Galatea Logo
Klantenservice
Weerwolven & gedaanteverwisselaars
Maffia
Miljardairromance
Bully-romance
Langzaam opbloeiende liefde
Van vijanden tot geliefden
Paranormaal & fantasy
Voorbestemde partners
Sportverhalen
Studentenromance
Verhalen over tweede kansen
Bekijk categorieรซn
Beoordeeld met een 4,6 in de appstore
GebruiksvoorwaardenPrivacyHerroepingsrechtImpressum
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for De taal van het verzet

De taal van het verzet

Auteur
D. E. Gress
Lezers
18.1K
Hoofdstukken
39
Auteur
D. E. Gress
Lezers
18.1K
Hoofdstukken
39
๐Ÿš€Sciencefiction๐Ÿ˜ฑThrillerโš”๏ธVan vijanden naar geliefden๐Ÿ’”Verboden romance๐Ÿ’ช๐ŸปBeschermer๐Ÿ’ช๐ŸปAlfamannetjes๐Ÿ’ชSterke vrouwen๐ŸฅตErotiekโš”๏ธActie en avontuur๐Ÿง‘๐Ÿฝโ€๐ŸฆณLeeftijdsverschil๐ŸงŒMonsters๐Ÿ’‚๐Ÿปโ€โ™€๏ธSoldaten๐Ÿ‘ฝBuitenaardse wezens๐Ÿ”’Gedwongen parter

Nadat de aarde is gevallen voor de Eksese, is het menselijk verzet verpletterd en wordt voormalig verzetsstrijder Maren Colt verraden en gevangengenomen door de meest gevreesde commandant van het rijk, Korath. Als een imposante buitenaardse krijger die is gefokt voor verovering, neemt Korath de opstandige mens als zijn huisdier; hij verwacht gehoorzaamheid, maar vindt enkel weerstand.

Terwijl Maren zijn overtuigingen op de proef stelt en Korath haar onverwachte bescherming biedt, groeit er een verboden band tussen veroveraar en gevangene. Maar wanneer een machtige raadsheer zijn zinnen op Maren zet en haar eigen volk haar als verrader bestempelt, moeten beiden kiezen tussen loyaliteit en liefde. In een sterrenstelsel dat is gebouwd op oorlog, vormen hun harten wellicht de enige brug tussen twee werelden.

