Wanneer de nacht valt: waar jasmijn bloeit
Auteur
Nureyluna
Lezers
115K
Hoofdstukken
6
Ik voelde zijn harde pik langs mijn ingang glijden.
“Theodore, alsjeblieft. Stop hem in me.” Mijn stem was nauwelijks meer dan een fluistering.
Hij grinnikte, en zijn zware stem stuurde trillingen door me heen. Hij greep mijn heupen vast met zijn stevige, eeltige handen en bracht mijn blik naar de zijne.
“Dat zal ik doen…,” zei hij. “Maar eerst moet je je verhaal afmaken.”
Een jaar nadat ze hun rechtmatige plaats op de troon hebben ingenomen, leven Theodore en Jasmine Jefferson in huiselijk geluk. Maar vragen uit Jasmines verleden blijven haar achtervolgen, hoe hard ze die ook probeert te vermijden. Als Theodore haar op een avond vraagt om hem haar verhaal te vertellen, zal Jasmine dan eindelijk gedwongen worden de duisternis van haar jeugd onder ogen te zien?
Leeftijdsadvies: 18+
De Aanbidder
JASMINE
„Oh Theodore, neuk me harder!“
Het laatste woord veranderde in een kreetje toen zijn pik weer hard bij me naar binnen stootte.
Daarna kon ik niet meer praten.
Ik kon alleen nog maar zijn bezwete, gespierde armen vastgrijpen en me stevig vasthouden.
Zijn stoten lieten golven van verlangen door me heen gaan. Ik voelde me helemaal duizelig.
Ik voelde dat zijn ademhaling zwaarder werd en wist dat hij bijna zover was.
Ik reikte naar hem en kuste hem vol op zijn lippen terwijl hij sneller ging bewegen.
Zijn stoten werden onregelmatig toen hij zijn hoogtepunt bereikte, en ik was vlak bij hem.
Toen klopte zijn grote pik één keer terwijl hij me overspoelde met zijn nectar.
Dit spoorde mij ook aan. Ik voelde mijn hele lichaam verkrampen toen ik helemaal over hem heen klaarkwam.
„Fuck, Jasmine,“ kreunde hij. Hij gleed uit me en viel naast me op het bed.
Ik kon een giechel niet inhouden.
Zelfs na al die jaren vond ik het nog steeds geweldig wat voor effect ik op hem had.
Mijn ademhaling werd weer rustig. Ik keek omhoog naar het gouden plafond van de koninklijke slaapkamer boven ons.
Mijn blik volgde de lijnen van de klassieke Franse bouwstijl.
„Ik hou van je, mijn koning,“ mompelde ik. Ik rolde tegen zijn stevige borstkas en sloot mijn ogen.
Theodore streek door mijn haar en grinnikte.
In tegenstelling tot de meeste meiden, zei ik dit niet zomaar om hem te vleien als ik hem mijn koning noemde.
Hij was nu echt de koning. Dat was hij al sinds we dat rotwijf van een oma vorig jaar ten val hadden gebracht.
„Weet je,“ zei Theodore bedachtzaam. Hij leek mijn gedachten te volgen. „Jij weet alles van mij. Ik heb je alles verteld wat er te vertellen is. Maar ik weet nog steeds niks over jou.“
Door zijn woorden voelde ik mijn lichaam verstijven.
Mijn eigen verleden was geen onderwerp waar ik graag over praatte.
Ik dacht terug aan het laatste moment dat ik mijn moeder had gezien.
De woedende blik in haar ogen.
Die herinnering liet me rillen. Ik kroop dichter tegen Theodore aan.
Zijn hand gleed in mijn haar en hij streek het zachtjes glad.
„Laten we het daar niet over hebben,“ mompelde ik.
Ik wist nog steeds niet of ze überhaupt met me wilde praten.
Ik ging ervan uit van niet.
En daar was ik blij mee.
Maar toch wilde ik het soms kunnen afsluiten.
Ik wilde de bevestiging dat ik er goed aan had gedaan om het contact te verbreken. Ik wilde weten dat mijn moeder het niet goed wilde maken.
Maar elke keer als ik de telefoon pakte, durfde ik haar nummer niet in te toetsen.
Dus nu stopte ik die gevoelens gewoon ver weg. Ik weigerde om met wie dan ook over mijn verleden te praten.
„Ik ben serieus,“ grinnikte Theodore. Hij legde een vinger onder mijn kin en tilde mijn hoofd op zodat ik hem aankeek.
„Ik wil jouw verhaal horen.“
Ik keek hem vol ongeloof aan.
Maar zijn gezicht stond serieus.
Shit, hier kwam ik niet onderuit.
Of wel?
Ik zuchtte en rolde op mijn rug, zodat ik naar het plafond keek.
En toen begon ik te vertellen.
TIEN JAAR GELEDEN
En als laatste, één kopje bloem.
Twee eieren. Een eetlepel vanille.
Ik keek naar beneden naar de gekrabbelde lijst met ingrediënten voor me en zuchtte.
