De tweelingdraken: Requiem-Stad Boek 3
Auteur
C. Swallow
Lezers
18.4K
Hoofdstukken
30
In een wereld waar draken en mensen in een broos evenwicht samenleven, ontdekt Maddie dat zij weleens de sleutel kan zijn tot het verbreken van een eeuwenoude vloek. Terwijl ze haar ingewikkelde relaties met de drakenheren Loch en Hael en haar gespannen vriendschap met Zayda probeert te navigeren, moet Maddie haar mysterieuze afkomst ontrafelen en de confrontatie aangaan met haar vader, Xander, een machtige drakendoder. Met een dreigende oorlog en geheimen die aan het licht komen, wordt Maddies reis er een vol gevaar, passie en de zoektocht naar wie ze werkelijk is.
Dringende Ontmoetingen
MADDIE
Ik keek boos naar Storm. Hij glimlachte op me neer vanaf zijn plek bovenaan de tafel die hij in de steeg had laten verschijnen. Zijn grote, glimmende tanden zagen er bijna hetzelfde uit als toen hij een draak was.
Ooit vond ik hem aantrekkelijk. Nu niet meer.
In het laatste kwartier van onze ontmoeting had hij zijn ware aard laten zien.
Omdat we in het Schaduwrijk waren, was alles in grijstinten. Maar zelfs in het echte Requiem City was Storms hart door en door zwart.
Het bleek dat Lochs verandering in Lochness allemaal Storms schuld was.
Veel onschuldige mensen - en sommige niet zo onschuldige - waren gestorven door Storms spelletjes.
En het was allemaal om te testen waartoe ik in staat was.
Wat een eikel!
Ik wilde wraak nemen. Maar mijn pijnlijke knie herinnerde me eraan dat vechten tegen Storm zinloos was.
De sterke draak had me met slechts een handgebaar tegen de rotsen gesmeten.
En mijn knie was niet het enige dat pijn deed. Storms nieuwe informatie bezorgde me hoofdpijn.
Hij had me verteld dat ik misschien zoals Freesia was, de vrouw die haar baby had gedood om draken in Requiem City te houden.
En als ik niet zo goed was als zij, dan deugde ik nergens voor.
'Om te weten of jij de uitverkorene bent... degene die de vloek zal beëindigen,' zei Storm, terwijl hij me recht aankeek, 'moet je leren over de mensen die je voorgingen.'
Hij knipte met zijn lange nagels. Er verscheen een tandenstoker en Storm begon zijn tanden te stoken.
'Je familiegeschiedenis,' legde hij uit.
Ik schraapte mijn keel en keek naar mijn handen. We waren in het Schaduwrijk, maar zelfs in kleur zouden mijn knokkels wit zijn geweest.
'Ik ben een wees,' zei ik boos.
'Precies,' ging hij verder. 'Maar je staat er niet helemaal alleen voor. Ik weet dat je je vader, Xander, hebt ontmoet...'
Ik klemde mijn kaken op elkaar. Ik wilde met niemand over mijn vader praten, zeker niet met deze gladjanus.
'Mijn vader is dood voor mij.'
Ja, het was hard.
Maar Xander was vreselijk slecht. Hij had mijn partners pijn gedaan door ze drugs te geven en hun bloed af te nemen. Nu hij Xythor had vermoord, werd ik al misselijk bij de gedachte aan Xander.
Ik wilde dat ik nooit had ontdekt dat hij mijn vader was. Ik was beter af geweest zonder te weten dat ik de dochter was van zo'n slecht mens.
'Misschien voor jou, klein ratje,' ging Storm verder. 'Maar Xander leeft nog steeds, of we dat nu leuk vinden of niet.'
Ik was niet de enige die een hekel had aan mijn vader. Hij was de vijand van Storm en elke andere draak in Requiem City. Xander University was gevaarlijk voor hen allemaal.
'Bovendien gaat je taak niet zozeer over je vader als... je moeder.'
Ik trok mijn wenkbrauwen nog verder samen. Ik voelde woede opborrelen.
Ik wist weinig over mijn moeder en wilde dat zo houden. Mijn broer Mason had gezegd dat ze stierf toen ik werd geboren. Dat was alles.
Opgroeiend in Greensward had ik mezelf eigenlijk opgevoed. En ik was er niet slechter van geworden, dank je wel.
Ik hoefde niets meer te weten over de vrouw die seks had gehad met een monster als Xander.
Storm leek te weten wat ik dacht, ook al droeg ik nog steeds mijn muntarmband.
'Je zou verbaasd kunnen zijn over wat je ontdekt over die vrouw...'
