Twisted Minds (Nederlands) Book 3
Auteur
Cassandra Rock
Lezers
83.8K
Hoofdstukken
27
Het leven van Cara neemt een duistere wending wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is van Luca Acerbi, het maffialid dat haar vader heeft vermoord. Ze vlucht naar Toronto in de hoop een nieuw leven te beginnen, maar Luca spoort haar op, vastbesloten om zijn kind op te eisen. Terwijl Cara zich een weg baant door de gevaarlijke wereld van maffiapolitiek en familiegeheimen, moet ze een manier vinden om haar ongeboren kind te beschermen tegen een leven vol geweld en controle. Met oplopende spanningen en op de proef gestelde loyaliteiten, verandert Cara's strijd voor vrijheid in een gevecht om te overleven.
Hoofdstuk 1.
CARA
Mijn leven is de laatste tijd behoorlijk op zijn kop gezet. Ik moest Chicago de rug toekeren. Het bleek dat ik het bed had gedeeld met een maffialid, nota bene de man die mijn vader om zeep had geholpen. Ik had geen andere keus dan er vandoor te gaan.
Ik streek neer in Toronto, een nieuwe stad in een ander land, niet ver van Chicago vandaan.
Ik vond werk in het Fairmont Hotel in het hartje van de stad. Het ligt tegenover een concertzaal, dus in de weekenden is het er een gekkenhuis. Na ongeveer een maand daar gewerkt te hebben, ontdekte ik dat ik in verwachting was.
Ik weet zeker dat Luca Acerbi de vader is. Ik had in die tijd met niemand anders iets gehad, en dit joeg me de stuipen op het lijf.
Ik was als de dood dat Luca erachter zou komen dat ik zwanger was en ik vreesde voor mijn ongeboren kind. Ik wilde deze zwangerschap geheim houden voor hem, zijn familie en iedereen die een bedreiging zou kunnen vormen.
Ik ben van plan om voorlopig in Toronto te blijven. Ik wil nooit meer een voet zetten in de Verenigde Staten, want dat zou me dichter bij Luca brengen en dichter bij het verliezen van mijn kind.
De waarheid is dat ik niet van plan ben mijn baby te houden. Het is te gevaarlijk.
Na de geboorte zal de baby bij me worden weggehaald en een beter leven krijgen, ergens waar het veilig kan opgroeien zonder banden met een gevaarlijke familie.
Zoals elke vrijdagavond was het hotel propvol, wat de zaterdagochtend ook druk maakte.
Ik kwam vroeg om me voor te bereiden op de check-outs van elf uur, en toen de gasten begonnen te vertrekken, voegde ik me bij de andere kamermeisjes en maakten we kamer na kamer schoon.
We moeten strikte regels volgen bij het schoonmaken van kamers, vooral in zo'n druk hotel, dus elke kamer kostte ongeveer dertig minuten om op te knappen.
Ik kwam bij de derde kamer op mijn lijst, gebruikte mijn kaart om de deur te openen en ging naar binnen.
Mijn eerste taak is het verschonen van de lakens, dus ik haal de vuile eraf en gooi ze op de grond.
Ik ga naar de gang om schone lakens te halen, raak mijn babybuik aan en neurie 'This Little Light of Mine', zoals ik elke dag doe.
Toen ik jong was, ging ik met mijn moeder naar de kerk en dit lied was mijn favoriet.
Het is een bijzondere herinnering en omdat ik die niet met dit kind zal kunnen delen, hoop ik dat het zich er misschien mee verbonden zal voelen als het het ooit later hoort.
'This little light of mine, I'm gonna let it shine,' zing ik zachtjes, terwijl ik het hoeslaken op het bed leg en me voorover buig om het over elke hoek te trekken.
Ik hoor de deur van de kamer dichtgaan terwijl ik het laken over de laatste hoek van het bed trek en ik kijk over mijn schouder. 'Deze kamer wordt schoon-'
Ik val stil terwijl mijn lichaam verstijft als ik hem daar zie staan. Hij is erg lang en zijn bruine ogen staren me aan terwijl zijn mond een rechte lijn vormt.
'Luca...'
Hij is woest. Ik zie het aan zijn gezicht terwijl hij me aankijkt en ik voel me koud worden omdat ik nu weet uit welke familie hij komt. Ik ben doodsbang.
Luca zegt niets terwijl hij naar de stoel in de hoek van de kamer loopt en uitkijkt op de CN Tower.
Hij kijkt uit het raam en ik weet niet wat me meer bang maakt, de stilte of de man die tegenover me zit.
Ik kijk naar de deur en zie dat hij hem op slot heeft gedaan, wat het moeilijk voor me zou maken om de benen te nemen.