Zelfs op papier kon ik zien dat dit de lekkerste chocoladetaart ooit zou zijn.
Ik kon het bijna proeven, hier aan het bureau in mijn slecht verlichte slaapkamer.
Maar toen slikte ik, en de smaak was verdwenen.
Ik zou er alles voor over hebben om ooit echt zo'n taart te kunnen bakken.
En nog beter, om hem te verkopen in The Jasmine. Dat was mijn luxe Franse restaurant dat ik al sinds mijn zesde aan het ontwerpen was.
Maar mijn ouders vonden dat natuurlijk geen goed idee.
Ze waren streng gelovig. Ze vonden dat een vrouw in de keuken hoorde. Maar dan wel in de keuken van haar eigen huis, niet in een restaurant.
Ik had ze al zo vaak gevraagd of ik naar de universiteit mocht om bedrijfskunde te studeren. Maar ze weigerden altijd.
Maar ze wisten niet dat ik nog steeds van plan was om The Jasmine te openen.
Ik keek stiekem achter me naar mijn open slaapkamerdeur.
Ook al was ik nu achttien, mijn vader wilde nog steeds niet dat ik hem dichtdeed.
Dus hij had een regel bedacht. Als ik in mijn slaapkamer was, bleef de deur open.
Toch hoorde ik het altijd als een van hen naar boven kwam. De vloerplanken kraakten dan.
Ons huis was oud. Het was zelfs een van de oudste huizen in Winnipeg.
Ik luisterde even om er zeker van te zijn dat er niemand aankwam.
Toen ging ik snel op handen en knieën zitten. Ik verschoof de losse vloerplank net onder mijn bed.
Mijn ouders wisten hier niets van. Het was een van mijn vele geheime verstopplekken in huis.
Ik haalde de kleine porseleinen spaarpot tevoorschijn die ik van mijn moeder had gekregen voor mijn tiende verjaardag. Ik opende hem en gooide de inhoud eruit.
Een stapeltje briefgeld en munten viel op mijn vloer.
Ik had nog lang niet genoeg.
Dat zag ik meteen toen ik het geld telde.
Ik had ongeveer tweeduizend.
Dat was niet genoeg voor... wat dan ook.
Zeker niet voor een maand huur van een restaurant in Canada.
Of zelfs maar voor ingrediënten voor één avond.
Ik was echt de klos.
Kraak. De vloerplanken kraakten achter me. Ik haastte me om het geld terug in mijn spaarpot te stoppen en gooide het onder de vloerplank.
Ik had de vloerplank net teruggeschoven en was op mijn bed gesprongen toen de grote gestalte van mijn vader in de deuropening verscheen.
Hij was een grote, zware man en zag er echt eng uit.
Hij keek me met samengeknepen ogen aan, alsof hij wist dat ik iets stiekems deed.
Zijn ogen gleden door de kamer, op zoek naar de streek die ik volgens hem had uitgehaald.
Toen viel zijn blik op het receptenboekje dat nog open op mijn bureau lag.
Shit, ik was vergeten het te verstoppen.
„Papa, alsjeblieft,“ zei ik. „Laat het me uitleggen.“
„Veganistische ratatouille à la Canada?“ brulde hij, terwijl hij boos naar een van mijn betere recepten keek. „Denk je dat je man dit wil eten?“
„Ik—“
„Nee, jij luistert naar mij,“ riep hij luid. „Dit is voor je kleine restaurantje. Is het niet?“
Na een moment onder zijn boze blik te hebben gestaan, boog ik mijn hoofd van schaamte en knikte.
Hij keek me even boos aan, voordat hij het hele notitieboekje oppakte en doormidden scheurde.
„Nee, papa! Alsjeblieft!“ riep ik, terwijl de papieren over de vloer vielen.
Mijn vader gooide het boekje in mijn prullenbak en richtte zijn woede op mij.
„Haal die rare ideeën uit je hoofd, meid.
Geen enkele zichzelf respecterende man wil een vrouw die de hele dag weg is om in een restaurant te werken.
Richt je energie maar op het bedenken van recepten voor je toekomstige man, als je zo van koken houdt.“
Ik vocht om mijn tranen in te houden. „Ja, papa,“ knikte ik.
„Goed,“ zei hij, en hij werd iets zachter.
Hij kwam naar me toe en nam mijn kin in zijn hand.
„Ik hou van je, Jasmine.
Ga nu naar beneden. Je moeder en ik hebben een verrassing voor je.“
Zodra ik de nette woonkamer van mijn moeder binnenstapte, wist ik dat er iets mis was.
Mijn moeder was een dunne, strenge vrouw. Ze boog zich over de salontafel om de laatste hand te leggen aan wat leek op een compleet theekransje.
Ik was al vaak genoeg naar beneden geroepen voor dit soort tafereeltjes om te weten wat dit betekende.
„Ik doe het niet,“ zei ik boos.
Mijn moeder kwam rechtop staan. Ze keek alsof ze net op een citroen had gebeten.