Zijn glimlach maakte me misselijk. Ik haatte het gevoel dat hij alles wist over mijn familie.
Ik haatte het gevoel dat ik aan nog een van zijn zieke tests begon.
Ik stond op van mijn stoel.
'Dit was leuk en zo, maar ik heb betere-'
Maar zoals gewoonlijk liet Storm me niet uitpraten.
'Ga zitten. Ik houd het kort.'
Op dat moment was ik te moe om te vechten. Ik ging weer zitten in mijn fluwelen stoel.
'Hoewel je enkele van Freesia's vaardigheden hebt laten zien, is het te vroeg om te weten of je zoals haar bent.'
'Mooi zo!' riep ik uit. Het kon me niet schelen of Storm dacht dat ik me als een kind gedroeg. 'Ik ben niet zoals iemand anders! Ik ben mezelf!'
Hij reageerde met een irritante glimlach, duidelijk geamuseerd.
'We zullen zien,' zei hij mysterieus. 'Alles op zijn tijd.'
Hij knipte weer met zijn vingers en er verscheen een stuk taart op een bord voor hem. Er stond er ook een voor mij, bedekt met roze glazuur.
'Voor het geval je honger hebt,' legde Storm uit.
Ik duwde het bord weg.
'Ik hoef je taart niet,' zei ik boos.
Hij glimlachte weer met zijn mond vol taart.
'Oké, als je alleen maar gaat eten...' ging ik verder, terwijl ik weer opstond. Wat mij betreft was deze bijeenkomst voorbij.
'Ja, je mag gaan, klein ratje,' zei Storm.
Zijn toestemming maakte me alleen maar bozer.
Ik draaide me om, klaar om hem achter te laten. Maar toen besefte ik dat ik deze plek niet op eigen houtje kon verlaten.
Verdomde draken!
'Silver komt zo,' riep Storm. 'Nog één ding: ik stel voor dat je je vriendin Zayda dichtbij houdt. Ze zou nuttig kunnen zijn bij deze taak.'
Mijn handen waren gebald tot vuisten. Ik moest snel weg uit het Schaduwrijk.
Eerst vertelde Storm me dat Zayda misschien ook degene was die Freesia's vloek kon beëindigen. Nu dacht hij dat we moesten samenwerken?
In een wolk van zwarte mist verscheen Silvers draak. Ik liep naar haar toe en aaide haar zijkant. Ze trok me met haar lange staart op haar rug.
'Tot de volgende keer, Madeline,' riep Storm.
Ik keek niet om terwijl Silver de lucht in vloog en uit hun zwart-witte wereld verdween.
Ik hoopte dat Storm zou stikken in zijn stomme taart.
***
Silver zette me af op de top van Req Tower.
Ze knipoogde naar me met haar grote drakenoog en vloog weg.
Eindelijk was ik alleen.
Ik had hier het beste uitzicht over de stad, maar in plaats van ernaar te kijken, ging ik op mijn rug liggen en keek naar de middaglucht.
Het was grijs. Bedekt met wolken. Ik had nog steeds in het Schaduwrijk kunnen zijn.
Ik wist dat ik veel had om blij mee te zijn. Ik had Lochs moordpartij gestopt en nu wachtten beide partners op me in het penthouse beneden.
Onze relatie had zeker zijn problemen. Maar het voelde alsof we allemaal opnieuw begonnen.
Toch voelde ik me erg moe en verdrietig.
Was dit waarom ik nooit tijd besteedde aan nadenken over mijn verleden? Of mijn ouders? Omdat het zo pijnlijk was?
Omdat hoe meer ik wist, hoe meer ik zag hoe verknald mijn geschiedenis was?
Mijn ontmoeting met Storm was verschrikkelijk geweest.
Hij wilde zoveel van me maar dacht geen moment na over hoe het mijn leven zou beïnvloeden. Voor hem was ik gewoon iemand die hij kon gebruiken.
Ik wist dat ik krachtig was. Verdomme, ik hield van de kracht die ik had als ik zong.
Maar betekende dat dat ik zoals Freesia kon zijn? Voorbestemd om de vloek te beëindigen die mijn partners en vele andere draken hier in Requiem City hield?
Ik wist niet of ik die grote taak aankon.
Aan de andere kant was het niet de moeite waard om me er te druk over te maken.
Voor hetzelfde geld was ik niet de 'uitverkorene'.
Het kon Zayda zijn.
Ik merkte dat het niet weten het nog frustrerender maakte. De gedachte dat Zayda de draken zou bevrijden, gaf me een naar gevoel.
Was het jaloezie?
Ik wilde niet luisteren naar iets wat Storm had gezegd. Ik wilde niet denken aan een naderende oorlog. Of aan mijn ouders. Vooral mijn moeder niet.
