Alle ogen op ons Boek 2
Auteur
Rebeca Ruiz
Lezers
124K
Hoofdstukken
30
Het liefdesverhaal van Laney en Ace neemt een onverwachte wending wanneer ze hun vrienden en familie verrassen met een bruiloft in Roselli’s Diner. Terwijl de band van Ace, Vagabond, te maken krijgt met interne onrust en kritische media, moet het stel hun weg zien te vinden in de uitdagingen van roem, geheimen en het gezinsleven. Ondertussen voegt de nieuwe gitariste Willow zich bij de band en brengt ze haar eigen turbulente verleden mee. Nu hun carrières op het spel staan en hun privélevens overhoop liggen, is de vraag: kunnen liefde en muziek nog in harmonie samengaan?
Dine ’n’ Forever
Laney
Ik deins achteruit als er weer een klodder chocolademilkshake door de lucht vliegt. Hij belandt recht in de baard van Ace.
Dat voelt vast heel plakkerig.
„Red je het daar een beetje?“ vraag ik met een glimlach op mijn lippen.
„Ik heb de tijd van mijn leven,“ zegt Ace.
Sophie giechelt terwijl ze met haar kleine, met chocolade besmeurde handjes in de baard van Ace kneedt. Ace lacht met haar mee. Zijn ogen zijn gevuld met liefde en bewondering.
Mijn hart stroomt over van geluk. Ik had nooit gedacht dat ik in staat zou zijn om zoveel liefde te voelen. Slechts zes maanden geleden was mijn hart een bloedende, gehavende puinhoop. Bijna letterlijk.
Ik was aan het bevallen en door complicaties zweefde ik op het randje van de dood. Alsof dat nog niet erg genoeg was, was ik er zeker van dat de vader van mijn kind me in de steek had gelaten. Voor de roem en de groupies.
Het was de zwaarste en moeilijkste tijd van mijn leven.
Maar als ik nu naar het tafereel voor me kijk, ben ik blij dat het allemaal is gebeurd.
De oude vinylvloeren en met chroom afgewerkte toonbanken van Roselli’s Diner werken bijna therapeutisch. De geur van hun beroemde hamburgers en frietjes mengt zich met de ouderwetse rock-'n-roll uit de jukebox.
En het allerbeste?
Al mijn beste vrienden en familieleden zijn hier bij me.
Sophie lacht weer, en ik vraag me stiekem af hoe dit prachtige kleine meisje echt mijn dochter kan zijn.
Een bulderende lach klinkt aan de andere kant van de diner. De rest van de bandleden van Vagabond brult van het lachen terwijl Declan kucht en proest. De restjes van een vanillemilkshake druipen uit zijn neus en over zijn kin.
Maar goed dat we de hele tent hebben afgehuurd.
Rocksterren weten absoluut hoe ze plezier moeten maken, maar ze kunnen een beetje...
...luidruchtig worden.
Zelfs de keurige Declan ontkomt niet aan ze.
Ace grinnikt terwijl hij Sophie in zijn armen wiegt.
„Grady heeft hem waarschijnlijk uitgedaagd om het ondersteboven in één teug leeg te drinken of zoiets.“
„Het verbaast me dat Declan dat überhaupt zou proberen,“ zeg ik.
„De jongens kunnen behoorlijk overtuigend zijn,“ voegt Ace er mysterieus aan toe.
Ik stop een frietje in mijn mond terwijl ik zie hoe Grady op de rug van Declan slaat. Kieran, de broer van Grady, zwaait de rest van de vanillemilkshake treiterend voor Declans gezicht heen en weer.
De afgelopen weken heb ik de andere leden van Vagabond iets beter leren kennen.
Grady is de drummer en Kieran is de bassist. Het zijn de neven van Ace en Eric.
Wat een getalenteerde familie.
Addie ontsnapt aan de drukte en loopt naar ons toe. Ze schuift op de stoel naast me.
„Hé, zus,“ zeg ik, en ik bied haar een frietje aan. „Heb je genoeg van hun streken?“
Ze pakt het frietje en rolt met haar ogen.
„Jongens,“ schampert ze. Meer uitleg heeft ze niet nodig.
