Proefpersoon boek 3: Ontketend
Auteur
Tami
Lezers
18.2K
Hoofdstukken
54
Ze bouwde een plek waar monsters zonder angst konden bestaan. Het werkte. Totdat iets de regels brak.
Cat verandert. Het eiland verandert. Er zijn menselijke rekruten naar de plek gebracht om te helpen met haar missie om monsters te fokken. Maar wat er ook in haar groeit, het behoort niet tot iets wat eerder heeft bestaan. Het is niet menselijk. Het is geen monster. En het laat zich niet temmen.
Nu heeft iets eeuwenouds de aandacht getrokken. En het wacht af om te zien wat er nu gaat gebeuren.
Hoofdstuk 1: Thirst Traps
CAT
Des staat op de open plek met zijn rug naar me toe, zonder shirt, terwijl de late zon elke lijn van zijn lichaam vangt. Zijn korte broek hangt laag op zijn heupen. Te laag. Ik heb hem gezegd dat hij hem zo moest dragen, en daar moet ik nu voor boeten, want ik zie de spieren onderin zijn rug; de spieren die aanspannen als hij beweegt, degene die ik onder mijn handen voel als hij bovenop me ligt.
Hij rolt zijn schouders zoals ik het hem heb voorgedaan, en de beweging reist langzaam langs zijn ruggengraat omlaag. Zijn heupen verschuiven. Schubben glinsteren langs zijn ribben — zwart en goud, een seconde lang zichtbaar voordat ze weer onder zijn huid verzinken.
Wanneer hij zich omdraait, zie ik de contouren van zijn lul door de stof heen, dik zelfs als hij slap is. Mijn lichaam reageert sneller dan mijn verstand. Ik voel de trek tussen mijn benen al, die bekende natte warmte, en ik druk mijn dijen tegen elkaar omdat dit werk hoort te zijn.
Ik stel me voor hoe het zou voelen als hij zich gewoon zou omdraaien, me bij mijn haar zou grijpen en me hier ter plekke voorover zou buigen.
Ik moet me concentreren.
"Oké, bijt nu op je lip," roep ik. "Langzaam."
Des draait zijn hoofd net ver genoeg zodat het licht op zijn kaaklijn valt. Hij bijt op zijn onderlip alsof hij door leer probeert heen te kauwen.
"Niet zo. Je kijkt alsof je pijn hebt."
"Ik heb ook pijn," zegt hij. "Dit is vernederend."
"Het is een thirst trap-video. Het is de bedoeling dat mensen je willen neuken."
"Mensen wíllen me al neuken."
"Mensen die je nog nooit hebben ontmoet, Des."
Ik loop naar hem toe en kantel zijn kin met twee vingers. Mijn duim glijdt langs zijn kaak voordat ik mijn hand terugtrek. Als ik hem elke keer neuk als hij voor een camera staat, krijgen we dit nooit af. "Zo. Doe dat met je lip nog eens, maar dan alsof je het meent."
Dat doet hij. En deze keer werkt het. Oké, laat maar zitten. Die thirst trap-video komt later wel —
"Waarom bijt hij zo op zijn lip?" vraagt Mehdi van achter me, starend naar het scherm.
Ik neem een seconde om mijn vuile gedachten te temmen. "Omdat het geil is."
"En voor wie is dit precies bedoeld?" voegt Lima eraan toe, met zijn armen over elkaar. Hij staat al twintig minuten tegen een boom geleund naar deze ramp te kijken. Hij is de volgende, en dat weet hij.
"Voor mensen. Het soort mensen dat we zoeken."
Des slaakt een zucht. "Ik vind dit niet leuk."
"Je hoeft het ook niet leuk te vinden. Je moet alleen doen alsof."
Dat levert me een blik op die de meeste wezens zou doden. Het houdt me echter niet tegen.
Kort daarna ronden we het filmen af. Des trekt zijn shirt weer aan als een man die net uit de gevangenis is vrijgelaten, en Lima probeert zijn opluchting niet eens te verbergen als ik hem vertel dat we zijn video morgen pas doen.
