De vervanger Book 3
Auteur
Rebecca Robertson
Lezers
44.8K
Hoofdstukken
28
Jessicas leven neemt een dramatische wending wanneer ze op een prestigieus lanceringsfeest een briefje van haar vriendin Isabelle vindt waarin ze om hulp vraagt. Terwijl ze dieper in het mysterie duikt, ontdekt ze een web van geheimen rond haar partner Spencer, zijn ex-vrouw Isy en een gevaarlijke man genaamd Alister. De spanning loopt op en Jessica moet zich een weg banen door sociale intriges, familiedynamiek en een sinister complot dat alles wat haar dierbaar is bedreigt. Zal ze haar geliefden kunnen beschermen en de waarheid aan het licht brengen voordat het te laat is?
Hoofdstuk 64.
Samenvatting
Spencer en Jessica zetten alles op alles om voor Leila, Spencers zesjarige dochtertje, te vechten. Ze zijn vastbesloten te bewijzen dat ze goede ouders zijn, ook al moeten ze daarvoor soms de regels een beetje oprekken. Maar er is meer aan de hand dan op het eerste gezicht lijkt. Terwijl verborgen waarheden aan het licht komen, dienen zich nieuwe dreigingen aan. En uitgerekend degene die ooit lijnrecht tegenover hen stond, blijkt nu de enige te zijn die hen de helpende hand kan reiken.
***
Opmerking: Dit verhaal is de originele versie van de auteur en bevat geen geluid.
JESSICA
De verleiding om te schreeuwen was groot. Hoe moest ik er kalm uitzien terwijl ik van binnen zo overstuur was?
Isy's briefje.
Rogers sms.
Het was allemaal te veel.
Alles gebeurde tegelijk, maar hier stond ik, netjes aangekleed en pratend met mensen op het lanceringsfeest van The Rosalie.
Investeerders en collega's wilden allemaal een praatje maken. Ik moest saaie gesprekken met ze voeren.
Ik probeerde meerdere keren weg te glippen, maar steeds hield iemand me tegen. Ze gaven niets om mijn problemen of dat ik hoognodig naar de wc moest.
Twee keer zei ik dat ik naar het toilet moest, maar John, een echte kletskous, luisterde niet!
'Ik moet zeggen, wat een mooie locatie. Ik ben onder de indruk.'
'Ze hebben er echt iets moois van gemaakt, hè?' Ik glimlachte, terwijl ik langzaam richting de damestoiletten bewoog.
'En die hapjes. Ze smaken verrukkelijk.'
Ach, kom op zeg!
'Ze zijn heerlijk!' zei ik geïrriteerd, terwijl ik echt nodig moest plassen. 'John, ik moet echt even weg.'
'Welk cateringbedrijf hebben jullie ingehuurd?'
Voor ik kon antwoorden, ging er een dienblad met zalm en roomkaas voorbij. Johns ogen werden groot.
Hij griste er snel twee en propte een derde in zijn mond, zonder zich te bekommeren om hoe hij eruitzag.
Kruimels vielen uit zijn mond terwijl hij at. Ik greep mijn kans en glipte weg naar de wc. Wat was ik blij om te zien hoe mooi het er vanbinnen uitzag.
Het was ruim met mooie decoraties en lichte muren. Zachte klassieke muziek speelde uit verborgen speakers, want wie heeft er geen muziek nodig tijdens het plassen?
Het rook naar kersen, maar dat maakte me misselijk. De geur was te sterk en kunstmatig voor mij.
Toch was het beter dan praten met John.
'Stomme John,' mompelde ik zachtjes terwijl ik plaste.
Mijn telefoon piepte, wat aangaf dat ik een sms had ontvangen.
Sam
Waar zit je?
Sam
Een of andere vrolijke vent genaamd John laat me niet met rust.
Sam
Help!!!!!
Jessica
Hou vol. Ik kom eraan. xx
Ik lachte, denkend aan mijn broer die vast zat in een gesprek met John zoals ik eerder.
