De Zohra-serie Boek 3: Harwal
Auteur
Nooz Aster
Lezers
889K
Hoofdstukken
86
Hel op aarde
Boek 3: Harwal
Wat een hel. Alles loopt in de soep, en ik heb de fout gemaakt om bij de bemanning te blijven.
Vijf jaar lang heb ik met ze gewerkt. Net toen ik me thuis begon te voelen, viel alles in duigen.
Onze kapitein - Jas - is nu de keizerin van de Zohra. Ze is altijd al eigenzinnig geweest, dus het is niet helemaal onverwacht... maar toch absurd.
Ik vertrouw Jas. Ik heb haar altijd gevolgd. Maar nu? Ik heb geen flauw idee waar we naartoe gaan.
Ik haat de Zohra. Ik hoor hier niet thuis – en toch besloot ik om een of andere gestoorde reden bij hen te blijven.
Thuis rekenen er mensen op me. Ik heb credits nodig, en ik zal er alles voor doen om voor mijn familie te zorgen, maar ik weet niet eens meer hoe ik aan geld moet komen.
Waarom heb ik dit gedaan?
Jas en haar nieuwe buitenaardse echtgenoot gedragen zich als een doorsnee stel, maar hoe zit het met de rest van ons? Waar passen wij in het plaatje?
Ik pak mijn pistoolholster en loop naar mijn kamer. Ik zou thuis moeten zijn, en plannen moeten maken om te overleven. Niet hier opgesloten zitten bij de monsters die mijn leven hebben verwoest.
Iedereen weet dat ik getraumatiseerd ben door de Zohra, maar ze kennen het hele verhaal niet. We hebben allemaal geleden sinds de invasie. Sommigen hadden daarvoor ook al een vreselijk leven, dus misschien lijkt het mijne niet bijzonder. Maar toch... de pijn is van mij.
Mijn jonge jaren waren een hel, maar ik ontsnapte. Ik vond rust. Liefde. Toen kwamen de aliens en rukten alles weg.
En het was een Zohra die het deed. Eén van dezelfde gehoornde, onmenselijke wezens die me nu omringen.
Ik laat me niet misleiden. Ik prik zo door hun huichelachtige vriendelijkheid heen. Hoewel wapens niet op hen werken, draag ik de mijne nog steeds – het is een placebo dat me op de been houdt.
Ik weiger hulpeloos te zijn.
Dus waarom ben ik hier dan nog steeds?
Ik kom bij mijn kamer aan. Na de gang te hebben gecontroleerd, scan ik mijn sleutelkaart en ga naar binnen. Ik zak langs de deur naar beneden, doodmoe van het constant op mijn hoede zijn.
Dat ding – de enorme Zohra – is het ergste. Hem alleen al zien brengt mijn nachtmerries terug.
Hij is bijna identiek aan mijn kwelgeest. Dezelfde bouw. Dezelfde hoorns. Alleen andere ogen – blauw in plaats van dat ziekelijke roze-wit dat ik nog steeds in mijn slaap zie.
Het doet er niet toe. Grote gestalte. Stierachtige hoorns. De rest ziet er hetzelfde uit.
Dus waarom ben ik nog steeds hier?
Eerst overtuigde Greece me om me bij deze waanzin aan te sluiten. Nu weet ik dat ik dat bakbeest naar Joddel moet brengen.
Joddel. Mijn thuis.
Ik woonde in Bogotá toen de wereld verging. Ik heb het zien veranderen in de ijzeren sloppenwijk die het nu is. Ik werkte daar – ervoor en erna. Ik ken het als mijn broekzak.
En ik heb spijt dat ik de bemanning daarover verteld heb. Ik heb mijn verleden altijd verborgen gehouden. Veilig.
Alles wat ik heb gedaan – elke klus, elk offer – was om de mensen van wie ik houd te beschermen.
Nu hangt er iets gevaarlijks boven mijn stad.
Ik ril en sla mijn handen in mijn gezicht. Ik had Joddel eerder willen bezoeken. Om mijn familie te zien. Om te ontspannen. In plaats daarvan worden we nu gedwongen er naartoe te gaan – God weet waarom.
Het is allemaal in het honderd gelopen, en het is mijn verantwoordelijkheid.
