De tweelingdraken: Requiem-Stad Boek 2
Auteur
C. Swallow
Lezers
19.1K
Hoofdstukken
30
Maddie belandt plotseling in het mysterieuze Schaduwrijk, waar mensen en draken naast elkaar leven. Onder begeleiding van de raadselachtige draken Silver en Storm ontdekt ze dat ze een unieke kracht bezit om het eeuwenoude conflict tussen hun soorten te beëindigen. Terwijl ze haar weg zoekt in deze nieuwe wereld, moet Maddie verborgen waarheden blootleggen en gevaarlijke vijanden trotseren, terwijl ze worstelt met haar eigen ontwakende krachten. Zal ze de uitdaging aangaan en vrede brengen in Requiem City, of zullen de schaduwen haar verzwelgen?
Schaduwrijk
MADDIE
„Ik dacht dat je een snelle leerling was,“ klonk Silvers stem. „Ik heb het je al verteld. We zijn in het Schaduwrijk.“
Ik draaide me om, in de veronderstelling dat ik tegen een draak zou praten; ik stond perplex.
Silver was in menselijke vorm en zag er ongeveer even oud uit als ik. Ze droeg een zwart shirt en broek die haar lange, zilveren haar accentueerden.
„Nee, dit is een vreemde versie van Req City,“ zei ik. „Wie zijn deze mensen?“
„Dit zijn de bewoners van het Schaduwrijk,“ antwoordde Silver.
„Je houdt me voor de gek.“
„Zie het als een andere versie van de stad die je kent,“ legde Silver uit, „maar in deze stad zijn draken veilig. Ze hoeven zich niet te verstoppen.“
Het was moeilijk te geloven, maar dat gold voor alles wat ik de afgelopen jaren had geleerd. Het leven zat vol verrassingen. Net als je denkt dat je er grip op hebt, word je weer op het verkeerde been gezet!
Ik had zoveel vragen.
Hoe hielden ze deze plek verborgen? Hadden gebeurtenissen in de echte wereld ook invloed op deze? Kon ik ooit terug?
„Je krijgt binnenkort alle antwoorden die je nodig hebt,“ zei een diepe stem achter me.
Ik draaide me om en zag een oudere man - een zeer aantrekkelijke oudere man - die me aankeek met ogen als vloeibaar goud, ogen die tot in mijn ziel leken te kijken.
Hij had lang, zilveren haar dat glansde als sterren. Zijn versleten leren broek paste bij zijn ontblote, gespierde bovenlichaam.
Mijn ogen vielen op een diep litteken op zijn linkerwang dat leek te gloeien.
Hij straalde iets uit dat bijna was als - pure magie.
De oudere man glimlachte naar mijn verbaasde gezicht.
„Ik ben Storm,“ zei hij. „En het is heel lang geleden sinds we elkaar voor het laatst ontmoetten.“
Ik stond op het punt om flauw te vallen toen ik zijn naam hoorde.
Dit was Storm?! De machtigste draak ooit leefde als een oude hippie in een andere wereld bestuurd door draken?!?!
Typisch. De dingen leken altijd van kwaad tot erger te gaan.
Ja, ik had wat krachten, zoals zingen om draken in slaap te sussen... Maar wat kon de almachtige Storm in vredesnaam willen van iemand zoals ik?
STORM
De jonge vrouw staarde me aan alsof ze een spook had gezien. Ik woonde al zo lang op deze plek dat het soms leek alsof ik niet echt bestond.
'Wanneer hebben we elkaar eerder ontmoet?' vroeg Maddie verbaasd. 'Ik zou me jou zeker herinneren.'
Silver kwam naar me toe en legde haar hand op mijn borst. Normaal gesproken was ze niet jaloers, maar de komst van deze jonge vrouw maakte haar een tikkeltje onrustig.
Het was al een hele poos geleden dat er een mens in onze wereld was geweest, en deze leek anders dan de meeste.
'Het zal even duren voordat ze het snapt,' zei Silver met een flauwe glimlach.
