A Fae's Tale 2: Vloek van het Lot
Auteur
Nicole Woodward
Lezers
308K
Hoofdstukken
64
Haar vleugels waren pas het begin. De aura van Ella Briarsand brandt nu feller dan ooit, krachtig genoeg om te genezen wat een dodelijke vloek heeft verwoest en de achtergebleven wonden te dichten. Maar wanneer een draak oprijst uit de schaduw van de Veil en het leven van Rosalia aan een zijden draadje hangt, wordt Ella's gave tot het uiterste beproefd.
Tegelijkertijd nadert prins Alaric zijn volwassenwording, gedwongen om de wankele grens tussen licht en schaduw, liefde en plicht te bewandelen. Samen moeten Ella en Alaric de strijd aangaan met vloeken die weigeren te sterven en een lot dat niet wil wachten. Terwijl het gevaar dichterbij komt, blijkt genezing een hoge prijs te hebben, en de toekomst van het Rijk hangt af van hoeveel licht zij bereid zijn te riskeren.
1: Een avond als geen ander
Boek 2: Vloek van het Lot
„Bier voor het gevleugelde wonder!“
Ulrichs schreeuw klonk door de hal. Een tel later struikelde hij over de treden van het podium. Zijn bierpul gleed over het marmer. Schuim trok een spoor over de steen. De gasten in de buurt kreunden tegelijkertijd.
Ella voelde zich nog steeds warm vanbinnen en vanbuiten. Ze had nauwelijks tijd om te reageren. Conric rende achter zijn broer aan. Hij had een grote grijns die hen allebei in de problemen kon brengen.
Koning Mazale knipperde niet eens met zijn ogen. „In al mijn jaren heb ik nog nooit bier gemorst zien worden op een podium in een hal.“
Conric boog zijn hoofd en zijn donkere krullen vielen naar voren. „Ter verdediging, Uwe Majesteit, dit was het idee van chef-kok Gael.“
„Schuldig,“ riep Gael vanuit het gangpad. „Maar vrouwe Moriella verdient een goed feest.“
Ulrich ging rechtop staan en straalde. „Dat klopt! En je liet het er zo makkelijk uitzien, Ella!“
Haar vleugels wapperden vanzelf. „Makkelijk?“ plaagde ze. „Was mijn gillende banshee-imitatie niet overtuigend genoeg?“
Een warme lach ging door de menigte. Opluchting was op elk gezicht te zien.
Sylvan kwam met een knipoog naast haar staan. „Ella, ik zweer dat jouw spanwijdte groter is dan de mijne.“
„Je weet wat ze zeggen over de spanwijdte van vleugels...“ begon Conric, terwijl hij met zijn wenkbrauwen wiebelde.
„Ehm... een beetje hulp?“
Gwenne zat halverwege de trap verstrikt in haar rokken. Sylvan stak beleefd een hand uit. Daarna reikte Ella naar haar.
„Ellie,“ ademde ze, terwijl ze haar omhelsde. „Je bent stralend. Na alles... Ik heb er geen woorden voor.“
Ella drukte hun voorhoofden tegen elkaar en sloot even haar ogen, even weg van het lawaai. „Ik had het niet zonder jullie allemaal gekund.“
Toen Gwenne opzij stapte, kwam Alaric naast Ella staan. Zijn arm hield haar stevig vast. Zijn aanwezigheid kalmeerde de trillingen in haar lichaam.
„Zeg het maar,“ mompelde hij, „en ik stuur iedereen weg. Je hebt rust verdiend, mijn liefste.“
Ze leunde tegen hem aan. Ze verzette haar vleugels zodat ze niet in zijn ribben prikten. „Zolang jij naast me staat, heb ik meer dan genoeg rust.“
Ella verhief haar stem. „Ik neem één drankje, echt maar één, maar laat me eerst deze rij afwerken.“
Zelfs met weinig gasten leek de rij van felicitaties eindeloos. De hal met spiegels glinsterde door het kaarslicht. Elk oppervlak weerspiegelde de gasten en gaf Ella een glimp van zichzelf. Ze had nieuwe vleugels en haar oranje aura straalde.
Puck bereikte haar als eerste.
Zijn betoverde stoel rolde naar de rand van het podium. Zijn ogen blonken van de tranen, maar hij huilde niet.
„Ik wist dat je je vleugels zou krijgen,“ fluisterde hij.
