De Diablonserie Boek 3
Auteur
G. M. Marks
Lezers
38.5K
Hoofdstukken
24
In een wereld waarin overleven een dagelijkse strijd is, trekken Lilitha en Clara door een verraderlijk bos, achtervolgd door hun verleden en opgejaagd door meedogenloze vijanden. Op weg naar het stadje Mainstry worstelt Lilitha met haar duistere aard en met de monsterlijke Diablons die ze ooit haar familie noemde. Hun band wordt op de proef gesteld door geheimen, honger en de dreiging van gevangenneming. Zullen ze veiligheid en verlossing vinden, of zullen hun angsten hen verteren?
Hoofdstuk 45.
BOEK 3
Lilitha huilde niet terwijl ze de volgende dag verder liepen. De zon scheen vrolijk door de bomen, waardoor het lekker warm werd. De meisjes deden hun mantels uit.
Clara tuurde naar iets. 'Wat is dat?'
Lilitha greep vlug naar haar ketting. 'Niks.' Ze deed hem af en stopte hem in haar mantel.
Het was makkelijker om het bos uit te komen dan erin. Ze waren niet meer vastgebonden en ook niet meer bang. Het had een tijdje droog weer geweest. Er waren geen grote plassen of plakkerige modder meer.
Bovendien was Lilitha nu handiger in het ontwijken van problemen. Ze voelde dingen aankomen, als schaduwen in haar ooghoeken.
Lilitha keek omhoog naar de bomen, knipperend tegen het felle licht. Ze genoot van de warmte op haar schouders. Een vogel floot vrolijk. Ze vroeg zich af hoe ze een 'nachtschepsel' kon zijn als ze zo van de zon hield.
Clara keek vaak op het kompas om te checken of ze de goede kant op gingen. Ze liepen door veel struikgewas. Hoog in de bomen zong een vogel zijn lied.
'We hebben het veel gehad over jouw vlucht naar Mainstry,' zei Lilitha, 'maar we hebben nooit besproken wat je zou doen als je daar bent. Wat zijn je plannen?'
Clara haalde haar schouders op. 'Ik heb wel een idee.'
'Wilde je terug naar huis gaan?'
Clara keek haar aan en toen weg. Ze zag er verdrietig uit.
'Sorry,' zei Lilitha zachtjes.
'Jij kunt er niks aan doen,' zei Clara. Ze bleef naar de bomen staren. 'Mijn moeder redt zich wel. Het is te gevaarlijk om naar huis te gaan.'
'Wat was dan je plan?'
'Dat hoef jij niet te weten.'
'Waarom niet?'
Clara keek Lilitha aan met boze blauwe ogen. 'Jij hebt jouw geheimen. Ik heb de mijne.'
Daarna zwegen ze.
Ze stopten niet voor lunch. Ze plukten eten terwijl ze liepen: bessen, noten, paddenstoelen. Lilitha kon ze niet eten. Ze moest snel echt voedsel vinden. Ze voelde het: haar vingers tintelden, haar schouders voelden zwaar.
Ze gaapte en haalde haar vingers door haar haar. Het hielp niet dat ze wakker was terwijl ze zou moeten slapen. Twee dagen. Twee dagen tot Mainstry. Misschien drie.
Toen de zon onderging, zetten ze het kamp op voor de nacht. Clara ging dicht bij Lilitha zitten en keek angstig naar de bomen. Lilitha begreep het wel. Elke keer als er een geluid was, haalde Clara snel adem en draaide haar hoofd.
Lilitha was ook bang. Wat als Damon en Mateus hen te pakken kregen? Wat zouden ze doen? Alfa's deden vrouwen nooit pijn... Maar zou dat nu nog gelden? Bij de gedachte aan een boze Damon rilde Lilitha.
Ze overwoog een vuurtje te maken om zich beter te voelen, maar besloot het niet te doen. De twee alfa's waren waarschijnlijk nog steeds achter de ontsnapte mensen aan, maar waarom meer risico nemen? Lilitha wikkelde haar mantel strakker om zich heen. Tenminste was er maanlicht. Het scheen in Clara's ogen.
'Is er iets?' vroeg Lilitha, toen ze zag dat haar vriendin haar aankeek.
'Je kijkt zo somber.'
'Oh ja?'
'Je mist ze, hè?'
Lilitha keek snel op. 'Wie?'
'Je weet wel wie. De monsters.'
Lilitha's mond voelde droog. 'Natuurlijk niet. Het zijn monsters.'
Clara keek haar onderzoekend aan. 'Jij bent ook een monster, toch?'
