Vuile Storm
Auteur
Breanne Jay
Lezers
15.0K
Hoofdstukken
49
Frankie incasseert de klappen van het leven met een brede glimlach, totdat optimisme niet langer werkt en de realiteit steeds harder aanklopt. Eén overhaaste keuze stort haar in een wereld van flitsende lichten, strikte regels en een man die is opgetrokken uit ijs en zelfverzekerdheid.
Hij is een gevierde quarterback met een reputatie voor onmogelijke standaarden en een mond zonder filter. Zij is zonneschijn met een koppige ruggengraat en heeft geen ruimte meer om te vallen. Hun paden raken verstrikt in een kleine ruimte waar de vonken overslaan, emoties hoog oplopen en grenzen vervagen.
Terwijl ambitie, aantrekkingskracht en overlevingsdrang botsen, leert Frankie dat stormen tegelijkertijd gevaarlijk en opwindend kunnen zijn. Kan een hart beschermd blijven wanneer de chemie alle regels blijft breken?
Hoofdstuk 1: Stilte voor de storm
FRANKIE
Je vader heeft dit geld nodig, Frankie. Raap jezelf bij elkaar.
Frankie dwong zichzelf om rechtop te blijven staan terwijl de jonge keukenhulp naar een doorzichtige koeling vol kleine hapjes wees. Ze was zo ontzettend moe dat ze het bijna niet meer volhield. Ze was bang dat ze direct in een diepe slaap zou vallen als ze haar ogen ook maar een moment sloot.
De keukenhulp hield zijn hoofd een beetje schuin. Frankie glimlachte breed naar hem. Ze deed alsof ze een paar seconden geleden niet bijna in slaap was gevallen.
„Je moet elke vijftien minuten met deze hapjes rondlopen totdat alle borden leeg zijn. Zorg er tussendoor voor dat je de gasten helpt als ze iets nodig hebben. Simpel, toch?“
Ze knikte langzaam. „Waarom staan ze niet op de buffettafel?“
„Mensen eten ze sneller op als we niet alles in één keer serveren.“
Toen Frankie stil een oh vormde met haar lippen, wees de keukenhulp met zijn duim naar de balzaal. „Nou, het evenement begint over vijf minuten. Zoek me maar op als je iets nodig hebt.“
Daarna gebaarde hij dat ze dichterbij moest komen. Hij deed alsof hij haar een geheim wilde vertellen en fluisterde in haar oor: „Sommige medewerkers doen gemeen tegen nieuwelingen. Probeer dus zo min mogelijk te gapen.“
De keukenhulp verdween in de drukke menigte voordat Frankie iets kon zeggen.
Ze schudde haar hoofd. Haar handpalmen zweetten door de bekende zenuwen van een eerste werkdag. Het zou vast wel meevallen. Ze was inderdaad uitgeput. Ze deed echter haar best om dit niet te laten merken aan haar stem of uiterlijk.
Heeft dat extra laagje make-up dan niet gewerkt? Ze kneep haar ogen een beetje samen terwijl ze de vertrekkende keukenhulp wantrouwend aankeek. Ze tuitte haar lippen en dacht diep na.
De rustige sfeer in de keuken was nu veranderd in een paniekerige drukte. Rammelende pannen en ruisende vlammen klonken in haar oren. De koks maakten de gerechten snel klaar. Al het personeel rende razendsnel van de ene naar de andere plek.
Ik kan dit, dacht ze bij zichzelf. Ik heb eerder twee banen tegelijk gehad. Ik kan deze stomme ogen nog wel vier uur openhouden.
Toen besefte ze opeens dat ze iemand niet had gezien sinds ze had ingeklokt. Haar nieuwe vriend Adam had deze klus voor haar geregeld. Hij was echter nergens te bekennen in al deze drukte.
Frankie had hem vorige week ontmoet. Ze bezorgde toen taarten voor het restaurant waar ze fulltime als serveerster werkte. Hij was erg aardig en behulpzaam geweest. Hij had haar roddels verteld over de bekende en rijke gasten van dit hotel. Ze had iets te lang met hem staan praten.
Ze stuurde hem snel een berichtje om te vragen waar hij was. Daarna stopte ze haar telefoon in haar kluisje. Hij had niet verteld dat hij vanavond niet zou komen werken. Het zou echt balen zijn om haar eerste dag te werken zonder de persoon die dit had geregeld.
Misschien is hij gewoon te laat, hield ze zichzelf voor. Ze liep de keuken uit met een bord in haar hand.
De grote balzaal schitterde met gouden details. De kamer was gevuld met enorme kroonluchters en chique tafeldecoraties. Frankie staarde met open mond naar deze prachtige, bijna magische plek.
Ze had moeite om het bord met zogenaamde hapjes recht te houden. De gasten kwamen ondertussen in groten getale binnen. Iedereen zag er erg chic uit en paste perfect in de luxe omgeving.
Haar ogen gleden over de menigte en een vrouw trok meteen haar aandacht. Dat was onvermijdelijk, want de vrouw straalde zoveel zelfvertrouwen uit dat iedereen in de zaal haar wel moest opmerken.
Ze had prachtig lichtblond haar dat perfect bij haar bleke huid paste. Haar felle, rode lippen vielen direct op. Als Frankie niet goed had gekeken, had ze bijna haar schitterende zilveren jurk over het hoofd gezien. De jurk sloot mooi aan op het figuur van de oudere vrouw.
„Dat is mevrouw Storm.“
Iemand fluisterde naast haar. Frankie schrok zo erg dat ze opsprong en haar hand naar haar borst bracht. Ze draaide zich om en slaakte een zucht van verlichting toen ze zag wie het was.