Ella lachte zachtjes. Haar stem klonk een beetje breekbaar. „En ik had beloofd dat ik met jou zou vliegen, weet je nog?“
Zijn adem stokte. „Dat weet ik nog.“
Ze haalde een betoverd leren koord uit haar jurk. Het was hetzelfde koord dat Lysander had gebruikt om te voorkomen dat ze viel, toen ze voor het eerst van huis wegging.
„Heb je zin in een korte vlucht voordat ik de rest begroet?“
Pucks hand zweefde boven het koord. „Laat me gewoon... niet vallen, Ellie.“
„Nooit.“
Ze maakte het koord stevig en veilig vast. Toen tilde ze hem uit de stoel. Zijn vertrouwen vulde de ruimte tussen hen in, net zo duidelijk als zijn gewicht.
Alaric knikte. „Geniet ervan, Puck.“
Ella's vleugels spreidden zich uit toen ze naar het raam in het dak stegen. De spiegelende muren toonden hen in duizend weerspiegelingen. Haar aura verspreidde zich als zonlicht dat door donkere wolken breekt.
Puck slaakte een vrolijke kreet. Zijn tranen stroomden nu vrijuit.
De gasten beneden keken omhoog met hun handen op hun hart. De hal was stil van bewondering.
„Later maken we een echte vlucht,“ beloofde ze. „De open lucht. Wind. Grote afstanden. Ik zweer het.“
„Daar houd ik je aan,“ fluisterde hij.
Ze landden samen en waren buiten adem. Ella zette hem voorzichtig terug in zijn stoel. De menigte begon luid te juichen.
Haar ouders volgden, vol warmte en stille trots. Leraren, bedienden en consuls kwamen allemaal met formele lof en goede wensen.
Harley en Lysander waren de laatsten. Ze kwamen net terug van hun gesprek met de geestelijken.
„Zijn ze zonder problemen vertrokken?“ vroeg ze, terwijl haar ogen naar Lysander schoten.
„Ze namen het tegengif zonder protest in,“ bevestigde hij. „We hebben hen verteld dat er binnen een week bewakers worden gestuurd voor vrouwe Rosalia en heer Soric. Barnabas maakte geen ruzie, maar hij zei wel dat ze nog 'van zich zouden laten horen'.“
„Onheilspellende klootzak,“ mompelde Harley. Daarna werd hij bleek toen hij besefte dat vrouwe Seraphina hem kon horen. „Ik bedoel, eh, het was een eer om uw schrijver te zijn, vrouwe Moriella.“
Ella lachte en de spanning verdween eindelijk.
Heer Darin kwam dichterbij. „Mag ik voorstellen dat Rosalia door Drakensridge reist voordat ze naar het koninkrijk gaat? Het is veiliger tijdens de herfststormen.“
Ella's glimlach werd zachter. Ze doorzag zijn smoesje om in de buurt van Rosalia te zijn. „We zullen erover nadenken.“
Toen de laatste gast wegliep, blies Ella langzaam uit. Haar schouders ontspanden zich eindelijk.
Ze draaide zich om naar Alaric. „En dan nu dat drankje.“
Precies op dat moment activeerde chef-kok Gael een mechanisme. Houten banken draaiden rond. Tafels kwamen omhoog uit de stenen vloer en aan de onderkant bloeiden klimplanten.
De gasten liepen naar hun plaatsen. Sommigen gingen bij bekende gezichten zitten. Anderen begonnen een gesprek met nieuwe kennissen.
Toen klonk er een vrolijke kreet.
„Vader!“
Een jongen met wild haar rende door de deuren van de hal. Elfenoren staken door zijn krullen. Zijn arme hofdame rende zwaaiend achter hem aan. Haar vleugels hingen slap en ze had geen geduld meer.
De jongen bereikte Lysander en sloeg zijn armen om zijn middel.