Addie richt haar aandacht op de kleine Sophie. Ze koert naar haar en trekt grappige gezichten. Sophie trekt aan de baard van Ace en reikt met haar andere handje naar Addie.
„Kom maar bij tante Addie, jij kleine schat,“ zegt Addie, terwijl ze Sophie in haar armen neemt. „Ze lijkt op jou,“ vertelt ze me, wijzend naar Sophies bos aardbeiblonde haar.
„Dat hoop ik maar,“ zegt Ace. „Ik wil niet dat ze mijn lelijke snuit erft.“
„Ik zou er nooit mee hebben ingestemd om met je te tr—“ Ik herstel mezelf snel. „—daten als je echt zo afzichtelijk was als je zegt.“
Oeps.
Ik had het bijna verraden.
„Bovendien,“ ga ik verder. „Heeft ze duidelijk jouw ogen.“
Sophies ogen zijn diep en helderblauw.
Precies zoals die van haar vader.
Addie kijkt ons wantrouwend aan terwijl ze probeert de met chocolade bedekte handjes van haar nichtje te ontwijken.
„Stotterde je daar nou even?“ vraagt Addie aan mij.
Addie is altijd erg scherp als het om dit soort dingen gaat. Het is tegelijkertijd heel indrukwekkend én heel irritant.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat Ace me een knipoog geeft.
„Ik ben gewoon een beetje moe,“ zeg ik soepel. „Een nieuwe baby. Je weet hoe dat gaat.“
„Hmm.“
Mijn telefoon trilt. Het is de man van mevrouw Roselli.
Francesco
Alles is voorbereid, signora.
Francesco
Bent u er klaar voor?
Laney
zo klaar als ik maar kan zijn!
„Signore Ace!“ roept mevrouw Roselli van achter de toonbank. „Zou u me ergens mee kunnen helpen, per favore?“
Ace staat op van zijn stoel. Hij probeert alle chocolade met een servet uit zijn baard te vegen, maar dat mislukt.
Mijn hart begint onregelmatig in mijn borstkas te bonzen.
Daar gaan we.
„Ik ben zo terug,“ zegt hij. Zijn stem verraadt helemaal niets van wat er gaat gebeuren.
Opnieuw klinkt er luid gelach van de jongens. Grady en Kieran happen naar adem tussen het lachen door. Declan kijkt ronduit ellendig.
Eric werpt ons een blik toe en hij hoeft niets te zeggen.
Help me, zegt zijn blik.
Addie zucht.
„Ik ben zo terug.“
Ik pak Sophie over van mijn zus en wieg haar in mijn armen. Ik veeg de chocolade van haar vingertjes. Dan buig ik me voorover om tegen mijn dochter te fluisteren.
„Ben je klaar voor de verrassing, Sophie?“ vraag ik.
Ze lacht en klapt in haar handjes.
Deze baby is een brok energie.
Mijn eigen kleine zonnestraaltje.
Het is moeilijk voor te stellen dat deze dag nog beter kan worden.
Maar dat gaat over een ogenblikje wel gebeuren.
Ace
Mevrouw Roselli leidt me met een huppelpasje naar de keuken.
Ik ben er vrij zeker van dat de vriendelijke Italiaanse dame op de een of andere manier nog enthousiaster is dan Laney en ik.
Ze buigt naar voren om me te omhelzen en drukt twee dikke kussen op mijn wangen. Er glinsteren tranen in haar ogen, en ik kan niet voorkomen dat ik zelf ook een beetje ontroerd raak.
De vriendelijkheid van mevrouw Roselli gaat veel verder dan alleen de aardige eigenaresse van een diner zijn. Het is bijna moederlijk.
„Ik ben zo blij voor jullie,“ zegt ze.
Francesco loopt de keuken in en ziet er elegant uit in zijn jasje. Met zijn brede pasvorm en zilveren voering lijkt het jasje iets uit de vorige eeuw te zijn, maar het staat de vriendelijke oude man goed.
„Klaar, signore?“ vraagt hij aan mij.
„Ik ben nog nooit in mijn hele leven ergens zo klaar voor geweest.“
***
Ik wacht in de keuken terwijl mevrouw Roselli de diner inloopt. Ik hoor haar stem weerklinken terwijl ze ieders aandacht trekt.
