Tweede kerstdag
Auteur
Jen Cooper
Lezers
890K
Hoofdstukken
30
“Spreid je benen, Millie.”
Ik kon niet geloven dat ik in de boksring stond met de hoofdcoach van de sportschool van mijn vader. Leo was meer dan tien jaar ouder en absoluut verboden terrein.
En hij trainde me in het geheim.
Toen ik meedeed aan het Kersttoernooi om mijn bakkerij te redden, wedde mijn hele familie tegen me. Als mijn vader erachter zou komen dat Leo me coachte, zou hij Leo ontslaan en me voor altijd verstoten.
Stel je voor wat hij zou doen als hij wist wat er nog meer tussen ons speelde.
Leo schopte mijn benen uit elkaar en grijnsde op een manier waarvan ik wist dat die voor problemen zou zorgen. “Brave meid.”
Maar ik begon te denken dat een beetje problemen het wel waard waren.
Hoofdstuk een
MILLIE
Ik zou de aanblik van deze man en hoe hij zijn tong gebruikte nooit beu raken.
'O, Millie,' zei hij zacht, terwijl hij langzaam de extra frosting van zijn vingers likte. Zijn ogen vielen dicht toen hij erop zoog. Zijn gezicht liet zien dat hij er echt van genoot. 'De smaak.'
'Vind je het lekker?' mompelde ik. Ik staarde naar zijn mond en keek naar de manier waarop zijn tong over zijn onderlip gleed.
'Ik zou dit de hele dag kunnen eten,' zei hij kreunend.
En ik zou hem laten begaan. Ik zou toekijken hoe hij elk beetje oplikte tot we allebei helemaal uitgeput waren. Tot er niets meer over was.
'Doe geen beloftes die je niet kunt waarmaken.'
Hij glimlachte breed. 'O, ik bewijs het je graag. Blijf me maar van deze lekkere dingen voorzien en ik zal—'
'Millie!'
Ik schrok op. Snel draaide ik mijn hoofd naar de plek waar Saffy me aankeek van achter de kassa. Er stond een lange rij mensen van de toonbank bijna tot aan de deur van de bakkerij.
'Een beetje hulp?' Haar ogen flitsten naar Leo, die tegenover me aan tafel zat. De cupcake die hij had zitten eten, bevroor in zijn handen. 'Tenzij je te... druk bent?'
Ik was zo gefocust op Leo, dat ik de klanten niet eens de winkel in had zien komen. En wie kon me dat kwalijk nemen? Hij was het schoolvoorbeeld van een knappe oudere man.
Hij had een volle bos haar die net begon te grijzen aan de zijkanten. Dezelfde kleine grijze haartjes zaten door zijn baard en snor gemengd. Het sloot allemaal perfect aan rond zijn sterke kaak waardoor zijn volle lippen extra opvielen.
En dan hebben we het niet eens over zijn lichaam, dat bestaat uit harde lijnen en zichtbare spieren omdat hij bokstrainer is. Hij kon alles in deze bakkerij opeten en zou er dan nog steeds uitzien alsof hij uit steen was gehouwen.
'Ik kom eraan!' riep ik naar Saffy. Toen gaf ik Leo een verontschuldigende blik. 'Sorry.'
'Het is oké,' lachte hij. Hij veegde een beetje frosting uit zijn mondhoek. 'Ik heb genoeg van je tijd in beslag genomen. Je moet aan de slag.'
'Tot morgen?' vroeg ik hoopvol. Maar ik hoefde het niet te vragen. Vanaf de dag dat ik mijn bakkerij had geopend, kwam Leo iedere ochtend precies op hetzelfde tijdstip binnen om mijn nieuwste creatie te proberen.
Het was het beste deel van mijn dag. Vooral op een verschrikkelijke dag zoals vandaag, waarop ik de afgelopen twaalf uur huilend had doorgebracht om wat mijn vriend had gedaan.
Nou ja, ex-vriend.
Leo glimlachte. 'Zelfde tijd, zelfde plek.'
We stonden allebei tegelijk op en onze knieën raakten elkaar. Ik voelde mijn gezicht warm worden toen zijn handen langs mijn middel streken terwijl we om het kleine tafeltje heen liepen. Ze waren zo sterk en stevig tegen de zachtheid van mijn middel.
