De Echo's van de Dag
Auteur
Lily Blackwood
Lezers
16.3K
Hoofdstukken
30
“Kan zij haar verleden ontlopen… of valt ze voor de man die alles ziet?”
Ariel bouwt een langzaam en stabiel leven op aan het strand, golfje voor golfje, nadat ze het soort geweld overleefde dat je adem en je slaap steelt. Ze houdt zich afzijdig, houdt alles rustig en houdt haar wereld kalm… totdat Aaron als een vonk haar leven binnenstormt, vol meningen, passie en een glimlach die eigenlijk een waarschuwing zou moeten dragen. Hij dwingt haar om zich weer levend te voelen, en dat beangstigt haar meer dan de schaduwen waaruit ze is ontsnapt. Maar net wanneer het verlangen haar stappen begint te verstevigen, ontwaakt het verleden dat ze begroef en grijpt het naar haar. Nu staat Ariel op een kruispunt: blijft ze zich veilig verborgen houden, of reikt ze naar de man die elke barst in haar ziet en toch alleen maar dichterbij komt?
Hoofdstuk 1: Eb
ARIEL
Het strand was bijna leeg. Dit was precies zoals Ariel het graag had.
Ze liep langzaam langs de waterlijn. Haar blote voeten zakten bij elke stap weg in het koele, natte zand. Het water stroomde in een oud, rustig ritme heen en weer. Die beweging had haar altijd een kalm gevoel gegeven.
Daisy liep vrolijk voor haar uit. Het zachte ochtendlicht scheen op haar gouden vacht. Haar staart kwispelde heel snel heen en weer, omdat ze blij was.
De zon kwam net op. Het gaf de zee een oranje en roze kleur. De enige geluiden kwamen van de golven en de wind. Af en toe blafte Daisy hard als ze achter een strandvogeltje aan rende.
Ariel haalde langzaam adem. Ze rook zout en jasmijn. Ze rook ook iets wilds, waar ze na drie jaar wonen nog steeds geen woord voor had. Dit was haar favoriete moment van de dag.
De wereld leek even helemaal van haar. Er waren geen stemmen, geen vragen en geen slecht nieuws op tv. Er was alleen de zee en de hond. En het rustige, veilige leven dat ze met zorg had opgebouwd uit wat er nog over was.
Ze had dit dorp expres gekozen. Ze koos het op dezelfde manier als iemand een goede schuilplaats kiest. Niet omdat het een bekende plek was, maar omdat het er rustig was. Klein. Het was een plek waar mensen zich niet met elkaar bemoeiden. Hier was het geluid van de golven altijd harder dan het nieuws op tv.
Ze bukte zich om een gladde, witte schelp uit het zand te pakken. Ze draaide hem rond in haar vingers en bekeek de kleine beschadigingen. Als ze eerlijk was, deed de schelp haar aan zichzelf denken. Het was iets dat flinke klappen had gekregen, maar door de tijd glad was geworden. En het was nog steeds heel.
Ze liet de schelp terug in de branding vallen. Ze keek hoe het water hem weer meenam.
Ze stond daar nog steeds. Haar armen hingen losjes langs haar lichaam. Ze keek ver uit over de zee. Toen trilde haar telefoon in de zak van haar jas. Ze wist al wie er een bericht stuurde.
Em
Gaan we vanavond nog op stap? Zeg ja. Denk er niet over na, zeg gewoon ja.
Ariel keek strak naar het berichtje op haar scherm. Toen keek ze uit over de oceaan. Daarna keek ze weer naar haar telefoon.
Emily was in haar leven gekomen zoals een goede verstoring. Ze was er plotseling en onverwachts, en je kon geen nee tegen haar zeggen. Emily had ook nog eens meestal gelijk, wat soms best irritant was. Drie dagen geleden had ze dit berichtje gestuurd:
Em
IJshockeywedstrijd. Het team van een vriend van Jason is in de stad. Het wordt ontzettend spannend. Na de wedstrijd gaan de spelers naar café Hannigan's. Ga met me mee. Je gaat nooit ergens met me naartoe.
Ariel
Ik ga heus wel naar plekken.
Em
Noem er dan eens één.
Ariel had geen enkele plek kunnen bedenken. Dus, hoewel ze wist dat het geen goed idee was, typte ze dit terug:
Ariel
Prima. Ik doe één drankje. Ik maak het niet laat.
Em
YES! Ik ben om zes uur bij jou. Trek je blauwe topje aan.
Ariel
Ik heb niet eens een…
Em
Weet ik. Ik neem er één voor je mee.
En nu, na het lezen van Emily's nieuwe bericht, legde Ariel haar telefoon met het scherm naar beneden neer. Ze maakte haar wandeling in alle rust af.
