De alfa's van het Zuiderlijke woud
Auteur
Laila Callaway
Lezers
2,9M
Hoofdstukken
31
Leilani Kokoa raakt betrokken bij een explosie die haar tijdelijk blind maakt voor een week - toevallig een week waarin twee knappe Alpha-tweelingen op bezoek zijn. Hoe vind je je soulmate als je ze niet kunt zien? Zij vinden jou natuurlijk.
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk Een
LEILANI
Het piepende geluid van ziekenhuisapparatuur maakt me wakker. Iedereen zou dat geluid herkennen, zelfs als ze nog nooit in een ziekenhuis zijn geweest.
Alles is donker, maar volgens mij zijn mijn ogen open. Ik probeer mijn vingers te bewegen en ben blij als het lukt. Daarna probeer ik mijn tenen, die wiebelen onder de deken.
Terwijl ik me dingen begin te herinneren, denk ik terug aan hoe het allemaal begon.
Het begon allemaal met een explosie.
"Je weet wat je moet doen, Lani. Ga naar binnen, kijk hoe het met de gewonden is en kom weer naar buiten," zei mijn vader tegen me terwijl ik ongeduldig stond te wachten.
"Ja pap, ik weet het. Ik ben over tien minuten terug." Ik rolde met mijn ogen, hing mijn medische tas over mijn schouder en rende naar de gewonde roedelleden.
Bij het eerste lichaam knielde ik neer en voelde naar een hartslag, maar die was er niet.
Jagers hebben dit gedaan.
Ik wist dat mijn ouders hen zouden laten boeten voor het verwonden van onze roedelleden.
Ik voelde me opgewonden en bang tegelijk. Ik ben maar een beetje getraind om in noodgevallen te helpen. Ik kon deze mensen niet behandelen; ik kon alleen kijken hoe erg ze gewond waren en ze terugbrengen naar de kliniek.
Het was moeilijk geweest om mijn ouders zover te krijgen dat ze me met mijn beperkte medische kennis lieten helpen, maar toen twee van onze artsen gewond raakten, was ik de enige die over was.
Ik rende naar de eerste persoon, Yoseph, de oom van mijn vriend. Ik zette mijn tas neer en pakte wat verband.
"Het komt goed, Yoseph. Ik ga je wond verbinden en dan halen we je hier weg, oké?" zei ik tegen hem.
Hij knikte langzaam, zijn tanden op elkaar geklemd van de pijn terwijl ik de grote snee op zijn buik begon te verbinden.
Ik was snel klaar en knoopte de verbanden vast, tevreden over mijn werk.
"We moeten Yoseph nu hier weghalen!" riep ik, en twee bewakers kwamen met een brancard om hem terug naar de kliniek te brengen.
Ik rende naar een andere gewonde. Mensen zeggen dat als er enge dingen gebeuren, het voelt alsof de tijd vertraagt. Maar dat gold niet voor mij.
Een bom die eerder niet was afgegaan, besloot nu te ontploffen.
Hij explodeerde links van me, met een oorverdovende knal voordat ik niets meer kon horen.
Ik vloog door de lucht, raakte een boom en viel op de grond. Ik lag op mijn zij, mijn oren suisden en ik probeerde met moeite adem te halen. Alles deed pijn.
Iemand pakte mijn arm en schudde me; ik kon hun stem horen, maar ik kon de woorden niet verstaan.
Ik besefte dat ik niet kon horen wat ze zeiden, en ik kon ze ook niet zien. Mijn ogen waren open, maar alles was zwart.
"Ik kan niet zien, ik zie helemaal niets!" schreeuwde ik, doodsbang voordat ik het bewustzijn verloor.
***
Ik voel me alsof ik ben aangereden door een vrachtwagen.
"Leilani?" Ik hoor de stem van mijn broer en draai mijn hoofd naar hem toe. Mijn ogen zijn open, maar ik kan nog steeds niets zien.