Maar natuurlijk kon ik aan niets anders denken.
Ik zuchtte en stond op.
Ik kende twee dingen die konden helpen om al deze gekke gedachten uit mijn hoofd te zetten... en ze wachtten allebei op me beneden.
ZAYDA
Eindelijk kon ik weer zien!
Ik haalde opgelucht adem, blij dat die benauwde zak niet meer over mijn hoofd zat.
Terwijl mijn ogen langzaam aan het felle licht wenden, keek ik naar de man die tegenover me in de stoel zat.
Xander.
'Hoe haal je het in je hoofd?' riep ik woedend uit. 'Je hebt me ontvoerd! Meen je dit nou? Moet je mijn leven nog verder overhoop halen?'
Ik probeerde op te springen, maar mijn handen zaten stevig vastgebonden aan de stoel.
Mijn leraar had me bewusteloos geslagen, in een kofferbak gepropt en uren gereden om me hier te brengen. Naar zijn vervloekte kantoor.
'Het spijt me voor de... ongemakken,' zei hij, terwijl hij zijn benen over elkaar sloeg.
'Dat zal wel, moordenaar—'
'Zayda!' bulderde Xander. 'Als je je niet gedraagt, gaat die zak zo weer over je hoofd.'
Zijn woorden maakten me niet bang. Ik wist dat hij tot bijna alles in staat was, maar ik voelde vooral woede.
'Ik pik het niet langer om je leerling te zijn, als dat is waarom je me hierheen hebt gesleept.'
Ik keek hem vuil aan, wensend dat ik hem met alleen mijn blik pijn kon doen.
'De voorzorgsmaatregelen waren nodig,' ging hij verder, 'vanwege je nieuwe kracht.'
Hij had gelijk. Mijn spieren trilden tegen de touwen die me aan de grote houten stoel vastbonden. Door Xanders toedoen had ik nog steeds de drakenkracht die ik per ongeluk van Xythor had overgenomen.
'Ik zal ter zake komen. Ik wil je vooral uitleggen wat je nu kunt... nu je de krachten hebt van zowel een draak als een Blood Raven,' zei Xander ernstig.
Ik zuchtte diep. Xander vond het geweldig om me te vertellen hoe sterk ik was. Maar er zat altijd een addertje onder het gras.
'Ik denk dat je de eerste van je soort bent,' praatte Xander door, 'dus er zal veel zijn wat je zelf zult moeten ontdekken.
'Maar één ding kan ik je met zekerheid vertellen: de draken zullen erachter komen dat je Xythors kracht hebt overgenomen... en ze zullen niet bepaald blij zijn. Ze zullen achter je aan komen.'
'En wie heeft dat op zijn geweten?' beet ik hem toe.
'Het doet er niet toe hoe het gebeurd is, alleen dát het gebeurd is,' praatte Xander onverstoorbaar door.
Hij boog zich naar me toe, waardoor ik hem alleen maar harder wilde slaan.
'Voorheen verbond je bloedmagie je aan Freesia's verhaal.' Xander glimlachte gemeen. 'Maar nu je drakenkracht in je hebt, is het nog aannemelijker...'
Xanders ogen staarden in de verte, alsof hij nadacht over iets duisters en vreemds.
'Dat jij Freesia zelf bent, herboren.'
Ik lachte schamper.
Ha!
Iedereen op deze vervloekte school was geobsedeerd door die wrede vrouw die haar eigen kind had vermoord.
Nu wilden ze haar herboren vinden? Het was behoorlijk griezelig... maar vooral triest.
'Je gelooft me niet,' praatte hij door. 'Maar laat me je vertellen, ik ben niet de enige die denkt dat als zij terugkomt, de draken en mensen van Requiem in een oorlog zullen vechten die ons allemaal kan vernietigen. Als de draken je als eerste te pakken krijgen, wil ik er niet aan denken wat ze met je zouden kunnen doen...'
Zijn laatste woorden gaven me een naar gevoel in mijn maag.
Ja, ik was verliefd geweest op een draak.
Maar dat betekende niet dat ik niet wist hoe gevaarlijk ze konden zijn. Hoe zeer je een draak niet als vijand wilde hebben.
Ik had gezien hoe de Dobrzycka-tweeling Maddie behandelde. Om nog maar te zwijgen van de gruwelijke foto's van Lochness' slachtoffers in het nieuws.
'Ik heb je iets aan te bieden,' vertelde Xander me, blijkbaar klaar met zijn verhaal. 'Als je mij je laat beschermen, kan ik je iets beloven waar niemand nee tegen zou kunnen zeggen...'