***
Tegen zes uur had Ariel gedoucht. Ze had mascara opgedaan. Ze droeg het lichtblauwe truitje dat Emily die middag had langsgebracht. Ariel maakte zichzelf wijs dat ze daar puur toevallig mee had ingestemd.
Emily toeterde al voordat Ariel haar laarzen had dichtgeritst. Dit was precies op tijd voor Emily. Ze leefde altijd volgens haar eigen planning, die helemaal niets te maken had met de afgesproken tijd.
„Zo, meid,“ riep Emily vanuit de auto. Haar raam stond al open. „Jij ziet eruit alsof je harten gaat breken.“
„Ik zie eruit alsof ik heb gedoucht,“ antwoordde Ariel. Ze stapte in naast Emily. „En verder dan dat wilde ik niet gaan.“
„Je hebt gedoucht, mascara opgedaan en een spijkerbroek met een rits aan. Dat noem ik inzet.“
„Dat deed ik voor jou.“
„Je deed het voor de ijshockeyspelers, schatje,“ grijnsde Emily. Ze reed vol zelfvertrouwen achteruit de oprit af. In haar spiegels keek ze niet één keer. „Deze mannen zijn niet gewoon knap. Ze hebben tanden die je vanaf de maan kunt zien. En bovenbenen waar je een watermeloen mee kunt kraken.“
„Emily.“
„Zeg maar dat ik geen gelijk heb.“
Ariel sloeg haar handen voor haar gezicht. Ze lachte, ook al wilde ze zich inhouden.
De grote sporthal gonsde van een speciale energie. Ariel was hier niet op voorbereid. Ze voelde de warmte van de menigte en de scherpe kou van de ijsvloer. Ze hoorde de zware bastonen uit de speakers. Het rook naar popcorn en schoonmaakmiddel. En het rook naar iets vaags dat leek op pure ambitie om te winnen.
Ze wende maar langzaam aan de drukte. Ze liep achter Emily aan naar hun plekken. Hun stoelen stonden op de onderste ring van de zaal, vlak achter de spelersbank. Het uitzicht was zo dichtbij dat Ariel er een beetje nerveus van werd.
„Oké,“ zei Emily. Ze gaf Ariel een frisdrank aan en wees naar de ijsbaan. „Voordat het spel begint: kijk naar nummer tweeënveertig. Die weet zich geen raad met zijn ellebogen. Levensgevaarlijk.“
„Jij kijkt niet eens naar de wedstrijd.“
„Ik kijk naar ijshockeyspelers. Dat is een vak apart.“ Emily draaide zich iets om. Ze bestudeerde de spelersbank met de blik van een echte expert. „Maar degene naar wie je echt moet kijken, is hun aanvoerder. Nummer negentien. Aaron Walsh. Hij is een wonder van goddelijke perfectie.“
Ariel nam een slokje van haar frisdrank. „Dat heb je eigenlijk over zo'n beetje elke speler al gezegd.“
„Dat zeg ik maar over heel weinig mannen, eigenlijk. Ik heb mijn eisen.“ Emily wees naar de andere kant van de baan. Het team was daar bezig met de warming-up. Ze schaatsten in vloeiende, strakke lijnen. „Hij is die man in het midden. Hij heeft donker haar. Kijk nou maar.“
Ariel keek. Ze vond hem bijna onmiddellijk in de groep. Niet omdat ze hard moest zoeken, maar omdat hij op een andere manier bewoog dan de rest. Hij schaatste met een natuurlijk, absoluut overwicht dat iemand gewoon heeft of niet heeft. Geen enkele hoeveelheid training kan zoiets aanleren als het instinct ontbreekt.
Hij sneed over het ijs in een perfecte, strakke bocht. Daarna schoot hij de puck hard naar het doel. Deze knalde tegen de lat en ketste terug met een harde knal, als een pistoolschot. Ariel kromp even in elkaar. Het was een oude reflex.
„Zie je?“ zei Emily.
„Hij is goed,“ zei Ariel.
„Hij is verwoestend knap en toevallig speelt hij ook ijshockey. Dat hij speelt is nog wel het minst belangrijk.“ Emily had haar telefoon al gepakt. Ze stuurde snel een berichtje naar Jason. Jasons vrienden zaten in de rij achter hen.
„Jason kent hem een klein beetje. Hij zegt dat hij best een aardige vent is. Dat is verrassend, gezien deze hele situatie met dat onweerstaanbare uiterlijk.“ Emily maakte een vaag gebaar naar de ijsbaan.