Natuurlijk zijn de video's niet bedoeld om te suggereren dat Des en Lima beschikbaar zijn. Ze moeten simpelweg lang genoeg de aandacht trekken zodat ik kan uitleggen wat het eiland te bieden heeft. En als twee belachelijk aantrekkelijke mannen toevallig de meest effectieve manier zijn om dat te doen, wie ben ik dan om goede marketing tegen te spreken?
Wanneer iedereen samenkomt, zitten we rond de oude plek waar Des en ik vroeger woonden.
"Dus je hebt eindelijk besloten dat we allemaal gaan verhuizen?" vraagt Mehdi.
Ik knik. "Ja. Morgen. Maar eerst wil ik het plan doornemen."
"Is er een plan?" vraagt Lima.
"Er is altijd een plan," zeg ik. "De thirst traps zijn stap één. we plaatsen content, we bouwen een achterban op, we maken mensen nieuwsgierig. Maar volgers zijn geen rekruten. Uiteindelijk moeten we degenen vinden die niet weg zouden rennen als ze zagen hoe Des er echt uitziet."
"Charmant," mompelt Des.
"Je weet wat ik bedoel. Mensen zoals ik. Mensen die zouden blijven."
“En waarom hebben we meer mensen nodig?” vraagt Richard.
“Omdat ik dit niet alleen kan,” zeg ik. “Er zijn er te veel van jullie en er is er maar één van mij. Als dit eiland gaat werken—echt gaat werken—hebben we meer mensen nodig die hier willen zijn. Die bereid zijn zich voort te planten. Bereid om zich te verbinden aan iets waar de meeste mensen hard voor zouden weglopen.”
“Dus je bent op zoek naar gekken,” zegt Mehdi met een grijns.
“Ik ben op zoek naar dappere mensen. Daar zit een verschil in.”
“Is dat zo?” vraagt Lima, maar hij glimlacht.
“De video’s trekken al veel bekijks,” ga ik verder. “Mensen kijken. Sommigen van hen zijn… erg enthousiast.”
“Waarover dan precies?” vraagt Richard. “Ik heb er hard voor gewerkt om ons verborgen te houden.”
“Niet over jou specifiek. Maar over monsters. Cryptiden. Sommigen van hen fantaseren zelfs over goden.”
Richard verstijft. “Gebruik dat woord niet.”
Ik werp hem een blik toe. Hij kijkt al weg.
“Oké. Hoe dan ook, het punt is: we beginnen normaal, en wie blijft, die dagen we verder uit. Uiteindelijk vinden we degenen die het echt menen.”
“Is dat niet gevaarlijk?” vraagt Des. “Mensen zouden ons kunnen ontmaskeren.”
“Video's van cryptiden bestaan al decennia en niemand neemt ze serieus. Er zijn mensen die oprecht in Bigfoot geloven.”
“Hé,” zegt Richard terloops, “hij is een aardige kerel. Gewoon een eenling.”
Ik staar hem aan. “Wat?”
“Hij leeft liever alleen. Ontmoet Sasquatch maar een of twee keer per decennium.”
“Dat is informatie die ik moet weten!”
Richard grinnikt alleen maar.
Terwijl hij en Des heen en weer discussiëren over wat er wel en niet online gedeeld kan worden, kijk ik naar Lima. Hij ziet eruit alsof hij iets wil zeggen—zijn mond gaat een beetje open. Maar behalve ik merkt niemand het op. Richard praat door, Des reageert, en het moment gaat voorbij. Lima sluit zijn mond weer. Ik maak een aantekening om hem er later naar te vragen.
“En dit is hoe we volgers krijgen?” vraagt Mehdi. “Video's van deze twee zonder shirt?”
“Des en Lima hebben erg hard gewerkt,” zeg ik trots.
“We hebben niet ‘hard gewerkt.’ We zijn misbruikt. Duidelijk.” Des slaat zijn armen over elkaar.