Ik zou kunnen weigeren – ik weet dat ik dat kan – maar ik doe het niet. Ik zal mezelf ertoe dwingen en Jas overtuigen om akkoord te gaan. Ik moet helpen herstellen wat er in dat hellegat is gebeurd, of ik er nu direct bij betrokken was of niet.
Ik voel me misselijk.
Niemand mag de hele waarheid weten.
Ik heb de meiden slechts een deel verteld. Een versie van de waarheid. Net genoeg om een band op te bouwen, niet genoeg om alles bloot te leggen. Ik ben bang dat ze medelijden met me zouden hebben – of erger, me zouden veroordelen.
Zij deelden hun verleden gemakkelijk. Ik kon het niet. Ik had het moeten doen, maar... ik durfde het niet.
Ik sta op van de vloer, draai de deur op slot en pak een oude telefoon uit mijn nachtkastje. Ik kan er niet meer mee bellen. Het bewaart alleen nog herinneringen.
Het scherm toont een foto: ik, jong, gelukkiger – met dat gekke krullende haar waar Aaron zogenaamd dol op was. Ik was toen prachtig, vol liefde en opwinding. Dat waren we allebei.
Ik veeg over het scherm om een andere foto te zien – Aaron en ik samen. Zijn arm trekt me naar zich toe, onze donkergroene ogen fonkelen van vreugde. Wat waren we gelukkig.
Ik doe mijn oude oordopjes in en blader door zijn muziek. Allemaal Enrique Iglesias, natuurlijk. Aaron had fases, maar deze hield nooit op.
De liedjes zijn oud, maar ik blijf luisteren. Apparaten zijn duur en cloudopslag is oplichterij. Deze telefoon is alles wat ik nog van hem heb.
Tien jaar lang dezelfde stem.
Ik haat het.
Het meest frustrerende is dat de meeste nummers van Enrique in het Spaans zijn, maar die verdomde vertaler zet ze om naar Engels. Mijn moedertaal is, net als alle andere talen, van de wereld geveegd. Alleen arme mensen horen nog hun moedertaal. Ook dat is diefstal.
“I can be your hero, baby,” zingt Enrique.
Dat was Aarons favoriet. Hij zong het de hele tijd – vals en hard. Hij vond de betekenis belangrijker dan hoe het klonk.
“I will stand by you forever.”
Wéér een leugen.
Ik klem mijn kaken op elkaar. Aaron wilde niet liegen, maar hij werd ertoe gedwongen.
Hij stierf meer dan tien jaar geleden – een Zohra doodde hem, terwijl ik toekeek.
Hij redde me van mijn verleden. Van drugs. Van pijn. Hij was mijn held.
Maar dat had hij niet moeten zijn.
Als ik sterker was geweest... als ik hem die nacht niet in paniek had gebeld... zou hij nog leven.
Hij had bij zijn broer moeten blijven. Maar hij nam deze telefoon op.
Ik verdiende hem niet. Ik verdien hem nog steeds niet.
Ik ruk de oordopjes uit mijn oren en zet de telefoon uit. In de badkamer draai ik de hete kraan open en ga onder de sproeier zitten, zodat mijn huid erdoor verbrandt.
Het schuldgevoel achtervolgt me na al die tijd nog steeds. Als de dingen anders waren gelopen, was ik samen met hem gestorven.
Ik vervloek mijn bestaan dagelijks. Ik leef schaamteloos en doe dingen waar ik niet trots op ben. Maar trots doet er niet meer toe. Ik leef om anderen te beschermen, zoals hij deed. Het is de enige manier waarop ik vrede kan vinden met wat er is gebeurd.
Ik veeg mijn ogen af en sla op mijn knieën. Het ging langzaam beter met me. Maar nu? Voelt de wond weer als nieuw.
Leven in de buurt van Zohra. Hoe belachelijk.
Na het wassen doe ik make-up op en staar in de spiegel. Mijn ooit heldergroene ogen zijn dof. Geen mascara kan dat verhelpen.
Ik droog mijn haar en doe het in een rommelige knot. Tijd om dit op te lossen. Ik kan niet wachten op anderen – ik moet degenen beschermen die het nodig hebben.