"Akamai, ik kan niets zien," zeg ik tegen hem. Mijn stem klinkt vreemd, te ruw en schor.
Ik voel hem in mijn hand knijpen.
"Ik weet het, de dokter zei dat je je hoofd heel hard hebt gestoten, maar je zicht komt terug," zegt hij, en ik voel me opgelucht.
Gelukkig.
"Wanneer?" vraag ik, en ik kan aan de stilte horen dat hij niet goed weet wat hij moet zeggen.
"Ze zei dat het tot een week kan duren, maar het komt zeker terug," legt hij uit, en ik kreun terwijl ik achterover leun op het kussen.
Ik reik naar mijn ogen en voel een verband om mijn hoofd dat ze bedekt.
"Geweldig, nu lijk ik net op iemand uit Bird Box," zeg ik chagrijnig, en Akamai lacht.
"Het komt goed, Lani. We zijn er allemaal voor je, we zullen je helpen."
De rest van de dag wordt besteed aan gesprekken met artsen en verpleegkundigen en meer onderzoeken. Tegen de avond mag ik naar huis met alleen twee gebroken ribben, die morgen genezen zullen zijn.
"Waarom kunnen mijn stomme ogen niet net zo snel genezen als mijn botten?" klaag ik terwijl mijn moeder me de trap op helpt. Elke stap doet pijn, mijn ribben zijn pijnlijk.
"Omdat dingen die met je hersenen te maken hebben veel ernstiger zijn, die hebben meer tijd nodig om te genezen. Wees blij dat je je geheugen niet kwijt bent of zoiets," antwoordt ze.
"Sorry, wie bent u?" vraag ik, en ze maakt een geluid.
"Niet grappig, Lani," berispt ze me, en ik probeer te lachen maar stop als mijn ribben pijn doen.
Ze helpt me in bed, en ik denk dat ik in slaap val tegen de tijd dat ze de kamer verlaat.
***
Het is raar om wakker te worden maar je ogen niet te openen. Ik kan ruiken dat ik in mijn kamer ben, in mijn bed, maar ik kan niets zien. Ik reik naar het verband en probeer het af te doen.
"Hou daarmee op, de verpleegkundige zegt dat we je ogen de eerste paar dagen bedekt moeten houden," hoor ik mijn moeder roepen.
"Maar ik lijk wel een Egyptische mummie ofzo. Kan ik geen zonnebril dragen?" vraag ik, en het is even stil.
"Ik zal het aan de verpleegkundige vragen," antwoordt ze, en ik voel iets op mijn benen gelegd worden als ik rechtop ga zitten. "Ik heb ontbijt voor je gemaakt. Toast staat voor je en een glas sinaasappelsap."
Ze geeft me het glas en ik drink het snel op. "Ik wilde pannenkoeken maken, maar ik dacht dat toast misschien makkelijker te eten zou zijn..."
Ze stopt met praten, dus zucht ik en maak de zin voor haar af. "Om blind te eten, mam. Ik ben blind, oké?" Ik stop boos een stuk toast in mijn mond.
"Tijdelijk blind," verbetert ze me. "Luister, na die aanval hebben je vader en ik om hulp gevraagd," zegt ze, en ik stop met kauwen.
"Ik heb een oude vriend wiens zonen Alfa's zijn van de Zuid Bos roedel; ze komen een tijdje bij ons logeren om te kijken wat we kunnen doen aan die slechte jagers."
"Hoeveel komen er? Waar gaan ze logeren?" vraag ik en begin weer te eten.
"Ze logeren hier, in ons huis natuurlijk. Het zijn er maar vijf op dit moment. Hun territorium is dichtbij, maar nu moeten we vrienden maken om dit probleem snel op te lossen," legt ze uit.
Ik vind het idee van vreemden in ons huis niet leuk.
Vreemden die ik niet eens kan zien.
"Wanneer komen ze?" vraag ik, en ze aarzelt.
"Vanmiddag," zegt ze, en ik stik bijna in mijn laatste stukje toast.