Lima haalt alleen zijn schouders op, wat de rest van ons aan het lachen maakt.
“Wacht maar tot je ziet wat ik nu gepland heb.” Ik grijns om hun gezichtsuitdrukkingen.
***
Nadat het grootste deel van onze kleine groep uit elkaar is gegaan, lopen Des en ik hand in hand over het eiland. Er is zo veel veranderd.
We hebben meer monsters gerekruteerd. Richard heeft de wereld afgezocht en verborgen plekken gevonden waar verschoppelingen nog steeds leefden. Ik heb er veel ontmoet, maar het zijn er zo veel dat het lastig is om de tel bij te houden.
Mehdi en Nadira krijgen hier hun eigen kleine hut, en ik weet dat het schattig gaat worden. Ze hebben alleen nog niet besloten of ze baby-djinns willen—als dat überhaupt mogelijk is. Geen van beiden weet het.
Lazarus krijgt een klein bos dat hij zal delen met drie andere centauren en de weerwolven. We hebben nog steeds geen andere incubus gevonden, wat moeilijk zal zijn voor Sylvan. Misschien plaatsen we hem ook in de buurt van het bos, vlak bij de hut van de djinns.
En de draken… o jee.
“Je denkt aan ze, hè?” Des grinnikt.
“Hoe zie je dat?”
“Je mondhoek krult altijd omhoog als je aan hen denkt.”
“Het is ook lastig om niet te glimlachen. Ruis is zo’n schatje, en Jovi lijkt vastbesloten hem te overtreffen. Sion is gewoon… Sion. Gepassioneerd. Hij heeft onlangs een talent voor koppelen ontdekt, en het is hilarisch.”
“Koppelen? Tussen wie?” vraagt Des, duidelijk in de war.
“De monsters. Ze zijn er niet altijd even blij mee, maar ja, wat doe je eraan? Wat Sion wil, krijgt hij meestal wel voor elkaar.”
“Satis is ook in de problemen gekomen,” zegt Des lachend. “Heb je het gehoord?”
“Nee. Wat heeft hij dit keer gedaan?”
“Hij hoorde dat Nadira niet tevreden was over hoe Mehdi haar behandelde.”
“O jee.”
“Precies. Dus hij besloot ervoor te zorgen dat ze zéér tevreden gesteld werd.”
“En laat me raden… in drakenvorm?”
“Inderdaad. Mehdi was niet bepaald blij toen hij daarop binnenliep.”
I lach. “Dat kan ik me voorstellen. Maar Mehdi is uiteindelijk wel afgekoeld, toch?”
“Natuurlijk. Vooral nadat hij de waarheid hoorde—het gerucht was helemaal niet waar. Nadira had nooit geklaagd. Het was simpelweg de kitsune die wat lol wilde trappen. Maar Mehdi had dat snel door en kalmeerde.” Des grijnst. “Je hebt hem veranderd in een reusachtige blauwe goedzak. Vroeger was hij zelf ondeugend. Zelfs kwaadaardig.”
“Hij werd gewoon verkeerd begrepen.”
Ik wacht even voordat ik vraag: “Heb je Veran de laatste tijd nog gezien?”
Des schudt zijn hoofd. “Hij is op een missie.”
“Wat voor missie?”
“Zijn eigen missie.” Des lacht. “Hij heeft besloten dat hij elk laatste monster op deze aarde zal vinden en redden.”
“And hoe is hij dat precies van plan?”
“Via het internet.” Des opent een portaal voor ons.
“Dat is eigenlijk best slim,” zeg ik terwijl we erdoorheen stappen. “Daar wilde ik het nog met je over hebben.”
“Ik luister.”
“Over die thirst traps… misschien kunnen we een soort training doen.”
Des kijkt heel serieus, wat me doet grinniken. “Training? Hoe dan?”
“Ik wil dat je me neukt, Des. Dat is alles.” Als ik het zeg, kijkt hij verrast, omdat hij een echte training had verwacht, maar hij lijkt maar al te bereid om gehoor te geven.”