„Je doet het zeker wel, jongedame,“ beet ze me toe. Ik rolde met mijn ogen.
Het opnieuw kraken van de vloerplanken vertelde me dat mijn vader achter me de trap was afgekomen.
„Hebben jullie weer een huwelijkskandidaat voor me?“ snauwde ik. „Ik heb er geen zin in om te trouwen met iemand uit jullie kerk.“
Mijn moeder zag eruit alsof ze tegen me wilde schreeuwen.
In plaats daarvan haalde ze diep adem en sprak ze me op een beleefde toon toe.
„Roger Winchester is een erg slimme jongeman met goede connecties.
Hij zou een geweldige partij voor je zijn.“
Ik rolde weer met mijn ogen.
„Bovendien,“ gromde mijn vader achter me. „Hij bewijst je een grote dienst door te overwegen om jou als zijn vrouw te nemen.
Je hebt een reputatie opgebouwd in de kerk, Jasmine.
Je bent dat verwaande meisje dat geen enkele man wil hebben.
Dus wees maar blij dat hem dat niet afschrikt.“
Ik kruiste mijn armen over mijn borst en keek boos van de één naar de ander.
Dit werd een regelrechte ramp.
***
Ik had gelijk.
Roger Winchester was een enorme kwal.
Hij was een jaar of dertig, maar hij had de rimpels van iemand die twee keer zo oud was.
Zijn warrige haar was bij de aanzet al grijs aan het worden.
Hij had grote, waterige ogen en hij piepte een beetje als hij bewoog.
Hij was ook best wel mollig. Al verborg zijn duur uitziende maatpak dat redelijk goed.
Maar dat was niet het ergste aan hem.
Nee, het ergste was zijn persoonlijkheid.
Zodra hij binnenstapte, nam hij me van top tot teen op. Zijn blik bleef hangen op mijn borsten.
Toen schoten zijn ogen naar mijn vader.
„Meneer Gibson,“ riep hij luid, en hij gaf mijn vader een overdreven stevige handdruk.
„Goed om u te zien.“
Mijn moeder leidde ons naar de woonkamer en bracht ons allemaal thee.
Ondertussen praatte mijn zogenaamde aanbidder de hele tijd luid met mijn vader.
Ik verveelde me kapot.
Tot overmaat van ramp keek mijn moeder me boos aan toen ik een koekje wilde pakken dat ze had klaargelegd.
Haar boodschap was duidelijk: hij vindt je niet leuk als je te dik bent.
Nou, ik vind hem niet leuk, en híj is dik. Dus ja...
Het enige pluspuntje van de hele middag was dat hij zijn kleine zusje had meegenomen, Samantha.
Ze was mooi op een lieve, bescheiden manier.
Ze leek dit hele gedoe net zo stom te vinden als ik.
Ze zat stilletjes achter haar broer en rolde met haar ogen naar mij als hij weer eens iets heel doms zei.
Ik moest meer dan eens mijn lach inhouden.
Eindelijk, na ongeveer twee uur van deze ellende, stond Roger plotseling op.
„Goed, Samantha, wij gaan weg,“ kondigde hij aan.
Godzijdank, dacht ik bij mezelf.
Hij had duidelijk helemaal geen interesse in mij.
Dus met een beetje geluk hoefde ik hem nooit meer te zien.
Ik lette niet meer op terwijl hij afscheid nam van mijn vader en langs mijn moeder liep zonder haar ook maar aan te kijken.
Zijn zusje deed achter zijn rug om zijn zware stappen na, speciaal voor mij.
Maar net toen hij de uitgang had bereikt, draaide hij zich om en keken zijn ogen me aan.
Hij pakte mijn hand, bracht die ruw naar zijn mond en gaf er een natte zoen op.
„Oké, schatje. Ik zie je morgen.“
Daarna draaiden hij en Samantha zich om en vertrokken ze.
„Wat is er morgen?“ vroeg ik ongerust.
Ik dacht echt dat ik niet meer met hem te maken zou krijgen.
Mijn moeder draaide zich stralend naar me toe.
„Hij heeft ons allemaal uitgenodigd voor het diner om zijn ouders te ontmoeten.“
Oh nee! Dat betekent dat hij het verdomme serieus meent.
HEDEN
Ik snakte naar adem. Ik werd volledig uit mijn verhaal gehaald toen ik Theodores sterke vinger tussen mijn benen voelde glijden.
„Theodore,“ bracht ik met een zuchtje uit toen hij mijn lippen vond.
„Ja, Madame Miele?“ vroeg hij met een sexy, zachte lach.
Hij trok me naar zich toe en ik rilde van genot door de aanraking met zijn gespierde rug.
„Je zag er gewoon zo sexy uit terwijl je daar lag en dat verhaal vertelde,“ kreunde hij. Hij gleed met een vinger bij me naar binnen.
„Ik kon het niet laten.“
Zijn vingeren liet een vuur door me heen gaan en ik kreunde.
Oké, misschien kan een kleine pauze geen kwaad...