Voordat ik hem ging redden, fatsoeneerde ik snel mijn make-up en besloot wat extra lippenstift op te doen.
Terwijl ik in mijn tas zocht naar mijn lippenstift, vond ik Isy's briefje netjes opgevouwen op de bodem.
Help me,
Isabelle.
De tijd verstreek en het enige wat ik hoorde was mijn zware ademhaling en lichte paniek. Ik staarde naar het briefje in de hoop dat het me antwoorden zou geven, maar dat deed het niet.
Ik was nog steeds in de war, net als toen ik het uren geleden voor het eerst vond.
'Dames en heren, wilt u alstublieft plaatsnemen. De toespraken gaan zo beginnen...'
Het geroezemoes werd zachter, dus ik wist dat ik terug moest gaan. Scott en ik hadden hard gewerkt aan de Toscane-presentatie, en ik wilde hem die zien geven.
Het project was zwaar geweest, maar ik was er trots op.
Spencer en ik hadden onze gevoelens voor elkaar voor het eerst getoond op die plek in Italië. Het zal altijd speciaal voor me blijven.
We hadden onze eerste kus in Italië, en het was geweldig.
'Daar ben je!' zei Rosalie, die er prachtig uitzag in een zijden jurk en hoge hakken.
Je kon haar babybuikje zien, maar het was klein voor iemand die bijna moest bevallen.
Ik glimlachte. 'Hier ben ik.'
'Scott gaat zo het podium op, kom mee!'
Ze trok me mee naar onze tafel waar de anderen al zaten, kijkend naar het podium vooraan.
Sam gaf me een blik die zei 'waar was je toen ik je nodig had?', en ik haalde alleen mijn schouders op en glimlachte.
Ik glimlachte ook naar papa. Hij had zijn arm om Karens schouder geslagen en zag er erg gelukkig uit. Het was fijn om hem vanavond weer te zien lachen.
Sinds mama's dood was hij somber geweest. Dingen die hem vroeger blij maakten deden dat niet meer. Nu maakten alleen ik, Sam en Karen hem nog gelukkig.
'Goedenavond allemaal. Ik hoop dat u tot nu toe een fijne avond heeft.' Scott begon, luid sprekend tot de hele zaal.
Ik ging naast Rosalie zitten en kneep in Spencers been, dat vlak naast me was. Hij zag er knap uit in zijn nette pak en erg ontspannen.
Het was fijn om hem voor de verandering zo kalm te zien. Laatst had hij veel gefronst vanwege het probleem met Alister en Isy. Maar dat zou snel veranderen.
Ik hoopte dat dit briefje het begin was van alles oplossen. Ik hoopte echt dat dat waar was voor ons allemaal.
'Sorry voor de onderbreking. Niemand houdt van dit soort chique toespraken, dus ik zal proberen het kort te houden.'
Mensen lachten zachtjes toen Scott dit eerlijk zei.
Calvin lachte vanaf de overkant van de tafel en plaagde Scott. 'Schiet op!' lachte hij, waardoor het kleine jongetje op zijn schoot hard klapte.
Teddy - Lucy's tweejarige zoontje - was dol op zijn moeders vriend/dom en wilde alleen maar op zijn springende been zitten.
'Zo ongeduldig, Calvin. Misschien maak ik het wel langer,' grapte Scott terug.
Ik lachte om hun kinderachtige geruzie en glimlachte toen ik zag hoe Leila met Teddy speelde, die onrustig werd.
Calvin probeerde hem te kalmeren door hem te wiegen, maar uiteindelijk hield Leila's zorgzame aandacht hem bezig.
'Ik wil jullie allemaal bedanken voor jullie komst vanavond.
'Als je vanavond een uitnodiging hebt gekregen, betekent dat dat je belangrijk bent voor het bedrijf, en voor mijn familie en mij,' zei hij, even naar Spencer kijkend. 'Het afgelopen jaar is zwaar voor ons geweest.
