De voorspellingserie
Auteur
H. Knight
Lezers
4,9M
Hoofdstukken
100
Na de dood van Estella Grove's moeder, verstoot haar kwaadaardige vader, Philip, Estella uit de Green Grove Pack. Ze heeft altijd geloofd dat ze geboren was om alleen te lopen, dus wanneer ze de knappe en machtige Alpha Angelo ontmoet, is ze geschokt als haar wolf fluistert: "Mate." Maar al snel leert ze dat ze niet kan vluchten voor wat de Godin Maan heeft voorbestemd, en het feit dat Angelo haar gedachten kan lezen, maakt hun band onmiskenbaar. De twee moeten de verreikende vernietigingsplannen van de machtsbeluste Philip stoppen en een grotere missie vervullen, als ze maar lang genoeg hun vurige temperamenten (en passies) kunnen beteugelen.
Leeftijdsclassificatie: 18+ (Verkrachting).
Hoofdstuk: 1: Het Begin
Proloog
ESTELLA
„Ophoepelen,“ bulderde mijn vader voordat hij me het huis uit duwde. Ik smakte tegen de grond en krabbelde snel overeind terwijl hij mijn tas naar buiten smeet.
Mijn vader was de alfa van de Green Grove roedel. We waren geen bekende naam in de weerwolvenwereld. We vielen nauwelijks op.
Voor zover ik wist, hield mijn vader zijn mond over andere roedels.
We woonden in Missouri, waar de zomers snikheet waren en de winters sneeuwrijk.
Het was niks bijzonders, maar mijn vader was er als een pauw zo trots op. We zaten op een uurtje rijden van Kansas in een uithoek. Ik vond er geen reet aan.
Na de dood van mijn moeder werd mijn vader, alfa Philip, een etter tegen mij en iedereen in de roedel. In het begin viel het mee, maar daarna ging het van kwaad tot erger.
Hij liet zijn taken als leider versloffen en deed maar wat. Veel mensen waren ontevreden en de oudere roedelleden spraken hem uiteindelijk aan op zijn wangedrag.
Het was een jaar geleden en hij kon me nog steeds niet aankijken, tenzij hij lazarus was. Hij zei dat het kwam omdat hij teleurgesteld was dat ik geen partner had.
Hij zei ook dat hij dacht dat ik er nooit een zou vinden, maar ik denk dat hij me het huis uit zette omdat ik op mijn moeder leek. Of misschien was het iets anders.
Hij veranderde toen zij stierf. Hij zoop meer en schreeuwde vaker tegen me. Ik vertelde het niemand. Ik wist niet hoe. Hoe kon ik iemand vertellen wat voor persoon hij echt was?
Eerlijk gezegd dacht ik niet dat ze me zouden geloven. En hij was mijn vader. Het maakte me nog verdrietiger over wat er het afgelopen jaar was gebeurd, en ik durfde het niemand te vertellen.
Iedereen had medelijden met me, maar ze hadden hun alfa nodig, dus ik moest weg. Ik werd gedwongen te vertrekken. Ik liet alles achter wat ik ooit had gekend.
Ik was blij om bij hem weg te zijn, maar ik was bang dat de wereld net zo gemeen zou zijn als hij.
„Ik moet je naar de grens van de roedel brengen,“ zei bèta Ryan zonder me aan te kijken. Ik rolde met mijn ogen, pakte mijn tas en volgde bèta Ryan.
Het was al erg genoeg dat mijn vader me het huis uit zette, maar nu zette hij me ook uit de roedel.
Ik moest of een rogue worden of hij zou me zelf een kopje kleiner maken, maar de oudere roedelleden leken niet te willen dat ik het loodje legde.
Als mijn vader over zijn schaduw heen kon stappen, zouden de oudere leden willen dat ik met bèta Ryan trouwde en kinderen kreeg om de familielijn voort te zetten. Niet dat ik dat wilde, maar het was nog altijd beter dan alleen zijn.
Niemand in de roedel durfde een kik tegen me te geven. Ik kon niet eens afscheid nemen van mijn vrienden, de weinige die ik had.
De hele roedel kreeg te horen dat ze bij me uit de buurt moesten blijven en niet met me mochten praten. Ik zuchtte toen we de grens bereikten, beseffend hoe echt deze situatie was.
„Hier is wat geld. Het zou een tijdje moeten meegaan,“ zei bèta Ryan terwijl hij het geld in mijn hand stopte. Ik knikte en deed het in mijn tas. Ik kon zien dat hij zich schuldig voelde omdat hij dit moest doen.
„Probeer uit de buurt te blijven van groepen rogues en zoek een roedel die je wil opnemen. Ga naar het zuiden. Het is beter als je alleen reist,“ legde hij zachtjes uit.
Hij wist niets van wat er tussen mijn vader en mij was gebeurd, en daar was ik dankbaar voor.
„Bedankt,“ zei ik zachtjes en liep voorbij de grens.
„Blijf veilig, Estella,“ zei bèta Ryan voordat hij de andere kant op liep. Het was triest dat hij nauwelijks afscheid van me kon nemen. Ik had meer van hem verwacht, maar natuurlijk had ik mijn verwachtingen te hoog gesteld.
Ik trok mijn kleren uit en stopte ze in mijn tas voordat ik de tas aan mijn lichaam vastbond en van gedaante verwisselde. Ik was nu alleen, en alleen de Maangodin wist wat er hierna met me zou gebeuren.
Ik was bang voor het onbekende.
Ik rende. Ik rende zo snel en zo lang als ik kon. Mijn wolf, Bell, was moe en dwong me uiteindelijk te stoppen.
Ik had een hele dag gerend en wist dat ik nu ver genoeg weg was om naar een nieuwe roedel te zoeken.
Ik snuffelde rond en ving de geur op van een roedel in de buurt, maar ik voelde me erg onzeker over de geur.
Ik liep naar de rand van hun territorium, maar stak het niet over.
De zon ging onder en ik wilde geen problemen veroorzaken. Na mezelf te hebben schoongemaakt in een nabijgelegen beek, veranderde ik terug in mijn menselijke vorm en trok wat kleren aan.
Ik pakte wat snacks uit mijn tas en at. Ik had een beer van een honger.