'Denk je?' zei Maddie bits. 'Het ene moment stond ik bovenop de Req Tower, en het volgende ben ik in... wat dit ook in hemelsnaam mag zijn.'
Haar brutale houding en taalgebruik bevielen me niet. Ze was nog jong en had nog veel te leren.
Storm
Misschien moeten we haar nu niet alles vertellen.
Silver
De informatie zou te veel kunnen zijn voor het meisje om te verwerken.
Storm
We doen het rustig aan en vertellen haar de belangrijke dingen.
Silver
Ik hoop alleen dat we gelijk hebben over haar...
Maddie schraapte haar keel, en haar ogen fonkelden van woede. Ze had de moed en kracht om tegen Twin Leading Breeds te vechten en te overleven.
Potverdorie! Ze leek het goed te doen, ondanks hun pogingen om haar onderuit te halen.
Misschien klopte wat ik in mijn visioenen had gezien.
Als deze mens degene zou zijn die de vloek zou doorbreken, had ze alle kracht nodig die ze kon krijgen. Zelfs als dat betekende dat ze een kort lontje had.
MADDIE
Wat deed ik hier?
Met de seconde werd ik zenuwachtiger. Niet weten wat ze dachten maakte het nog erger.
'Ga je me eindelijk vertellen wat er aan de hand is?' vroeg ik.
'Rustig aan, kleine muis,' zei Storm.
UGH!
'Ik snap het - jullie noemen ons mensen kleine dieren,' zei ik geïrriteerd. 'Maar kun je niet wat creatiever zijn?'
Silver stapte naar voren. Ze was niet blij met mijn uitbarsting.
'Zo spreek je niet tegen Storm!' waarschuwde ze.
Ik wist dat ik op glad ijs zat. Maar zo was mijn leven altijd geweest.
Storm stak zijn hand uit om haar te kalmeren.
'Het is goed, lieverd,' zei hij, terwijl hij haar wang kuste.
Silvers lichte huid werd vuurrood bij zijn kus. Ze waren duidelijk een stel. Storm liet me waarschijnlijk zien dat Silver zijn partner was en vertelde haar dat ik geen bedreiging vormde.
Alsof ze dat niet wisten...
'Ze heeft lef, dat moet ik haar nageven,' zei Storm. 'Maar al die moed is nutteloos als je niet weet hoe je hem moet inzetten.'
'En al dat gepraat is nutteloos als je me niks vertelt,' kaatste ik terug.
Het was niet slim om zo tegen Storm te praten. Maar ik had de dood al zo vaak in de ogen gekeken dat het me niet veel meer kon schelen wat ze dachten. Ze zouden me snel vertellen waarom ik hier was... tenzij ze me hadden gered om gewoon met me te doen wat ze wilden...
Mijn mond voelde kurkdroog. Storms gouden ogen namen nog steeds elk deel van mijn lichaam op. Als hij geen drakengod was, zag hij er in ieder geval uit als een.
'Kom maar mee,' zei Storm.
Ik volgde hem door de straten, ook al wilde ik dat niet. Iedereen staarde naar mij, de nieuwkomer in hun wereld, en het maakte me ongemakkelijk. Mijn hele leven had ik geprobeerd op te gaan in de massa - onzichtbaar te zijn terwijl ik me voortbewoog.
Hier viel ik op als een schildpad op het strand.
'De waarheid,' legde Storm uit, 'is dat de toekomst en het verleden lastig te doorgronden zijn. Elke visie geeft aanwijzingen. Soms moet iedereen zelf beslissen wat die aanwijzingen betekenen.'
'Deze keer zijn er misschien twee mensen nodig om de puzzel op te lossen,' voegde Silver toe.
Ik was in de war, maar knikte toch. Het was beter om te luisteren dan te blijven tegenspreken en nergens te komen.
'Ik woon al eeuwen in het Schaduwrijk.'
'Wij allebei,' voegde Silver toe. 'Het zat vol draken lang voordat Requiem City zelfs maar op de tekentafel lag.'