„Iedereen even luisteren, alstublieft,“ roept ze. „Signore Ace en Signora Laney hebben een verrassing voorbereid.“
Het wordt stil in de diner. Ik hoor mevrouw Roselli met de jukebox rommelen.
Er begint een langzame, soulvolle rockballad uit de jaren vijftig te spelen.
Dat is mijn teken.
Ik loop de achterkamer uit met Francesco aan mijn zijde. Ik draag een colbertjasje van een smoking, maar het verbergt het casual T-shirt, de gescheurde spijkerbroek en de Converse-schoenen die ik draag nauwelijks. Toch geeft het colbertjasje het geheel net iets meer sjeu.
Het scheelt dat het op maat is gemaakt, zodat het perfect op mijn brede schouders past.
Niet bepaald de traditionele trouwkleding voor een bruidegom.
Maar aan de andere kant is niets hiervan traditioneel.
En dat is precies hoe Laney en ik het willen.
Ze staat op me te wachten, met onze dochter in haar armen. Ze draagt een soepelvallend wit vest in plaats van een jurk. In plaats van een sluier heeft mevrouw Roselli een klein bloemenkransje op haar hoofd gezet.
Laney draait zich naar me toe en ze ziet er perfect uit. Ik kan me geen mooier aanzicht voorstellen.
Zodra ze van de eerste schrik zijn bekomen, beginnen mijn Vagabond-broeders te juichen en te brullen. De grote, gekke grijnzen op hun gezichten lijken bijna een spiegelbeeld van die van mij.
Declan klapt enthousiast. Addie klampt zich vast aan de armen van Eric. De tranen stromen over haar wangen.
De liefde van mijn leven en ik staan voor ons „altaar“ bij de jukebox, met onze dochter veilig tussen ons in.
Ik ben me er vaag van bewust dat Francesco de trouwgeloften voorleest, maar zijn stem klinkt heel ver weg. Mijn hele wereld bestaat uit mijn gezin voor me.
Mijn prachtige vrouw en mijn prachtige dochter.
Pas als Francesco zijn keel schraapt, keer ik terug in de werkelijkheid.
„Ehm, ja, ik wil?“ zeg ik.
„Je geloften,“ zegt hij vriendelijk. Iedereen om me heen lacht.
„Ik ben niet zo goed met geloften,“ begin ik. „Ik schrijf muziek. Af en toe een liedtekst. Maar niets wat ik kan bedenken, kan omschrijven wat ik voor jou voel, Laney.“
Er rollen tranen over haar wangen. Haar gezicht glanst als een diamant.
Francesco draait zich om naar Laney, maar ze hoeft niets te zeggen. We kijken elkaar diep in de ogen. Alles wat we zouden willen zeggen, wordt tussen ons uitgewisseld.
Francesco heeft het door en slaat de beleefdheden over. Hij heeft tijdens zijn hoogtijdagen als scheepskapitein vast wel wat mensen getrouwd, maar nog nooit mensen zoals wij.
„Neem jij, Ace, Laney aan als je wettige echtgenote, om haar lief te hebben en te koesteren, vanaf deze—“
„Ja, ik wil,“ zeg ik.
„Ja, ik wil,“ herhaalt Laney meteen daarna.
Onze trouwambtenaar lacht.
„Dan verklaar ik jullie nu tot man en vrouw,“ zegt hij met een glimlach op zijn gezicht. „Je mag de bruid nu kussen.“
We kussen zachtjes. De kleine Sophie koert als we dichter naar elkaar toe kruipen. De kus is zacht en voorzichtig. En zomaar ineens is mijn gezin compleet. Ik ben eindelijk getrouwd met de moeder van mijn kind.
Hand in hand draaien we ons om naar ons kleine groepje vrienden.
Mevrouw Roselli en Addie huilen. Zelfs Eric heeft tranen in zijn ogen. Grady, Kieran en Declan klappen en juichen alsof hun leven ervan afhangt. Ze hebben waarschijnlijk al een beetje vloeibare moed achter de kiezen.
Dit moment is perfect, en ik zou willen dat het voor altijd bleef duren.
Dan schakelt de jukebox over naar een ander nummer. Er begint een oud liedje van Chuck Berry te spelen.
„Laat het feest beginnen!“ roep ik.
