Hou niet van me
Auteur
Vivienne Wren
Lezers
382K
Hoofdstukken
39
Geniet van het leven
SIDRA
'Dit is gestoord,' zei Brooke ineens, terwijl haar haar in haar lipgloss waaide en ze de brugleuning stevig met beide handen vasthield. 'Misschien moeten we gewoon gaan winkelen.'
'Je maakt een grapje, toch?' Ik keek haar aan en sloeg mijn armen over elkaar. 'Je bent hier dagenlang mega enthousiast over geweest.'
De plek waar de pendelbus ons had afgezet was niet meer dan een smal platform aan de zijkant van een brug. Het uitzicht was prachtig, dat moest ik toegeven, groene planten en glanzend blauw water ver, heel ver onder ons.
Echt heel ver ons.
Ik liep dichter naar de reling toe, keek naar beneden en had meteen spijt van alle keuzes die ik had gemaakt die me hier gebracht hadden. Het stromende water onder me leek me te willen opslokken.
Mijn knieën voelden slap en ik greep de reling vast.
Ik dwong mezelf te glimlachen en keek naar Brooke en Avni en hoopte dat ik niet de enige was die twijfelde aan onze keuzes. Gelukkig zagen hun gezichten er net zo bezorgd uit.
'Nu je het zegt, winkelen klinkt goed,' zei ik, mijn stem hoger dan normaal. Ik probeerde niet eens te verbergen hoe bang ik was—een deel van me hoopte dat ze medelijden met me zouden krijgen en we gewoon naar huis zouden gaan.
'Wacht, nee, je had gelijk. We moeten een beetje leven,' zei Brooke, terwijl ze te hard haar best deed om dapper te klinken. 'Dit wordt hartstikke leuk.'
Ik greep Avni's arm vast alsof zij me kon redden. 'En jij, Av?' vroeg ik. 'Wil je dit nog steeds doen?'
Avni trok een moeilijk gezicht en deed een duidelijke stap weg van de reling. 'Ik denk het,' zei ze zachtjes.
Dat wekte niet echt vertrouwen op.
Op dat moment kwam er een man in een blauwgroen instructeurshirt naar ons toe. Warrig, door de zon gebleekt krullend haar omlijstte zijn gezicht en zijn gebruinde huid verraadde dat hij waarschijnlijk veel tijd doorbracht in de felle Australische zon.
Zijn glimlach was breed en oprecht en zo aanstekelijk dat ik mezelf erop betrapte dat ik teruglachte voordat ik het kon tegenhouden.
'Hallo dames,' zei hij, met zijn armen wijd alsof hij op een groepsknuffel wachtte. 'Klaar voor de sprong van je leven?'
'Om eerlijk te zijn? Niet echt,' antwoordde ik, terwijl ik nog een keer over de rand keek. Mijn maag draaide zich om.
Hij lachte helder en ontspannen. 'Geloof me, je krijgt er geen spijt van. Er gaat niets boven een vrije val van een paar seconden .'
Ik slikte moeizaam en vroeg me af of hij gek was.
'Ik ben Hamish,' zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak. 'Hamish Murphy.'
We schudden hem allemaal de hand en vertelden hem onze namen. Zijn hand was warm en stevig, de mijne een beetje zweterig.
Geweldig.
'Volg mij,' zei hij, terwijl hij ons naar de kleine groep mensen leidde die zich bij de pendelbus had verzameld.
Hamish bracht ons naar een klein gebouw waar we een veiligheidsvideo bekeken en alle informatie kregen die we nodig hadden. Mijn hart kwam die hele tijd niet tot rust.
Daarna voegden een paar andere instructeurs zich bij de groep om iedereen te helpen met het aantrekken van de uitrusting. Degene die ons hielp zei dat hij Jasper Nguyen heette—donker haar, moeiteloze glimlach, en hij keek Brooke aan alsof hij haar al echt leuk vond. Brooke genoot er natuurlijk van.
Zij trok altijd de aandacht. Met haar golvende blonde haar en een Barbie-gezicht, was ze moeilijk te missen.
En Brooke hield van aandacht.
Toen we allemaal veilig in onze harnassen waren vastgesnoerd, leidde Jasper ons naar het springplatform, waar de laatste mensen van de groep voor ons hun sprongen afmaakten. Ik zag dat twee van hen samen waren vastgesnoerd.
'Hé, Jasper?' riep ik. 'Kan iedereen samen springen, of moesten zij zich daar van tevoren voor aanmelden?'
Hij keek naar het stel dat nu aan de schommel werd vastgemaakt. 'Iedereen kan dat doen,' antwoordde hij. 'Als jullie dat allebei willen.'
Ik draaide me meteen om naar Brooke en Avni. 'Wil iemand met mij springen?' vroeg ik hoopvol.
'Ik!' zeiden ze allebei tegelijk.
Jasper lachte zachtjes en haalde een hand door zijn zwarte haar. 'Nou, veel succes met daaruit kiezen,' zei hij. 'Laat het me weten als jullie een besluit hebben genomen—ik ben daar.'
Hij liep naar de reling en leunde ertegen alsof hij niet naast een enorme opening in de aarde stond, zo diep dat ik dacht dat ik hete lava onder het water kon zien.
Ik draaide me naar de meiden om en dacht na over mijn opties. 'Nou, shit,' zei ik zachtjes, half lachend. 'Jullie gaan samen. Ik kijk wel of er iemand anders is die samen wil springen. Eerlijk gezegd wil ik gewoon iemand om me aan vast te houden—het maakt me niet echt uit wie.'