Ik heb Jas een paar aantekeningen over het lab gegeven – maar niet alles.
Ze weten niet dat ik daar als schoonmaakster werkte. In het begin betaalde het goed. We maakten schoon na bouwvakkers, wetenschappers, verkopers.
Toen stopte de betalingen. En, net als vele anderen, begonnen we ons lichaam te verkopen om rond te komen.
We deden wat nodig was om te overleven.
Het is een vreselijk motto dat ik niet graag accepteer, maar het is wel waar, als je geen bloed aan je handen wilt. Er zijn altijd keuzes – keuzes die niemand ziet tot het te laat is.
Ik had kapster kunnen worden. Een salon kunnen openen. Maar niets betaalde genoeg.
En ik had mensen die ik moest beschermen.
Dus deed ik wat ik moest doen. En dat doe ik nog steeds.
Gaandeweg begonnen vrouwen te verdwijnen. Ik kwam erachter waarom: ze werden verkocht toen de veilingvoorraad opraakte.
Ik probeerde weg te glippen, stilletjes, maar ze kregen me te pakken.
Zo ben ik hier terechtgekomen.
Jas redde ons. Ik kreeg mijn dierbaren weer te zien. Maar deze missie – het breekt me op.
Niet alleen het gevaar voor mijn thuis, of de bedreiging voor de planeet. Zij zijn het.
De aliens die mijn leven hebben verwoest.
Maar ik kan niet vluchten.
Ik zal er alles aan doen om oma en Dante te beschermen.
Ik trek een spijkerbroek en een wit T-shirt aan, klaar om mijn zegje te doen – ik moet Jas vertellen wat ik weet.
Diep ademhalend doe ik mijn holster en pistool om, en ontgrendel mijn deur.
Ik heb het schip niet meer verlaten sinds onze aankomst, maar ik weet zeker dat Jas bij haar man op zijn schip is. Ik had iets moeten zeggen in het commandocentrum, in plaats van wachten tot ik langs de aliens moest.
Ik zou kunnen wachten tot ik haar weer zie, maar dan verlies ik misschien mijn moed.
Het moet nu – anders doe ik het nooit.
Met bonzend hart nader ik de uitgang. Ik tuur de donker wordende dag in en mijn adem stokt.
Hun enorme schip is omringd door Zohra.
Ik kan dit niet. Ik doe een stap achteruit, met een trillende hand op mijn pistool.
Ze zeggen dat ze me geen kwaad zullen doen, maar hoe kan ik ze vertrouwen? Het slaat nergens op. Niemand zegt zonder reden: ‘Ik zal je niet aanvallen’. Complete onzin.
Dit is een vergissing. Een enorme fout. Ik draai me om en bots tegen iets aan.
“Jezus!” schreeuw ik, terwijl ik met mijn pistool rommel tot het op de grond klettert.
“Stop - wacht! Het is oké,” zegt een vrouw die mijn armen grijpt. “Zwaai niet zo met je pistool.”
In paniek probeer ik me los te rukken – tot ik besef dat ze een mens is.
Gewoon een kleine, niet-bedreigende vrouw, Maar niet één van ons.
“Hoi, gaat het? Sorry dat ik je liet schrikken,” zegt ze, terwijl ze me langzaam loslaat. “Ik heet Ava. Ik woon in deze stad.”
Ik knik en kijk achterom. Verschillende Zohra met strenge blikken naderen het schip.
“Ik– ik wil niets met hen te maken hebben,” stamel ik, terwijl ik me achter de deuropening verstop.
Ava kijkt naar buiten en zwaait. “Alles in orde,” roept ze naar de Zohra voordat ze zich weer omdraait. “Ik ben hier omdat ik hoorde dat jullie Harwal opleiden tot lijfwachtslaaf. Ik weet niet wat dat betekent.”
“Verdomme,” mompel ik, terwijl ik hurk en de aliens bekijk. Ze rukken niet verder op, goddank. Ze lijken me bij de minste of geringste verkeerde beweging te willen vermoorden. Ik wist dat dit een enorme fout was. Ze zullen ons allemaal afslachten.
“Hallo?” zegt Ava, mijn aandacht trekkend.