'Zoals de meesten van jullie weten, is Spencer aan het herstellen na een operatie. Maar ik ben blij te kunnen zeggen dat hij volgende maand weer volledig aan het werk gaat.'
Dit nieuws was verrassend, maar voor ik ernaar kon vragen, kneep Spencer in mijn been en glimlachte. 'Verrassing.'
Die kleine deugniet!
'Ik kan niet wachten je terug te hebben, broer,' zei Scott met een brede grijns.
'Ik kan niet wachten om terug te zijn,' antwoordde hij, luider sprekend, 'Trouwens, ik heb gehoord dat mijn vervanger erg goed is. Ik kan haar mijn baan nu niet laten inpikken.'
Toen draaide hij zich naar mij en kuste me vluchtig, om iedereen te laten zien dat we samen waren. Ik hoorde wat mensen naar adem happen maar liet me er niet door van de wijs brengen.
In plaats daarvan genoot ik van het moment voor wat het was. Wij die lieten zien dat we bij elkaar hoorden.
'Dat brengt me bij mijn volgende punt. Velen van jullie denken dat ik in mijn eentje de boel heb gerund terwijl Spencer weg was. Dat ik alles heb gedaan om de zaak draaiende te houden.
'Nou, dat klopt niet. Ik heb hulp gehad.'
O nee!
'Eigenlijk had ik de afgelopen maanden niet zonder de hulp van één persoon kunnen doorstaan.
Ik ga hem vermoorden!
'Jessica. Je bent geweldig geweest en ik kan met zekerheid zeggen dat mijn hele familie je dankbaar is voor alles wat je hebt gedaan.' Hij pauzeerde en gaf me een ondeugende glimlach.
'Niet iedereen kan omgaan met Spencers gezeur.'
Opnieuw vulde de zaal zich met gelach.
'Ik zou hier niet in mijn eentje moeten staan,' zei hij, zijn hand uitstrekkend naar onze tafel. 'Spencer, Jessica. Kom hier.'
'JA!' riep Catherine, enthousiast klappend.
Ze was door het dolle heen.
'Je zult mijn ogen moeten zijn, Jessica,' zei Spencer, terwijl hij zijn arm door de mijne stak.
'Altijd,' zei ik, terwijl ik ons beiden naar het podium leidde.
Daar omhelsde ik Scott voor de show en fluisterde hem in zijn oor wat ik er echt van vond. 'Je bent een klootzak, Scott Michaels.'
'Je houdt echt van me. Ik ben als die irritante grote broer die je niet kwijt kunt raken.'
'Ik heb er al zo een,' lachte ik, wijzend naar Sam.
Voor we verder konden praten, tastte Spencer naar de microfoon en duwde me er zachtjes naartoe, terwijl hij er zelf in sprak. 'Dames gaan voor.'
Ik keek hem woest aan, maar besefte toen dat het geen zin had.
Hij kon mijn boze gezicht niet zien, of al die mensen die wachtten op een goede toespraak waar ik niet op voorbereid was.
Ik was hier zo niet klaar voor!
'Nou, dit was onverwacht,' lachte ik nerveus. 'Ik neem aan dat ik geweldige dingen moet zeggen over deze twee mannen achter me?
'Zeggen dat ze erg goed zijn in wat ze doen?' Het publiek lachte. 'Natuurlijk hoef ik dat niet te doen. Dat weten jullie al. Wat jullie niet weten is hoe aardig en attent ze zijn.'
De glimlachen die mensen me gaven, maakten me minder zenuwachtig.
'Het is geweldig om niet alleen voor zo'n goed bedrijf te werken, maar voor een familie die echt van elkaar houdt en elkaar respecteert.
'James, Catherine; jullie hebben twee geweldige mannen opgevoed en namens iedereen hier, dank ik jullie daarvoor. Op Spencer en Scott.'
'Op Spencer en Scott!'
Catherine gaf me een dankbare glimlach en begon een beetje te huilen, waardoor James haar dichter tegen zich aan trok.