Het is alsof hij mijn gedachten kan lezen, want hij spreekt eindelijk. 'Denk er niet eens aan. Ik heb mannen buiten de deur staan voor het geval je iets stoms probeert.'
'Luca, ik dacht dat ik duidelijk had gemaakt dat ik je niet wil zien. Ik heb je geld elke keer geweigerd als je het probeerde te sturen. Ik blokkeerde je telefoontjes voordat ik een nieuwe telefoon nam.
'Luca, ik ben verdomme het land uit gegaan. Wat moet ik nog meer doen om het tot je door te laten dringen?'
Ik weet niet waarom ik me zo dapper voel, maar praten met Luca maakt me woedend.
Hij heeft mijn leven overhoop gehaald. Hij heeft maandenlang tegen me gelogen en mijn vader vermoord. Maar hij dacht dat sorry zeggen alles zou oplossen.
Voor het eerst sinds hij ging zitten, kijkt Luca me aan met dezelfde ernstige blik die hij had toen hij binnenkwam.
Zijn ogen gaan naar mijn buik en ik besef het belangrijkste hier - mijn baby. Hij weet dat ik zwanger ben en dat zal alles veranderen wat ik gepland heb.
'Heb je me iets te vertellen?' vraagt hij, verrassend kalm.
Ik schud mijn hoofd, doe alsof ik niet weet wat hij bedoelt, maar ik weet dat het niet lang zal werken.
Luca staat op uit de stoel en zet een stap in mijn richting, zijn ogen op de mijne gericht, en dan zet hij nog een stap.
Hij beweegt langzaam tot hij voor me staat, stil en sterk. Ik slik hard, niet zeker wat hij gaat doen.
Terwijl hij me op het bed duwt, schreeuw ik terwijl ik probeer hem van me af te duwen.
Met één hand houdt hij mijn armen boven mijn hoofd vast, met de andere hand rukt hij de knopen van mijn jurk af tot deze opengaat en mijn lichaam voor het eerst in maanden aan hem toont.
Zijn gezicht komt dicht bij het mijne en hij fluistert boos in mijn oor: 'Wat is dit in godsnaam?' Zijn hand raakt mijn buik aan en ik knijp mijn ogen stijf dicht, schuddend met mijn hoofd.
'Het is niet wat je denkt.'
'Er zit geen baby in? Wat, heb je te veel fucking poutine en Canadese koolhydraten gegeten?' Hij gaat staan en kijkt me woedend aan.
'Hoe durf je mijn kind voor me te verbergen? Hoe durf je verdomme, Caroline? Je had beter moeten weten.'
Ik ga langzaam rechtop zitten en trek mijn gescheurde jurk over mijn borst om zoveel mogelijk van mijn lichaam te bedekken. Mijn ogen dwalen door de kamer, Luca vermijdend. Ik kan hem niet aankijken omdat ik me elke keer als ik dat doe doodsbang voel.
'Geen enkel kind verdient zo'n leven. Dat weet jij ook.'
'Dat is niet aan jou om te beslissen!' Hij draait zich om en slaat de lamp van het bureau. Als hij zich weer naar mij omdraait, wijst hij met zijn vinger naar mijn gezicht en spreekt hij met opeengeklemde tanden.
'Ik kreeg geen keuze hierin, en ons kind ook niet. We hebben seks gehad, en dit is wat er gebeurt als je met de maffia naar bed gaat, schatje.'
'Ik had geen idee!' Ik spring op van het bed, het kan me niet meer schelen dat ik naakt voor hem sta. Ik kom voor mezelf op en ik zal hem niet laten doen alsof ik dit wist.
'Als ik had geweten wie je echt was, had ik je nooit laten aanraken. Je hebt dit deel van jezelf heel goed verborgen gehouden, Luca. Maar je durft mij hier niet de schuld van te geven als je me niet verteld hebt met wie ik in bed stapte.'
Luca lacht, krabt in zijn nek terwijl hij naar de deur loopt. Ik heb geen idee wat hij doet, dus ik kijk alleen maar toe tot hij stopt en naar me kijkt. 'Kom je mee?'
Ik kan niet anders dan lachen. 'Nee. Je maakt een grapje, toch?'
'Goed dan, liefje. Zoals je wilt.'
Hij opent de deur en ik hoor hem iets in het Italiaans zeggen tegen de mannen buiten voordat hij in de gang verdwijnt.
Heel snel komen er mannen met geweren op me af rennen, en ik deins achteruit tot ik tegen het grote raam achter me gedrukt sta.
Ik had beter moeten weten. Ik had dit moeten zien aankomen. Er is geen ontsnappen aan de maffia en ik denk dat ik nu de prijs ga betalen voor mijn poging.