'Dus jullie zijn een soort goden?' vroeg ik verbaasd.
Storm en Silver lachten allebei.
'Nee,' zei Storm uiteindelijk. 'Maar soms voel ik me wel zo oud als een.'
Ik keek nog eens naar hem. Als ik een paar honderd jaar oud kon worden en er nog steeds zo goed uit kon zien als hij, zou ik niet klagen...
'De tijd verstrijkt anders in deze wereld,' voegde Silver toe. 'Waardoor we al die jaren Requiem City hebben kunnen observeren.'
'Maar onlangs had ik een visioen. En het ging over jou.' Storm keek me weer in de ogen.
'Zeg alsjeblieft niet dat ik ook jouw partner ben,' smeekte ik. Ik kon het niet aan als nog een drakenheer mij wilde.
Silver ging dichter bij Storm staan, die zijn arm om haar heen sloeg.
'Nee, kleine muis,' zei hij lachend. 'Jij hoort zeker bij iemand anders.'
Daar gaan we weer!
We stopten eindelijk in een rustig gebied. Het leek op een klein park dat tussen de metalen en betonnen gebouwen van de gewone stad was geperst.
Storm liep naar een kleine waterpoel en boog voorover. Hij bewoog het water met zijn vingers, en het water leek tot leven te komen.
Ik wreef in mijn ogen en keek opnieuw in de poel. Terwijl het water draaide, zag ik een spiraalvormig sterrenstelsel met planeten en zonnen. Het was een heel universum in een plas water!
'Zoals ik al zei,' zei Storm, 'we hebben elkaar al ontmoet. Maar deze versie van jou is anders. Ouder. Met een beter begrip van wat je kunt doen.'
Ik knipperde verward met mijn ogen. Het leven in deze andere wereld moest hem gek hebben gemaakt. Ik zou me herinnerd hebben dat ik hem had ontmoet...
'Maar wat ik hier heb gezien, vertelt me dat jij de macht hebt om de strijd tussen mensen en draken te helpen beëindigen,' zei hij.
Ik schudde mijn hoofd, niet begrijpend.
Waar heeft hij het over?
'Het antwoord ligt in het verleden,' voegde Silver toe.
'Je kunt het niet in je eentje zien,' zei Storm, terwijl hij opstond bij de poel. 'Jouw visioenen zullen je het verleden tonen, maar dat zal niet genoeg zijn. Maar je hebt een vriendin met speciale krachten - misschien zelfs sterker dan die van jou.'
Een vriendin met speciale krachten?
'Zij kan in de toekomst kijken en je laten zien wat er gedaan moet worden,' zei Silver.
Darshan had zeer goede zintuigen omdat hij blind was, maar ik zou ze geen speciale krachten noemen...
Het kwartje viel toen ik besefte wat Storm en Silver bedoelden.
Zayda!
Ik herinnerde me hoe ze de muntarmband van mijn arm brak door er alleen maar aan te denken...
Ik stopte met daarover na te denken toen Storm naar me knikte.
'Maar... hoe leer ik in het verleden te kijken?' vroeg ik.
Dit werd steeds onbegrijpelijker.
'Forceer het niet. Het zal gebeuren als de tijd er rijp voor is,' zei Storm.
'Dat doet het altijd,' voegde Silver toe.
Storm liep naar me toe en sloeg zijn enorme arm om mijn schouder. Naast hem voelde ik me als een klein plantje dat onder een reusachtige boom groeide.
'Je zult een lied horen,' zei hij.
Ik voelde zijn adem op mijn oor. Het voelde heet - bijna als vuur. Mijn ogen keken omhoog en zagen opnieuw het litteken op zijn linkerwang.
De gloeiende delen erin waren fascinerend om naar te kijken.
'De woorden van dat lied zullen je leren hoe je de vloek kunt beëindigen...'
Ik wilde om meer informatie vragen. Zijn verwarrende antwoorden deden mijn hoofd tollen. Ik had meer nodig!
Maar voordat ik om een antwoord kon vragen, werd mijn zicht donker en voelde ik me vallen.