Te veel van mij was zacht en kneedbaar. Er was sowieso te veel van mij.
We reikten allebei naar de tweede helft van zijn cupcake op tafel en de vingers van Leo raakten de mijne.
'Sorry,' zei hij. 'Ik wilde alleen maar...'
'Mijn hand vasthouden?' zei ik. Ik verbaasde mezelf door mijn brutaliteit. Ik had me vanbinnen helemaal slap gevoeld toen ik Leo daarnet die cupcake zag eten. Maar toen raakte hij me aan, en mijn instinct had het overgenomen.
Hij lachte en kneep in mijn vingers. 'Betrapt. Nu geef ik hem misschien niet meer terug.'
Ik keek naar zijn hand in de mijne. Hij vlocht zijn vingers tussen die van mij alsof hij wilde laten zien dat hij het meende. Was hij gewoon aardig omdat hij medelijden had met wat er gisteravond met me was gebeurd? Of was hij aan het... flirten?
'Misschien wil ik niet dat je dat doet,' zei ik op mijn beurt. De woorden kwamen eruit voordat ik ze kon tegenhouden. Zodra ze mijn mond verlieten, trok ik wit weg.
Ik zag er niet uit. Van top tot teen zag ik onder de vlekken en beslagspetters, het overduidelijke bewijs van mijn ochtend in de keuken. Ik had geen enkel recht om na te denken over een wereld waarin ik kon flirten met iemand als Leo.
Hij was de zakenpartner van mijn vader. Hij was mede-eigenaar van de boksschool van mijn familie en veel ouder dan ik. Hij was niks voor mij. Vooral niet omdat hij eruitzag als een Griekse God en ik alsof ik net boven een taart had staan huilen. (Wat ik ook had gedaan.)
Snel probeerde ik mijn hand weg te trekken. Maar Leo hield hem steviger vast. Mijn adem stokte toen de warmte van zijn lichaam op me oversloeg. Het verzamelde zich op één specifieke plek.
Als ik niet beter wist, zou ik denken dat hij naar me toe... leunde. En—oh, verdomme—ik leunde naar hem toe.
Het leek alsof Leo iets wilde zeggen. Toen ging de deur open. Het kleine belletje rinkelde en onderbrak hem voordat de woorden zijn lippen konden verlaten. Ik herkende meteen het grote, gespierde lichaam en de rommelige bos blond haar die binnenkwam.
Ryan. Mijn vreemdgaande ex.
Ik haalde snel adem en trok mijn hand uit Leo's greep.
Leo draaide zich om te zien waar ik naar staarde. Toen keek hij me fronsend aan. Hij had zeker over mijn breuk gehoord. Nadat ik de berichten op zijn telefoon had gevonden gisteravond, had ik Ryan eruit gegooid. Hij was bij mijn zus Astrid gaan logeren.
Zij kon geen geheim bewaren, ook al was het een kwestie van leven en dood. Dus binnen enkele minuten had mijn hele familie het ontdekt. Leo was lief genoeg geweest om er niet naar te vragen toen hij vanmorgen binnenkwam. Maar ik kon aan zijn blik zien dat mijn vader het hem had verteld.
Ryan liep recht op me af. Hij duwde zich door de menigte klanten heen. Maar Leo stapte tussen ons in voordat hij te dichtbij kon komen.
'Wat doe je hier, Ryan?'
Ryans ogen gingen naar de halve cupcake die Leo nog steeds vasthield. Hij trok grijnsde minachtend. 'Rustig aan, Trigger. Ik ben hier niet om je guilty pleasure te stelen.'
Trigger was de manier waarop mijn familie Leo noemde. Hij was vroeger een sluipschutter in het leger geweest en volgens de verhalen was zijn linkerhoek zo snel als een kogel. Dus dat was zijn naam voor hen.
Voor mij was hij altijd gewoon Leo. Zoals het sterrenbeeld waarnaar hij was vernoemd.
Leo keek Ryan met samengeknepen ogen aan. 'Waarom dan wel?'
'Om deze op te hangen.' Hij hield een flyer omhoog met zijn eigen gezicht erop.
Ik stapte dichterbij om het beter te bekijken. 'Een bokstoernooi?'