„Jezus Christus, Adam!“
De jongen was een halve kop groter dan zij. Zijn bruine haar was netjes bedekt door een haarnetje. De kleine glimlach op zijn volle lippen gaf hem de vriendelijke uitstraling van een typische buurjongen.
„Sorry,“ zei hij verlegen. „Gaat het?“
„Wanneer ben jij binnengekomen?“
„Zonet pas. Ik werd ergens door opgehouden.“
„Heb je nog een ander bijbaantje dat beter is dan dit? Je werkt wel erg hard, Adam.“
Hij grinnikte en zijn ogen glinsterden van verborgen pret. „Mijn toewijding kan soms wat ver gaan als de beloning een geheime date bij de achterdeur is.“
Ze fronste haar wenkbrauwen en probeerde zijn woorden te begrijpen. „Ik geloof niet dat ik snap wat je bedoelt...“ Een paar seconden later viel het kwartje. Ze vormde een grote O met haar mond en sperde haar ogen wijd open. Adam grijnsde geamuseerd.
„Oh—Oh. Dat wist ik niet.“
Adam wimpelde haar reactie weg met een handgebaar. „Het is ook niet zo dat ik met een groot bord op mijn borst rondloop om het aan iedereen te vertellen.“ Hij wees met zijn lippen naar de balzaal. Hij liet zijn stem zakken tot een zacht gefluister. „Houd mevrouw Storm goed in de gaten. Ze heeft straks misschien wel een erg knappe man aan haar zijde.“
Frankie trok een wenkbrauw op. „Het klinkt alsof je die knappe man wel vaker ziet.“
„Niet alleen zien. Ik hoor hem ook. Je zult zijn naam horen voordat je hem ziet, vooral in die ruimte.“ Haar ogen volgden de richting waarnaar hij wees. Het was de keuken. „En tja, hij trekt ook nogal veel aandacht.“
Ze hield haar hoofd schuin. „Is hij een acteur? Of een beroemd model?“
„Nog beter.“ Adam knipoogde. „Voordat ik je ga vertellen hoe nat je van hem wordt op een schaal van één tot tien, moet ik je iets vragen. Gaat het wel goed met je?“
Frankie snoof. „Valt het echt zo erg op?“
„Mm-hmm.“
„Ik ben gewoon een beetje moe. Het kost altijd even tijd om aan iets nieuws te wennen.“
„Dat is waar. Zorg goed voor jezelf en doe rustig aan, lieverd,“ zei hij. Daarna wierp hij haar een handkus toe. „Ik zie je later, goed?“
Toen Adam eindelijk uit het zicht was, liep Frankie de zaal door. Ze bood de schaal met hapjes beleefd aan de gasten aan. Sommigen waren aardig en gaven haar een vriendelijke glimlach. Anderen keken erg uit de hoogte. Weer anderen pakten bescheiden een tandenstoker zonder haar ook maar één blik te gunnen.
Het was makkelijk werk en minder stressvol dan haar diensten in het restaurant. Het was echter net zo vermoeiend naarmate de uren verstreken. Op een gegeven moment trakteerde ze zichzelf op wat extra sterke koffie in de pauzeruimte. Daarna ging ze weer met volle moed verder.
De cafeïne zorgde ervoor dat haar hart de hele avond onrustig klopte. Ondertussen hield ze mevrouw Storm vanuit haar ooghoeken in de gaten. Het was inmiddels al kwart voor negen geweest. Het evenement liep bijna ten einde, maar de extreem knappe man was nog steeds nergens te bekennen.
De keukenhulp had in ieder geval over één ding gelijk. Het oudere personeel is erg arrogant. Ze haalde onverschillig haar schouders op. Ze draaide zich om en controleerde voor de zekerheid of al haar borden leeg waren. Ze was helemaal klaar om naar huis te gaan.
Frankie baande zich een weg door de groeiende drukte in de pauzeruimte. Adam liep haar voorbij. „Het lijkt erop dat hij niet komt opdagen,“ zei hij spottend.
„De avond is nog niet voorbij. Eerst dacht ik dat jij ook niet zou komen. En kijk nu eens waar we zijn.“
Hij krabde zachtjes aan de zijkant van zijn hoofd terwijl hij achteruit liep. Hij trok zijn neus op. „Daar heb je een punt, schatje.“
Ze grinnikte en liep verder naar de kleedkamer. Ze pakte haar tas en haalde haar loon op. Daarna stuurde ze Adam een berichtje. Ze schreef dat ze bij de achteruitgang op hem zou wachten. Hij liet kort weten dat het keukenpersoneel nog een nachtelijk ritueel moest uitvoeren voordat ze konden vertrekken. Daarom zei hij dat ze maar vast moest gaan.
Wat dit precies inhield, wist ze niet zeker. Haar hoofd was veel te vermoeid om er überhaupt over na te denken.
„Zorg dat je er een vindt voor het einde van de maand, of ik ontsla jou ook.“
Een zware mannenstem liet haar stoppen tijdens haar korte loopje door de gang naar de koude nacht. Een groot silhouet leunde tegen de achterdeur. Hij stond met zijn rug naar haar toe en sprak zachtjes in zijn telefoon. De telefoon klemde hij tegen zijn brede schouder. Zijn hand tikte onrustig tegen zijn dure horloge.
Hij droeg een net overhemd zonder kreukels en een losse stropdas. Hieruit kon ze opmaken dat hij een van de gasten uit de balzaal was.
Frankie twijfelde even. Ze overwoog om gewoon door te lopen zonder hem op te merken. Ook bedacht ze om te wachten totdat hij klaar was met bellen. Uiteindelijk koos ze voor het eerste. Het is niet alsof het hem ook maar iets kan schelen.
Maar net toen ze een stap wilde zetten, draaide de onbekende man zich om. Ineens werd ze gevangengenomen door een paar donkere, intense ogen.