"Meen je dat nou? Geen sprake van - ik mag toch wel hier blijven, hè? Ik wil niet dat ze me zo zien," zeg ik tegen haar.
Wat als er knappe jongens komen? Of mijn partner...
"Leilani, je bent negentien jaar oud, je kunt je niet in je kamer verstoppen."
"Jawel. Als volwassene besluit ik om hier te blijven," zeg ik vastberaden, terwijl ik mijn armen over mijn borst kruis om te laten zien dat ik het meen.
"Goed dan." Ze zucht diep en ik hoor haar opstaan en het dienblad van mijn schoot nemen. "Maar ze blijven een tijdje, je zult ze uiteindelijk toch moeten ontmoeten."
Ik antwoord niet en wacht tot ik de deur hoor sluiten voordat ik uit bed stap. Ik denk aan wat de dokter zei over mijn ogen, en ik houd de badkamerverlichting uit terwijl ik de blinddoek afdoe om te douchen.
Ik moet ervoor zorgen dat er de eerste dag geen licht op valt zodat ze beter kunnen genezen.
Gelukkig hebben mijn shampoo- en conditionerflessen verschillende vormen, waardoor het makkelijk is om blind mijn haar te wassen.
Nu ik me veel schoner voel zonder bloed of vuil op mijn lichaam, stap ik uit de douche en reik voorzichtig naar mijn handdoek. Ik droog me voorzichtig af en voel voorzichtig aan mijn ribben, die bijna genezen zijn.
Ik schat hoeveel tandpasta ik op mijn tandenborstel heb gedaan en poets mijn tanden. Leven zonder zicht is niet zo moeilijk.
Totdat ik moet beslissen wat ik aan moet trekken.
Ik open mijn kledingkastdeur en begin mijn kleren te voelen, proberend dingen te herkennen met mijn handen. Uiteindelijk kies ik een spijkerbroek waarvan ik denk dat het mijn zwarte is, en een trui.
"Lani?" roept mama. "Oh, daar ben je. Ik wilde je hulp aanbieden, maar het ziet ernaar uit dat je alles zelf hebt gedaan," zegt ze, en ik stap uit mijn kledingkast.
"Welke kleur is mijn spijkerbroek?"
"Zwart," antwoordt ze, en ik maak een klein overwinningsgebaar met mijn vuist.
"Ja, wist ik het!" grijns ik. "En mijn trui?"
"Het is je blauwe met de bloemen," vertelt ze me, en ik trek een gezicht.
"Bah, ik hou niet van deze. Ik dacht dat het de witte was. Kun je me die aangeven alsjeblieft?" vraag ik haar en trek de trui over mijn hoofd.
"Alsjeblieft." Ze geeft hem aan me, en ik trek hem aan.
"Ik was laat terug hier omdat ik langs de kliniek ben gegaan. De dokter zei dat je deze kleine verbandjes op je ogen mag dragen met een zonnebril. Ga even zitten voor me."
Ik stap achteruit en reik naar mijn kaptafel; ik bots er tegenaan en hoor alle flesjes rammelen.
"Verdomme," mompel ik als ik eindelijk het krukje vind en ga zitten. Mama is even stil. Te stil. "Mam?" vraag ik, en ik hoor haar snuiven.
"Ja, het gaat wel," mompelt ze, en ik wil met mijn ogen rollen maar dat kan ik niet.
"Hou op met huilen, het gaat goed met me."
"Ik weet het, maar het is zo erg om je zo hulpeloos te zien."
"Bedankt hoor," mopper ik, en ik voel haar voor me knielen en mijn blinddoek verwijderen. Ik knijp mijn ogen stijf dicht.
"Gelukkig is dit niet voor altijd," zegt ze, en ik zit stil terwijl ze twee kleine verbandjes over mijn ogen plakt en een bril opzet.