Hoofdstuk 1: De Taal van Verraad

MAREN

De bergen bloedden vuur vanavond.
De scherpe geur van buskruit brandde achter in mijn keel en vermengde zich met de geur van vochtige dennenbomen en de koperachtige bijsmaak van bloed. We hadden het konvooi van de Eksese net voor zonsondergang aangevallen, toen de mist laag hing en de bergruggen het geluid opslokten. Het had een routinemissie moeten zijn, maar nu brulde het bos van het vijandelijke vuur en schoten groene lichtspoorpatronen als bliksem door het struikgewas.
โ€žBlijf in beweging!โ€œ Rhetts stem sneed door de chaos heen, nog steeds kalm hoewel de halve heuvelrug om ons heen explodeerde. Hij hurkte, zijn geweer spuwde hitte en zijn lichtbruine haar plakte aan zijn voorhoofd. Hij was altijd al het lievelingetje geweest, aanvallen leidend alsof hij ervoor in de wieg was gelegd. De ondiepe lijnen in zijn gezicht waren geen tekenen van ouderdom, maar het bewijs van wat deze oorlog met de mens deed.
Trent gleed naast me, hijgend en zijn cowboyhoed stevig vasthoudend. โ€žColt, linkerflank! Ze komen snel dichterbij!โ€œ
Ik kwam overeind, verliet mijn schuilplaats en draaide me om naar mijn doelwit. Mijn revolver knalde scherp tegen het gesis van het buitenaardse vuur in. Een van de Eksese wankelde en zijn torenhoge lichaam stortte in met een spray van ziekelijk groen. Mijn kogel had de zachte plek onder zijn metalen borstpantser geraakt.
Eรฉn schot, รฉรฉn dode.
โ€žMooi schot,โ€œ mompelde Trent met grote ogen.
Ik glimlachte niet; dit was oorlog, en niemand zou van moorden moeten genieten. Dit was simpelweg overleven.
Ik trok de haan weer naar achteren en verplaatste me, ziend dat het schot ons slechts een hartslag aan tijd had gekocht. Het waren er simpelweg te veel, schaduwen met kammen als gekartelde randen die door de rook bewogen. Het was drie jaar geleden dat hun schepen de lucht verduisterden, en nog steeds zagen ze eruit als nachtmerries die vlees en staal hadden gekregen.
En ze stopten nooit met komen.
De Eksese hadden de mensheid systematisch met geweld veroverd. Ze waren niet zomaar brute roofdieren met hun lengte van meer dan twee meter en indrukwekkende kracht, maar ze waren ook intelligent.
Je kon het in hun vogelachtige ogen zien, elke keer als hun scherpe blik je ving. Alsof ze al twee stappen vooruit dachten in dit veroveringsspel.
Hun huid was gedeeltelijk bedekt met schubben ter bescherming, waardoor ze moeilijker te doden waren, en de hoekige gelaatstrekken lieten elke gezichtsuitdrukking streng overkomen. Hun meest prominente kenmerk waren de botachtige ribbels die zich uitstrekten vanaf hun jukbeenderen โ€” uniek en individueel.
Rhett gaf een scherp signaal, en op zijn bevel trokken we een paar meter terug. Het plan was simpel geweest: het konvooi aanvallen, meenemen wat we konden dragen en verdwijnen voordat de pantsertroepen versterkingen konden inroepen. Maar plannen vielen al snel in duigen als de vijandelijke laarzen ineens overal waren.
We renden. Even ging het er haast netjes aan toe โ€” schoten werden gewisseld, lichamen geraakt en bloed trok in de dennennaalden op de grond. Toen hoorde ik de kreet achter me: een reeks keelklanken die ik niet herkende, en als een dichtklappende val sprong een eenheid uit de bomen om onze uitgestippelde vluchtroute af te snijden. Ik zette aan, dook over boomwortels terwijl mijn longen brandden, maar iets bleef haken achter mijn enkel.
Rhetts stem klonk ineens dringend. โ€žVerdomme, Colt! Opschieten!โ€œ
Dat deed ik. Ik sprong op, zette het op een lopen en beantwoordde het vijandelijke vuur. Een ademhaling lang dacht ik dat we het zouden redden.
Rhetts gezicht in de chaos sprak boekdelen nog voordat zijn woorden dat deden. Een paar van de mannen gingen hard onderuit, waarna hun lichamen van de berghelling gleden. Zijn kaken stonden strak gespannen toen hij met de geoefende soepelheid van een man die kon doen alsof hij wreed was, en het later nog meende ook, het signaal gaf aan de flank.
Iedereen splitste zich af โ€” Trent en de andere mannen โ€” zoals we hadden afgesproken, alsof we รฉรฉn grote kudde vee waren.
Behalve dat de kudde opsplitste.
Een kogelregen sloeg links van me in de aarde. Ik draaide me om, op zoek naar de flits van Trents hagelgeweer, zijn hoed โ€” wat dan ook om me te helpen oriรซnteren. Heel even vernauwde de wereld zich tot lawaai en prikkende hitte. Mijn enkel zat klem onder het puin en ik kreeg hem niet los.
Toen de rook wegtrok, was de weg terug versperd door rotsblokken en de donkere linie van vijandelijke strijders die onze aftocht afsneed. Een hand sloot zich om mijn schouder en trok โ€” hard โ€” en ik zag Rhett, die me niet hielp vluchten, maar mijn rugzak afrukte. Ik dacht dat hij hielp mijn last te dragen, zodat ik kon herstellen... maar ik had het mis.
โ€žIk zit vast, helpโ€”โ€œ
Zijn ogen gleden over me heen alsof ik al een lijk was. โ€žGaan!โ€œ blafte hij, niet naar mij, maar naar de anderen. โ€žDoorlopen! Nu!โ€œ
Ik reikte naar hem voor houvast โ€” wat dan ook โ€” maar zijn arm duwde me ruw weg.
Zijn mond vertrok, alsof walging een smaak had. Het was geen verwarring; het was opzettelijk. โ€žDe mensen hebben deze spullen nodig. Maar we hebben jou niet nodig. Zo is het gewoon. Misschien keert ons geluk wel nu jij de sfeer niet meer verpest.โ€œ
โ€žNeeโ€”โ€œ Ik hoestte, mijn keel kurkdroog, maar een spervuur sloeg me plat tegen de vlakte.
Hij trok me niet met zich mee. Trent hielp hem de rots op, zijn gezicht flitste in mijn ooghoeken en aarzelde even, maar toen kwam ook hij in beweging.
Ze lieten me achter.
Het verraad kwam harder aan dan welke kogel dan ook. Ik wilde spugen, schreeuwen, ze vervloeken โ€” Rhett, Trent en elke man die met een minachtende trek om zijn mond had gestaan en dat teamwork had genoemd. Ik wilde ze bij hun kragen terugsleuren en ze laten zien wat ze hadden gedaan.
In plaats daarvan schudde ik mijn voet uit mijn laars en probeerde mezelf de bomen in te slepen, maar een net โ€” gemaakt van gladde, buitenaardse vezels โ€” viel als een gordijn over me heen.
Handen als ijzer duwden me tegen de grond, en hun vingers boorden zich in mijn vlees. Pijn vlamde op toen ze me sloegen; ik proefde koper en een schrijnende, ijskoude angst.
De Eksese om me heen waren efficiรซnt en stil. Ze verlustigden zich niet in hun zege. Ze schreeuwden niet. Ze porden, inspecteerden en bonden mijn polsen vast met een koude band die in mijn vlees sneed. Ik spuugde naar een van hen, en hij siste, een geluid dat klonk als stenen die over elkaar schuurden, voordat hij me met de rug van zijn hand in mijn gezicht sloeg.
Rode warmte druppelde langs mijn kin naar beneden. โ€žIs dat het beste wat je in huis hebt? Heel dapper, iemand slaan die vastgebonden is, lelijk stuk hagedissenstront dat je bent!โ€œ Een andere klap kwam vanuit een andere richting, maar ik lachte alleen maar. Dat beviel ze helemaal niet, en ze sloegen me om de beurt totdat...
Hij kwam door de rook heen.
Hij was langer dan de rest, zelfs zonder zijn zwarte hanenkam die op de pluim van een Romeinse legionair leek. Hij bewoog als een wezen dat geboren was om bevelen uit te delen, en de andere soldaten vormden direct een rij alsof ze door onzichtbare touwtjes werden gestuurd. We hadden hem โ€” de commandant โ€” slechts een handvol keren gezien, maar hij was altijd aanwezig bij de grote veldslagen. Hij was de brenger van de dood; een slecht voorteken als er ooit รฉรฉn is geweest.
Hij stopte boven me, waar ik in elkaar geslagen in het zand lag, en keek op me neer. Zijn gele ogen โ€” adelaarshelder en roofdierachtig โ€” keken me aan alsof hij een stuk vlees woog.
Ik had moeten smeken. Ik had me klein en stil moeten maken, maar trots is een koppig dier; het hield mijn kin omhoog, met bloed en vuil over mijn gezicht gestreept terwijl ik lachte. Hij bekeek me met die kille onverschilligheid die me zo woest maakte dat ik zijn ogen wilde uitkrabben.
Hij hield zijn hoofd schuin, en de benige, geschubde richels die uit zijn jukbeenderen staken vingen het maanlicht. โ€žJe hebt pit,โ€œ zei hij met een lage, raspende stem, terwijl zijn buitenaardse accent overvloeide in het Engels. Dat woord was geen genade. Het was ook geen veroordeling. Het was een munteenheid. Hij keek naar de krijgers om hem heen en toen terug naar mij. โ€žNeem haar mee,โ€œ beval hij.
Ze sneden het net weg en tilden me op mijn voeten alsof ik niets woog, terwijl handen me vooruit duwden. Terwijl ze me langs het verwoeste ravijn droegen, langs het rokende karkas van waar we voor hadden gevochten, zag ik Rhett boven op de bergrug staan, als een silhouet tegen het maanlicht. Hij gaf geen signaal. Hij draaide zich gewoon om.
Achtergelaten.
Dat woord brandde heter in me dan welke boeien de Eksese dan ook om mijn polsen hadden gebonden. Ik was achtergelaten om te sterven door de mensen aan wier zijde ik mijn leven op het spel had gezet. Dat was een schuld die ik met bloed zou vereffenen als ik ooit nog terug zou komen.