„Zo, zo,“ zei Lysander, terwijl hij door zijn haar wreef. „Dat is vast de snelste spruit in het rijk.“ Hij keek op. „Vrouwe Moriella, ontmoet mijn zoon, Caspian.“
Caspians ogen werden groot bij het zien van haar lichtgevende vleugels. „Wauw.“ Hij dacht aan zijn manieren en maakte een snelle buiging. „Aangenaam, vrouwe Moriella. Je mag me Cas noemen. Zo noemt Al me ook.“
Ella kreeg een brede grijns op haar gezicht. „Noem mij dan maar Ella. En hij heet dus Al?“
Alaric haalde één schouder op. „Mijn volledige naam was te moeilijk voor zijn jonge oren.“
De hofdame haalde hem eindelijk in. Ze vouwde haar vleugels geërgerd op. „Mijn excuses, heer Lysander,“ hijgde ze. „Hij stond erop om u te zien.“
„Je hoeft je niet te verontschuldigen, Briar,“ antwoordde Lysander. „We gaan het volwassen worden van vrouwe Moriella goed vieren. Er is vast wel plaats voor nog twee personen, toch?“
„Natuurlijk,“ stemde Ella in. „Het is geweldig om eindelijk je zoon te ontmoeten. En ook zijn zeer geduldige hofdame.“
„Een van de drie,“ zei Caspian trots, terwijl hij zijn borst vooruitstak. „Ze kunnen me niet meer bijhouden. Vader neemt er steeds meer aan.“
Briar wierp hem een boze blik toe. „Dat is niets om over op te scheppen, jongeheer.“
Gelach volgde hen naar hun plaatsen. Even miste Ella de ronde keukentafel van Gael, waar iedereen aan paste. Maar voor vanavond was dit goed genoeg.
De deuren gingen weer open. Zilveren schalen werden binnengebracht. Er was gebraden fazant, perentaart en schalen met gesuikerde bessen. Er steeg stoom op met de geur van rozemarijn, citrus en rook.
Alaric schoof naast Ella aan, net toen haar maag luid knorde. „Klinkt alsof iemand een feestmaal heeft verdiend.“
„Het is niet alleen honger,“ mompelde ze, terwijl ze even haar gezicht vertrok. Haar maandstonden waren natuurlijk te vroeg gekomen.
Zijn glimlach veranderde in bezorgdheid. „Heb je iets nodig...?“
Ze onderbrak hem met een geruststellende glimlach. „Alleen eten en een glas bier.“
Harley liep achter haar langs en zette een pul bier op tafel. „Geregeld,“ kondigde hij grijnzend aan.
Ella pakte de pul. Druppels schuim stroomden over haar vingers. „Perfecte timing. Laten we eten.“
Een paar tafels verderop glansde het fakkellicht op de smaragdgroene vleugels van Erannon toen hij opstond. Zijn ruwe vingers klemden zich om een beker.
„Ik ben maar een eenvoudige boer,“ begon hij.
„De beste selmingboer in het rijk!“ riep Tuck.
De zaal barstte in lachen uit en bekers klinkten tegen elkaar.
Erannon glimlachte, maar zijn stem zat vol emotie. „En toch voel ik me elke dag gelukkig. Twee bijzondere kinderen. Een vrouw die mijn steun en toeverlaat is. En nu jij, Ella. Je bent niet langer mijn rennende meisje, maar mijn dochter met vleugels.“
Het gelach werd stiller.
„Je bent meer geworden dan ik had durven dromen. Sterk, moedig en erg wijs voor je leeftijd. Maar waar het leven je ook brengt, je zult altijd onze dochter blijven. En we zullen altijd naast je staan, of vliegen.“
Ella's ogen brandden van de tranen toen haar vader naar haar knikte.
Ulrich sprong op. Hij gooide bijna een kandelaar om. „Genoeg tranen. Op vrouwe Ella!“
Er klonk luid gejuich. Bekers rinkelden. Zelfs Wilia glimlachte toen Sylvan een arm om haar schouders sloeg.
En toch liep er een rilling over Ella's rug, ondanks het feest. Twaalf uur geleden was ze nog de gevangene van Quillen Waylocks. En nu zat ze hier: met vleugels, Quillen was dood, en de geestelijken waren zonder pardon weggestuurd.
„Weet je zeker dat alles goed met je gaat?“ vroeg Alaric.