Het was een vakantie-inzamelingsactie: een bokswedstrijd om de beste mannelijke en vrouwelijke amateurboksers van de stad te vinden. Het geld van de kaartjes zou gaan naar de ondersteuning van de sportschool. Alle niveaus waren welkom om mee te doen aan de eerste rondes. De finale zou plaatsvinden op tweede kerstdag.
En de belangrijkste deelnemer was natuurlijk mijn ex. Op de voorkant stond een foto van hem met zijn bokshandschoenen.
Boze tranen vulden mijn ogen. 'Meen je dit serieus?' zei ik met opeengeklemde tanden. 'Eerst kom ik erachter dat je me al God weet hoe lang bedriegt. En nu wil je dat ik je gezicht in mijn etalage hang?'
'Je vader heeft me hierheen gestuurd,' zei Ryan. 'Hij is degene die wil dat je het ophangt. Het is niet mijn schuld.'
'Natuurlijk niet,' zei ik zachtjes. 'Dat is het nooit.'
Ik had niet verrast moeten zijn. Maar het deed nog steeds veel pijn. Ryan was de sterbokser bij de sportschool van mijn familie. Hij was de gouden jongen die mijn vader praktisch had omgekocht om met me uit te gaan. Geen wonder dat hij de kant van Ryan koos nu we uit elkaar waren.
Het kon hem duidelijk niet schelen dat Ryan me had bedrogen. Hij had er gisteravond niets over gezegd nadat Astrid iedereen had verteld dat we uit elkaar waren.
Opnieuw had Ryan de steun van mijn familie en ik niet.
'Nu is niet het moment hiervoor,' zei Leo met een lage stem. Hij keek boos naar Ryan.
Maar Ryan haalde alleen zijn schouders op en draaide zich naar mij.
'De coach zei dat als je moeilijk zou doen, ik je eraan moest herinneren dat het bijna tijd is om te betalen. Hij accepteert cheque of contant.'
'Hij was niet degene die me het geld voor deze bakkerij heeft geleend,' spuugde ik bijna uit. 'Het was mama.'
Ik was altijd van plan geweest om de lening terug te betalen. Maar toen mama stierf, kon ik nauwelijks uit bed komen. En ik kon zeker niet aan honderd taartbestellingen per maand voldoen. Ik had nu een fatsoenlijk aantal klanten, maar het had even geduurd om mijn vaste klantenkring op te bouwen. Sindsdien was ik vooral bezig geweest met het inhalen van rekeningen.
Ik had al helemaal geen geld op mijn spaarrekening. Als papa wilde dat ik de lening volledig terugbetaalde, zou dat het einde betekenen voor de bakkerij.
'Maakt niet uit, Millipede,' zei Ryan op zangerige toon. 'Dus je kunt maar beter niet bij hem in een slecht daglicht komen te staan. Tenzij je je kleine diabeteshol hier wilt opgeven.' Hij bewoog een vinger door de lucht, doelend op de bakkerij.
Ik balde mijn handen in vuisten en tranen vulden mijn ogen. Maar ik weigerde in zijn zicht te huilen.
'Prima,' zei ik scherp. Ik reikte naar de flyer. Ik was voorzichtig om Ryan niet aan te raken toen ik hem uit zijn handen griste. 'Ik hang hem op.'
'Millie,' begon Leo, maar ik wuifde hem weg.
Hij kon me niet beschermen tegen mijn vader, hoe hard hij dat ook probeerde.
Ik trok een ongelukkig gezicht en liep naar het raam. Terwijl ik de flyer ophing, voelde ik een steek in mijn hart.
Zou dit me zelfs maar een klein beetje goedkeuring opleveren bij mijn vader? Waarschijnlijk niet.
Maar misschien zou het hem ervan weerhouden mijn deur in te trappen tot ik had uitgevogeld hoe ik die lening moest terugbetalen.
'Zo,' zei ik, terwijl ik me omdraaide naar Ryan. 'Tevreden?'
Hij gaf me een gemene glimlach. 'Leuk je te zien, Millie.'
Zodra hij de deur uit was, stroomden de tranen. Ik veegde hard over mijn ogen. Gisteravond en vanmorgen had ik al genoeg om Ryan gehuild. En nu flikte hij dit.
God, hoe had ik mezelf ooit kunnen wijsmaken dat hij een goede vent was?