'Weet je het zeker?' vroeg Avni bezorgd. 'We kunnen ook allemaal alleen gaan. Dan is het eerlijk.'
Ik schudde mijn hoofd. 'Nee. Het is prima. In het ergste geval spring ik alleen. Dat was het plan tot ongeveer twee minuten geleden. Ik kan dit solo-avontuur net zo goed beginnen door mezelf daadwerkelijk van een brug te gooien.'
Ze protesteerden niet veel. Ze waren waarschijnlijk een beetje opgelucht dat ze samen mochten springen, wat eerlijk gezegd logisch was.
Ik haalde diep adem. Misschien was dit hoe het moest zijn—misschien zou alleen springen echt het nieuwe leven kickstarten dat ik op het punt stond te beginnen.
Het voelde nog steeds niet echt—mijn eigen surfshop en café. In Australië.
Tide Coffee and Gear. Tide in de wandelgang. Ik had de eerste locatie twee jaar geleden thuis geopend, nadat een nare val tijdens een gewone lift op de training, mijn carrière in één klap beëindigde.
Het ene moment was ik een rijzende ster in een professioneel balletgezelschap. Het volgende moment was ik een leerzaam voorbeeld.
Meerdere artsen vertelden me wat ik al wist: ik zou nooit meer dansen. Zomaar, alles waarvoor ik alles had opgegeven, alles waarvoor ik met bloed, zweet en tranen gewerkt had—alles was weg.
En in het verdriet van dat verlies hield ik me vast aan het enige andere waardoor ik me ooit vrij had gevoeld, surfen.
Nou ja—surfgear, eigenlijk.
Mijn broer surfte al net zo lang als ik danste—dus altijd al—en zijn vrouw klaagde altijd over het gebrek aan goede zwemkleding voor echte golven pakken. Bikini's bleven nooit op hun plaats, wetsuits waren te strak en lelijk en laat haar niet beginnen over hoe slecht de meeste surfmerken hun werknemers behandelden.
Dus ging ik aan de slag.
Ik stopte al mijn gefocuste, perfectionistische energie in het ontwerpen van milieuvriendelijke, goed uitziende, hoogwaardige kleding. Kleding die op zijn plaats bleef.
Kleding gemaakt in goede fabrieken, door werknemers die eerlijk werden betaald. Kleding die niet alleen deed wat het moest doen—maar er ook echt goed uitzag.
En het sloeg gewoon aan. Mijn online winkel startte binnen een paar maanden en slechts een paar weken later was ik al naar ruimtes voor een echte winkel aan het kijken.
Toen overtuigde Katherine, een vriendin van de familie, me om het hierheen te brengen, naar Australië. Ik zou de nieuwe locatie helpen op te starten en zodra het goed liep, zou zij het als manager overnemen. Dat was het plan.
En nu... was ik hier, op het punt om in het nieuwe avontuur te duiken.
Letterlijk duiken.
We stonden te kijken terwijl de rest van onze groep aan de beurt was. Eén voor één sprongen mensen van de rand, lachend of schreeuwend, of allebei.
Uiteindelijk waren alleen wij drieën nog over.
'Nou dames, laatste sprongen van de dag,' riep Jasper. 'Speciale verzoeken? Een afscheidskus van een instructeur, misschien?' voegde hij eraan toe met een knipoog naar Brooke.
Ze giechelde en stopte haar haar achter haar oor alsof ze verlegen was. Allemaal onderdeel van haar act—dit meisje had geen verlegen bot in haar lichaam.
Ik liep weer naar het platform, terwijl ik nonchalant deed en toen keek ik naar beneden. Grote fout. Mijn maag draaide zich om en even voelde het alsof de wereld draaide.
Ik deed een stap achteruit en probeerde het weg te lachen. Misschien kon ik gewoon... stilletjes weggaan zodra zij gesprongen waren. Niemand zou me dat kwalijk nemen. Waarschijnlijk.
Ik keek toe terwijl Avni en Brooke samen werden vastgesnoerd, armen strak om elkaar heen, wangen dicht tegen elkaar. Er was een gevoel in mijn borst—een steek van iets wat ik niet helemaal had verwacht.
Ik was jaloers.
Ze zagen er dapper uit. Ze zagen eruit alsof ze bij elkaar hoorden.
En ik voelde me... alleen.
'Succes, meiden!' riep ik, terwijl ik probeerde opgewekt te klinken toen Jasper en een andere instructeur—Samuel, geloof ik—hun touwen vastmaakten.
Ik deed een paar stappen achteruit van het platform en draaide me naar de brug.
Misschien was dit een teken. Misschien was ik er niet klaar voor.
'Van gedachten veranderd?' riep een lage stem achter me.
Ik stopte. De woorden voelden alsof ze mijn huid raakten.
Toen ik me omdraaide, stokte mijn adem.
Hij stond een paar meter verderop, lang en stevig, met lichtbruin haar, gouden huid en een uitstraling die me sterk naar zich toe trok.
Zijn ogen ontmoetten de mijne—en bleven daar.
'Eh...,' zei ik, terwijl mijn wangen warm werden. 'Misschien. Ik weet het nog niet zeker.'
Ik probeerde weg te kijken, maar het lukte niet.
Mijn zenuwen veranderden in iets compleet anders—iets sprankelends en fladderends.
Vlinders. God sta me bij.
Hij grijnsde, zijn ogen gleden over mijn lichaam naar beneden en weer omhoog, langzaam maar zeker, alsof hij me zorgvuldig bekeek—en het leuk vond wat hij zag.
'Nou,' zei hij, diezelfde ruwe stem die zich om me heen wikkelde, 'besluit dan maar snel. Jij bent de volgende.'