Ontdek Galatea

Carrero Bonusboek: Het Perspectief van ArrickGemerktDe Diablonserie Boek 3Het Universum van Discretie: BewaardSounders Hockey Boek 1: Voorwaartse verdediging

Nieuwste publicaties

Een gevaarlijke vereniging boek 2Verliefd op de maffiabroers Boek 3Verliefd op de maffiabroers Boek 2Een tweede kansDe Ridge Mountain-roedel boek 5: De voorspelling

Leeslijsten

Alles weergeven

Duik in romantische boekencollecties samengesteld door onze lezers.

Nieuw nederlands mei 2025 (nl)

door Laura Twente

12 boeken

Ahoeee!!!!

door jumpy_cumquat_679

4 boeken

Nieuwe Nederlandse

door Laura Twente

17 boeken

Nederland weerwolven

door Laura Twente

11 boeken

Winterhof

door celestial

4 boeken

Read books

door Kat Jones

32 boeken

Shifter

door nicila88

81 boeken

Read - again and again

door Tesa

40 boeken

Good ones...

door nicila88

66 boeken

MandyMSofiaJ&Friends

door Kricketlyn

16 boeken

RM

door proud_fox_575

281 boeken

๐Ÿ“–๐Ÿ“•๐Ÿ“šRead Books ๐Ÿ“š๐Ÿ“–

door Exotic

222 boeken

Sports

door JoannaS

81 boeken

Unlocked:Waiting to be read

door Crawlinssertl

192 boeken

Hร–T Reads ๐Ÿ“–๐ŸŒถ

door iHeartSushi

378 boeken