Ik voel eraan en besef dat het mijn enorme, oversized diva zonnebril is. Perfect. Deze zal ongeveer de helft van mijn gezicht bedekken.
"Zo, veel beter," zegt ze trots.
"Kijk, ik weet dat het onbeleefd is om je vrienden niet te ontmoeten, maar snap alsjeblieft dat ik me een beetje schaam voor hoe hulpeloos ik nu ben.
"Ik wil geen knappe jongens ontmoeten en plat op mijn gezicht vallen voor hen."
"Ik snap het, schat. Natuurlijk kun je hier blijven, ontmoet ze alleen als je er klaar voor bent," stemt ze in.
Een klop op de deur laat me opschrikken en ik roep dat de persoon binnen mag komen.
"Hé Luna, ik vroeg me af of ik Lani even mee mocht nemen?" hoor ik Damon vragen.
Damon is mijn beste vriend. Hij was de beste vriend van mijn broer, maar we hingen zo veel samen dat hij langs begon te komen om mij te bezoeken en niet mijn broer. Akamai is er nog steeds geïrriteerd over.
"Natuurlijk, Damon," antwoordt mijn moeder.
Ik sta op en reik naar zijn hand. Hij sluit zijn warme hand om de mijne en leidt me de kamer uit.
"Ik dacht dat we misschien wat tv konden kijken? Of eigenlijk, luisteren naar wat tv?" stelt hij voor, en ik lach.
"Echt?" vraag ik, stiekem blij dat ik het huis niet uit hoef. Ik wil niet dat iemand de dochter van de Alfa zo zwak ziet.
"Ja, we zullen iets kijken wat je al eerder hebt gezien zodat je de scènes al kent," legt hij uit.
"Dat klinkt eigenlijk als een goed idee," zeg ik tegen hem terwijl hij me naar de bank leidt.
"Natuurlijk klinkt het goed, ik heb het bedacht," antwoordt hij, en ik schud mijn hoofd. "Nou, laten we iets uitkiezen," zegt hij, en ik voel de bank bewegen als hij naast me gaat zitten.
Twee uur later lig ik met mijn benen over de armleuning van de bank en mijn hoofd op Damons schoot. Damon zet de tv uit en ik draai mijn hoofd naar hem toe, me afvragend waarom.
"De Zuid Bos roedel is er," kondigt hij aan, en ik vloek zachtjes.
"Kun je me alsjeblieft naar mijn kamer brengen? Ik wil echt niet dat iemand me zo ziet."
Ik glijd van de bank af en loop naar de deur. Tenminste, ik denk dat ik naar de deur loop.
"Wat? Als een van de drie blinde muizen?" plaagt hij, en ik probeer hem te slaan, maar ik mis.
"Wees niet gemeen, help me," zeg ik tegen hem.
Hij pakt mijn hand en leidt me terug naar boven. "Ik ga ze ontmoeten en kom daarna terug met details en roddels," biedt hij aan terwijl ik op mijn bed ga zitten.
"Perfect, bedankt!" roep ik en voel me opgelucht als ik de deur hoor dichtgaan.
Ik overweeg mijn tv aan te zetten, maar in plaats daarvan loop ik naar het raam en draai mijn rug ernaartoe. Als iemand omhoog zou kijken, zouden ze me alleen van achteren zien.
Ik vind voorzichtig de hendel en duw hem open zodat ik beter kan horen. Ik luister naar het geluid van motoren die worden uitgezet en autodeuren die dichtslaan.
"Welkom, heel erg bedankt dat jullie zijn gekomen," begroet mijn moeder hen.
"Aangenaam kennis te maken, Luna Kokoa. Ik ben Alfa Jarren." De Alfa spreekt met een warme, zelfverzekerde stem die me doet huiveren. Hij klinkt erg aantrekkelijk.
"En ik ben Alfa Dane."
Nog een gladde stem bereikt me en ik huiver opnieuw.
Wow. Allebei Alfa's? Dat kan maar één ding betekenen - het zijn tweelingen.