Lilitha sprong op, kippenvel over haar hele lichaam. Ze wist niet waar ze moest kijken terwijl Clara haar aanstaarde, vreemd kalm. Damons stem klonk plotseling in haar hoofd: Vertel haar de waarheid over wat je echt bent en kijk hoe ze wegrent als een rat.
'Praat met me, Lilitha. Ik ben je vriendin.'
Lilitha keek haar aan. 'Ben je dat?'
Clara knikte.
'Hoeveel weet je? Hoe weet je het?'
Haar hart ging tekeer toen Clara naar haar glimlachte. 'Ik ben niet gek, Lilitha. Iedereen zou het doorhebben.' Toen fronste ze. 'Ben je helemaal zoals zij?'
Lilitha legde haar handen op haar hoofd en liep heen en weer, brekend bladeren en takjes onder haar laarzen. Ze kruiste haar armen, liet ze vallen, kruiste ze weer.
'Lilitha?'
Lilitha stopte met lopen. 'Ben je bang voor me?'
'Nee.' Clara's ogen glansden. 'Wat zijn zij?'
'Ze noemen zichzelf Diablons.'
'Diablons...' Ze schudde haar hoofd. 'Wat betekent dat?'
'Ik weet het niet zeker: beesten, monsters, nachtdemonen.'
Clara's ogen schitterden in het maanlicht. 'Eten ze mensen?'
Lilitha's gezicht gaf het antwoord.
Clara was stil. 'Ze zijn kwaadaardig, verschrikkelijk.'
Lilitha voelde zich boos worden. 'Ben je daar zo zeker van?'
'Wat kunnen ze anders zijn?'
'Ik ben zoals zij. Denk je dat ik kwaadaardig ben?'
'Jij bent niet zoals zij.'
'Ben ik dat niet?' Lilitha keek haar woedend aan. 'Ik heb dingen gezien, dingen gedaan—' ze kromp ineen '—dingen die ik niet kan geloven dat ik heb gedaan.'
'Wat heb je gedaan?'
'Jij wilt antwoorden, beantwoord dan de mijne. Wat is je plan in Mainstry?'
'Om te werken.'
'Dat spreekt voor zich. Hoe?'
'Mijn uiterlijk, Lilitha. Wat anders?' Nu was Clara boos.
'Je bedoelt...'
'Wat kan ik anders doen? Als „nutteloze“ vrouw met weinig vaardigheden?'
Lilitha staarde. Clara's gouden haar, haar mooie gezicht, haar zachte huid, haar prachtige blauwe ogen. Zelfs nu ze vies was, met warrig haar, was ze nog steeds beeldschoon.
Lilitha voelde zich vreselijk over zichzelf. Ze was van plan geweest om Clara gewoon alleen te laten gaan. Voor een kort, gek moment vroeg ze zich af of het wel een goed idee was geweest om de Diablons überhaupt te verlaten.
'Ik kan voor mezelf zorgen,' zei Clara, haar in de gaten houdend. 'Ik ben niet jouw verantwoordelijkheid.' Ze glimlachte plotseling en wees naar haar. 'Ik ben ouder dan jij.'
Lilitha glimlachte een beetje.
'Jouw beurt,' zei Clara en Lilitha stopte met glimlachen. 'Wat heb je gedaan?'
'Wat denk je?'
'Hou op met om de hete brij heen te draaien.'
'Goed! Goed. Ik heb mensen gegeten, oké. Dat klopt—mensen. Ik heb hun vlees in mijn handen gehouden. Ik heb hun lichamen gezien. Ik heb ze in de gevangenis gezien. Ik heb ze zien lijden en niets gedaan. Weet je nog, Laymond...?'
Lilitha trilde zo erg dat ze haar handen onder haar armen stak. 'Je hebt gelijk. Ik ben een monster.' Ze huilde bijna. 'Mijn vader had gelijk. En ik weet niet wat ik moet doen. Ik hou van ze, Clara. Wat ze ook gedaan hebben, ik hou zoveel van ze. Je weet het niet. Je weet het niet...' Ze hield haar borst vast en boog voorover, een droevig geluid makend.
'Maar je bent nu hier, bij mij,' zei Clara. 'Een monster zou dat niet doen.'
'Denk je dat ik slecht ben?'
Clara keek haar hard aan. 'Nee. Wat je ook was, je bent het nu niet meer.'
Lilitha veegde haar gezicht af.
Clara sliep die nacht ver van Lilitha vandaan. Terwijl Clara sliep, keek Lilitha omhoog naar de bomen, haar handen op haar hart.
