel pijn als lachen is, en hij omhelst me.
„Geen goed idee, Malyshka,“ waarschuwt hij.
„Nee?“ daag ik uit, terwijl ik het opnieuw probeer, maar ik faal.
Darius drukt me tegen de grond. Zijn lichaam drukt tegen het mijne. Ik weet dat ik niet kan winnen van mijn sterke, lycan krijger partner, maar verdorie, ik hou ervan om tegen hem te vechten.
Continue to the next chapter of In gevecht met Darius 2: Russische roulette