'Spencer?'
Hij glimlachte toen ik hem uitnodigde en stak zijn hand uit, er erg kalm uitziend.
'Ogen?'
Ik glimlachte terwijl ik zijn hand pakte en hem voor de microfoon zette.
Ik was verbaasd hoe ontspannen hij leek en deed een stap terug, vol bewondering toekijkend hoe hij een geweldige toespraak hield.
Mensen lachten de hele tijd en klapten zelfs toen hij de draak stak met sommige mensen in het publiek. Arme John werd flink geplaagd maar hij kon er goed tegen.
Spencer bedankte al het personeel, zijn familie en als laatste mij.
Hij sloot af door te zeggen hoe enthousiast hij was om over een paar weken weer aan het werk te gaan en hief zijn glas, waardoor iedereen opnieuw 'Proost!' riep.
Daarna nam Scott de leiding weer over, en liet Spencer en mij teruggaan naar onze plaatsen. Hij begon over de Toscane-presentatie en deed het vol zelfvertrouwen.
De dia's zagen er geweldig uit en mensen waren enthousiast over de ontwerpen die ons team had gemaakt. Over het algemeen leek iedereen opgewonden, wat goed was omdat we recent wat problemen hadden gehad.
Scott deed het uitstekend door alles positief te laten klinken en eindigde met een laatste speciale vermelding.
'Voordat ik afsluit, wil ik één vrouw bedanken die heel belangrijk voor me is,' zei hij, liefdevol glimlachend naar Rosalie. 'Mijn prachtige verloofde.
'Al bijna twee jaar ben je mijn alles en ik kan niet wachten om samen met jou dit 'ouderschap' uit te vogelen.'
Meteen lachte ik hardop, zijn eerlijkheid grappig vindend. Rosalie keek geschokt dat haar lief dat had gezegd.
Over een paar weken zouden ze allebei ouders zijn en dat is een grote verantwoordelijkheid. Maar ik twijfelde er niet aan dat ze het konden. Ze waren er helemaal klaar voor.
'Ik ben trots op je, Rosalie. Op ons.' Naast me begon ze zachtjes te huilen. 'Dames en heren, laten we het glas heffen op het Rosalie Estate.'
'Op het Rosalie Estate!' riep ik, waardoor iedereen het ook begon te roepen.
Scott kwam terug naar de tafel en de obers kwamen binnen, allemaal met dienbladen vol eten.
Even keek ik alleen maar toe. Ze bewogen zich allemaal behendig en manoeuvreerden door de ruimte alsof de grote ronde tafels geen obstakel vormden.
'Moet ik me zorgen maken?' vroeg ik, me omdraaiend naar Spencer.
Hij keek verward. 'Waarom zou je?'
'Voor mijn baan. Moet ik op zoek naar een nieuwe?' Ik probeerde niet te glimlachen.
'Eigenlijk vroegen Scott en ik ons af hoe we je moesten ontslaan?'
'Heel grappig,' zei ik, zachtjes tegen zijn borst duwend.
Hij reageerde door me te kussen en stopte pas toen het eten bij onze tafel arriveerde. De geuren waren heerlijk en elk gerecht zag er verrukkelijk uit, waardoor ik er meteen van wilde proeven.
Ik had niet beseft hoe hongerig ik was, maar nu met zoveel keuzes voor me, was ik klaar om te eten. Dus dat deed ik.
Ik at een paar happen, proevend van verschillende gerechten voordat mijn gedachten terugkeerden naar de realiteit.
Het was fijn om in mijn geluksmoment te zitten, etend, maar dat veranderde niets aan hoe ernstig de situatie was. Isy had hulp nodig en Roger had eindelijk ontdekt wie Alister echt was.
Samen leken deze twee dingen geweldig nieuws voor onze verdediging, maar ik kon mijn zorgen niet negeren. Mijn onderbuikgevoelens waren meestal juist en ik had hier een slecht gevoel over.
Een heel slecht gevoel, inderdaad.