Hij had er zo verdomd zelfvoldaan uitgezien toen ik die berichten had gevonden van Rachel en Amanda en Carly en al die andere meisjes die hij achter mijn rug om neukte.
'Mill, je bent een beetje onredelijk over dit alles,' had hij gezegd, alsof ik het hem moeilijk maakte door antwoorden te eisen. 'Keer op keer heb ik je verteld hoe ik wil dat mijn meisjes eruitzien, en je hebt geen enkele moeite gedaan om daaraan te voldoen. Wat had ik anders moeten doen?'
'Ik weet het niet, er een punt achter zetten misschien, als je me zo walgelijk vindt?' had ik teruggeschoten. 'Maar ik bespaar je de moeite. Het is over tussen ons.'
Hij had er helemaal niet verdrietig uitgezien. Hij had me alleen een blik vol medelijden gegeven. 'Je vader zal hier niet blij mee zijn.'
Ik zag Leo's hand niet naar mijn gezicht bewegen tot zijn duim al op mijn wang lag. Hij veegde mijn tranen weg.
'Hé,' zei hij zachtjes. Zijn huid was zo warm tegen de mijne. 'Je kunt terugvechten, weet je. Je hoeft die shit niet zomaar te accepteren.'
Ik lachte met een snik. 'Terugvechten, hoe?'
Leo's ogen gingen naar de poster die in het raam hing. 'Door mee te doen aan het toernooi.'
'Wat?!' Ik slaakte een harde kreet. Een paar mensen in de bakkerij draaiden zich naar ons toe. Inclusief Saffy, die haar wenkbrauw vragend optrok. Ik praatte zachter verder. 'Ik heb het vast niet goed gehoord, want ik weet zeker dat je niet net hebt voorgesteld dat ik een paar bokshandschoenen aantrek en mezelf nog meer voor schut zet dan ik al heb gedaan.'
'Ryan is de idioot omdat hij een vreemdgaande klootzak is,' zei Leo vastberaden, 'en nu heb je de kans om hem te laten zien dat hij niet de beste bokser van de stad is. Neem hem datgene af waar hij het meest van houdt—winnen.'
'Maar hij is de beste bokser van de stad,' zei ik. 'Op jou na. Ik zou dat toernooi nooit kunnen winnen.'
Leo's ogen toonden opwinding en uitdaging. 'Wel als ik je zou trainen.'
Mijn mond werd compleet droog. 'Mij trainen?'
Leo knikte. Hij keek echt enthousiast. 'Er is meer dan een maand tot tweede kerstdag. De vrouwelijke boksers bij de sportschool zijn allemaal beginners. Je zou een underdog zijn. Maar je zou het kunnen doen. Win bij de vrouwen en laat je hele familie zien waar je van gemaakt bent. Ik weet dat je het in je hebt, Millie.'
Ik staarde hem geschokt aan. Hij dacht echt dat ik een bokstoernooi kon winnen? Terwijl ik mijn hele leven nog nooit een voet in een ring had gezet?
'Ik denk dat die cupcake naar je hoofd is gestegen,' zei ik. Ik draaide me terug naar de kassa, waar Saffy nog steeds bezig was om de rij weg te werken. 'Ik moet gaan helpen.'
Maar voordat ik meer dan een stap weg kon zetten, greep Leo mijn pols.
Mijn huid werd meteen warm waar hij me aanraakte.
'Denk er gewoon over na, oké? Als je wint, kun je Ryan misschien zelfs de stomp in zijn gezicht geven die hij verdient.' Zijn ogen waren groot en bemoedigend.
Hij geloofde echt in me.
Ik had geen idee waarom.
'Oké,' zei ik zwakjes. Ik keek toe terwijl hij door de deur liep. Het kleine belletje erboven rinkelde toen hij wegging.
Ik maakte een geluid alsof ik het niet geloofde. Ik stelde me een wereld voor waarin ik een paar bokshandschoenen aantrok.
Maar toen gingen mijn gedachten naar een hetere plek. Ik stelde me Leo voor in de ring, bezweet en zonder shirt, hij raakte mijn blote huid aan terwijl hij me liet zien hoe ik moest vechten.
Ik voelde mijn gezicht warm worden bij de gedachte. Mijn hele lichaam werd warmer.
De realiteit van trainen voor het toernooi was niet mooi, maar ik hield wel van de fantasie die erbij hoorde.