Ariel keek weer naar het ijs. Hij was nu vlak bij hun bank. Hij ving de puck op van een ploeggenoot. Hij draaide soepel om zijn as op één schaats. Dat had eigenlijk onmogelijk moeten zijn, maar hij liet het makkelijk lijken. Zijn donkere haar plakte nat tegen zijn slapen. Zijn kaken stonden strak van de concentratie.
Ze keek naar hem. Ze had heel goed door dat ze keek. Ze hield zichzelf voor dat ze gewoon naar een mooie beweging keek. Alsof je kijkt naar een vogel die zweeft op de wind, of een perfecte golf in de zee. Ze was puur aan het observeren. En toen keek hij op.
Het gebeurde zonder waarschuwing. Dat soort dingen gebeuren altijd zo. Het ene moment was ze gewoon iemand in het publiek, met een grote beker cola en lekker veel afstand. Het volgende moment keken zijn ogen recht in haar ogen over de baan. Hij keek naar haar alsof hij haar stiekem al een hele tijd had geobserveerd.
Het lawaai van de warming-up ging gewoon door. De toeschouwers kletsten en drongen langs elkaar heen. Emily zat dolenthousiast op haar telefoon te tikken. Dat maakte allemaal niets uit voor die drie seconden. Drie seconden lang keek Aaron Walsh naar haar, en hij wendde zijn blik niet af. Ariel keek ook niet weg.
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde amper. Er was alleen een hele lichte verandering rond zijn ogen te zien. Het was net geen glimlach, maar ook weer niet niets. Het was een scherpe blik van herkenning. Alsof hij ergens naar had gezocht en het had gevonden op een onverwachte plek.
Het duurde lang genoeg om met opzet te zijn. Het was lang genoeg om het gevoel te geven dat ze elkaar iets vertelden. Toen tikte een van zijn teamgenoten met zijn stick op het ijs. Aaron draaide zich om. Weg was hij.
Ariel haalde diep adem.
„Alles goed?“ vroeg Emily. Ze keek nog niet eens op van haar scherm.
„Prima,“ antwoordde Ariel. „Het is hier binnen gewoon koud.“
„Het is een ijshal.“
„Weet ik. Dank je wel.“
Ze staarde naar haar beker frisdrank. Haar hart klopte op een vervelende manier heel snel. Ze hield zichzelf streng voor dat dit gevoel in haar borst niets met hem te maken had. Het kwam gewoon door de kou, de herrie en de drukte. Ze was het immers niet gewend om in zo'n lawaaiige, volle zaal te zijn, na een lange werkweek met vroege ochtenden en stille patiënten.
Ze vertelde zichzelf dit met veel overtuiging. Maar ze kon het niet helemaal geloven.
De zoemer klonk. De grote lampen bewogen. De wedstrijd begon. Beneden haar, aan de andere kant van het dikke glas, maakte Aaron Walsh zich klaar. De wedstrijd ging van start en hij keek niet meer omhoog.
Na de wedstrijd, een overtuigende overwinning die Emily had verslagen met de dramatiek van een natuurdocumentaire op tv, stroomde de groep naar buiten de nacht in. Ze verzamelden twee straten verderop bij een bar. De kroeg rook naar bier, oud hout en een vaag feestelijk sfeertje.
Felgekleurde reclameborden verlichtten de stoep in rode en oranje strepen. Ariel sloeg haar jas strak om zich heen en volgde Emily naar binnen. In haar hoofd bedacht ze al een smoesje om snel weer te vertrekken. Eén drankje. Misschien twee. En daarna terug naar huis, naar Daisy en de vertrouwde rust van de avond op haar veranda.
***
Binnen in de bar was het schemerig en rumoerig. Het stond vol met mensen die elkaar kenden, of op zijn minst deden alsof. Hun groepje nam een paar hoge tafels achterin in beslag. Ze bestelden een rondje bier en lieten zich meevoeren in de vertrouwde, gezellige chaos na de gewonnen wedstrijd.
Ariel trok zich een beetje terug in een hoekje. Ze luisterde naar Emily's vrolijke gebabbel. De warme lucht in de kroeg zorgde ervoor dat de knopen in haar schouders langzaam losser werden.
Ze begon zich net echt op haar gemak te voelen. En toen ging de deur open. De sfeer in de kamer sloeg bijna direct om. Ariel stokte heel even in haar ademhaling. Haar handen trilden lichtjes op het glas dat ze vasthield.
Toen hun blikken elkaar kruisten, schoot er een scherp gevoel door haar borstkas. Bewustzijn. Elektriciteit. Haar hart bonkte als een gek, maar ze kreeg het niet voor elkaar om weg te kijken en het oogcontact te verbreken.