“Sorry,” mompel ik, terwijl ik de Zohra nog steeds bestudeer met mijn wapen in mijn hand. “Wat zei je?”
“Laten we opnieuw beginnen,” zegt ze vriendelijk. “Ik ben Ava, en jij?”
Ik schud haar hand. “Candice. Wat heb je nodig?”
Ze werpt een blik op de Zohra die ik in de gaten houd, en kijkt me dan droevig aan. “Ben je–”
“Bang voor hen? Ja. Oké? Misschien.” Ik sta op en berg mijn pistool op. “Wat heb je nodig?”
“De Shurak heeft Harwal naar mij gestuurd voor slaventraining, omdat ik ervaring heb,” legt ze uit. “Maar ik weet niets van lijfwachtslaven. Is dat anders dan gewone slaven?”
Ik dwing mezelf weg te kijken van de aliens. Ava kijkt me met licht gekanteld hoofd aan. Ik haal adem en probeer te glimlachen – totdat ik haar nek zie.
Blauwe plekken. Bijtsporen. Mogelijk zuigzoenen.
Mijn glimlach vervaagt. De herinneringen komen hard terug. Ik dacht dat bijten gewoon een kink was van mijn ontvoerder. Maar nee. Zohra-ding.
“Lijfwachtslaven zijn anders. Het is een passende rol voor Zohra,” zeg ik, terwijl ik probeer niet naar haar nek te staren. “Welke soort heeft jou bezeten, als ik vragen mag?”
Ava bloost en raakt zachtjes glimlachend haar nek aan, alsof het een prettige herinnering is.
Ze vond het fijn.
God. Ik begrijp deze mensen niet.
“Xalavianen en Fhaen,” zegt ze, als antwoord op de vraag die ik alweer vergeten was.
“Juist... zij hebben meestal geen verschillende soorten slaven,” zeg ik, terwijl ik haar eindelijk in haar ogen aankijk. “Maar in grotere steden zijn ze gespecialiseerd. Seksslaven, lijfwachten – dat zijn de meest voorkomende. Mensen waren eerst de standaard, maar nu is het meer... inclusief. Galactische handel en zo.”
Ze kantelt haar hoofd. “Dus waarom train ik Harwal? Jij weet er duidelijk meer over dan ik.”
Het bloed trekt uit mijn gezicht. Mijn armen slaan zich als een pantser om mijn borst.
“Ik– ik wil het niet,” fluister ik. “Misschien kunnen de andere meiden helpen. Ik neem geen beslissingen – vraag het de kapitein.”
“Ah, de Shuran?” Ze kijkt naar buiten. “Ik ben naar hun kamer gegaan, maar ze waren... bezig.”
Ik wrijf over mijn armen en doe een stap achteruit. “Goed. Dan zoeken we wel iemand anders.”
Ava kijkt toe hoe ik wegloop. “Prima. Ik help graag, maar ik heb iemand nodig die het echt weet. Kun je me voorstellen?”
Ik knik snel en wenk haar, dankbaar dat ze niet aandringt. “Laten we eens kijken wie er in de buurt is.”
“Harwal zegt dat het dringend is. Ik wil graag vandaag nog iemand vinden om met de training te beginnen.”
Ik forceer een glimlach en knijp achter mijn rug in mijn vingertoppen om kalm te blijven. “We zijn allemaal een beetje druk. Iedereen verzamelt informatie over plaatsen die we hebben bezocht. Ik weet niet zeker hoeveel hulp we kunnen bieden.”
Mijn hoofd tolt. Ik voel me in het nauw gedreven.
Rita en Greece zijn bezig met technisch werk. Reyes is bedolven onder het papierwerk. Rosaline is waarschijnlijk nog steeds bij haar alien-vriendje en weet niets van slavensystemen.
En de kapitein?
Zeker nog bezig.
Dit gaat precies de verkeerde kant op.
Ik ben er niet klaar voor. Niet nu. Niet zo snel.
Geen sprake van.
Ik kan niet in de buurt van die man zijn. Ik kan hem niet leren zich als een slaaf te gedragen. Eén verkeerde beweging, één verkeerd woord – en hij kan me vermoorden. De gedachte alleen al maakt me misselijk.