„Als je me dat nog één keer vraagt,“ mompelde ze, „dan ga ik op je tenen staan.“
Hij trok een overdreven pijnlijk gezicht. „Vrouwe Celeste zou trots zijn.“
Ze zuchtte en maakte een gebaar met haar hand. „Sorry. Verdomde emoties.“
Hij pakte haar vingers en drukte een kus op haar knokkels. „Je hebt vandaag twee beproevingen overleefd. De ene brak je bijna. De andere gaf je vleugels. Je mag best een beetje fel zijn.“
Ze opende haar mond om tegen te stribbelen, maar haalde toen haar schouders op. „Ik denk dat je gelijk hebt.“
Zijn grijns werd ondeugend. „Dat is mijn Ella.“
Aan de overkant van de tafel leunde Caspian naar voren. „Zijn jullie al getrouwd? Waar was mijn uitnodiging?“
Lysander glimlachte. „Nog niet, Caspian. Waarschijnlijk tijdens de winterzonnewende.“
„Dat is geen zorg voor vanavond,“ voegde koning Mazale eraan toe. „Laten we ons concentreren op de huidige overwinning van vrouwe Moriella.“
Ella boog haar hoofd. „Dank u wel, Uwe Majesteit. En ook voor uw commentaar tijdens de ceremonie. Dat hielp meer dan u denkt.“
Mazales hoektanden glinsterden. „Ik deed het best goed, hè?“ sprak hij langzaam. „Al moet ik toegeven dat jouw dierbaren de sfeer wat luchtiger maakten. Ik was klaar om de geestelijken op te vreten, heel letterlijk.“
„Uwe Majesteit, alstublieft,“ zei Lysander, terwijl hij zijn hoofd schudde. „Mijn zoon is hier. Geen gepraat over het opeten van mensen.“
Caspian snoof. „Vader denkt dat ik onschuldig ben.“
„Maar wij weten wel beter, toch, Cas?“ grapte Alaric met een knipoog.
Tussen het eten door gleed Ella's blik naar Lysander en Caspian. Er was ook voor hen zoveel veranderd. De Verwelkende Sluier van Isabeau, waarvan men dacht dat die ongeneeslijk was, had misschien eindelijk een oplossing. Het tegengif was gemaakt met haar aura.
Haar veren ritselden. Ze gloeiden als kaarslicht. De meeste Fae verloren hun aura binnen een halve dag. Die van haar klopte alsof het van plan was om te blijven.
Een luid geschraap doorbrak het moment. Conric sprong op en liep recht op de muzikanten af. De band stopte midden in een noot toen hij zich theatraal omdraaide.
„Ik heb iets te bekennen!“ riep hij luid. „Ik heb geen rapport over het volwassen worden geschreven voor de geestelijken. Laat ze allemaal barsten!“
De geschokte ademhaling van vrouwe Seraphina werd direct genegeerd. Het gelach klonk door de hele hal.
Lysander deed een halfslachtige poging om Caspians oren te bedekken. Het was al te laat.
„Maar!“ ging Conric verder met een grijns. „Ik was wel getuige van de overwinning van vrouwe Moriella. Ik heb alleen... in plaats daarvan iets gecomponeerd. Een verjaardagscadeau.“
Hij draaide zich om naar Ella. Zijn ogen glinsterden. „Mag ik?“
Ze keek hem wantrouwend aan. „Het kan maar beter niet vreselijk zijn.“
„Ik heb je volledige naam maar één keer gebruikt.“
„Verraad!“ riep Alaric lachend, terwijl hij zijn beker ophief.
De band deed duidelijk mee aan de pret en begon een vrolijk, levendig deuntje te spelen. Conric maakte een diepe buiging met perkament in zijn hand en begon:
„Kom allemaal samen, van heinde en verre,
„Want het is tijd om te zingen tot aan de sterren,
„Over dappere Moriella, twintig jaar jong,
„Haar vleugels open, terwijl ze zong!
„Met veren zo helder als het eerste licht van de dag,
„Vliegt ze naar de lucht met een trotse lach,
„Een dame verborgen in een simpele jas,
„Die onkruid plukt in het hoge gras.“
Hij knipoogde naar Ella. Haar ogen vernauwden zich speels toen hij haar avonturen met onkruid plukken noemde. Maar voordat ze iets kon zeggen, begon Conric aan het refrein. Zijn stem klonk boven het gelach uit:
„Dus hef je glas en drink het op,
„Voor Ella's vleugels, prachtig in de top,
„Zij is dapper, sterk en werkelijk goed,
„Drinkt meer dan de Fae en trekt onkruid met moed!“
De hal barstte uit in gelach. Er werd met bekers op tafels geslagen. Iemand riep „Nog een keer!“ voordat het liedje zelfs maar klaar was.
Ella verborg haar gezicht in haar handen. Toen ze opkeek, waren haar wangen knalrood. Maar haar ogen glinsterden.
„Heb je serieus mijn onkruid plukken onsterfelijk gemaakt?“
„Het rijmde,“ zei Conric zonder schaamte.
Koning Mazale leunde naar Alaric toe. „Als zijn aura niet laat zien dat hij een muzikant is, dan huur ik hem zelf in voor vermaak.“
Het gelach om hen heen ging door, warm en wild. Ella wist dat deze avond onvergetelijk zou zijn. Voor altijd.
