De Miljardair CEO Boek 2
Auteur
Marie Hudson
Lezers
🔥10,4M
Hoofdstukken
27
Danielle heeft dringend geld nodig voor een medische behandeling die het leven van haar zus zal redden. Een miljardair adverteert voor een vrouw om twee jaar lang zijn echtgenote te zijn en zijn erfgenaam te baren in ruil voor tien miljoen dollar. Het klinkt als de oplossing voor haar problemen, maar zou hij ooit iemand kiezen met haar arme achtergrond? En zou zij ooit kunnen doorgaan met een huwelijk, zelfs een tijdelijk, met een koude man die zweert dat hij nooit van haar zal houden?
Om dezelfde reden
DANIELLE
Danny
Fucking
Tucker.
De machtigste CEO van het land.
Al tien jaar op rij de meest sexy man ter wereld volgens Forbes.
Zijn beeldschone gezicht stond op tijdschriften van New York tot Dubai.
Elke vrouw zou er alles voor over hebben om bij hem te zijn.
Maar jarenlang wilde hij geen vrouw.
„Mijn bedrijf is mijn leven,“ zei hij in interviews, met zijn hoekige kaak strak op elkaar geklemd en doffe ogen, alsof romantiek wel het laatste was waar hij aan dacht.
Maar vorige week verscheen er ineens een advertentie in alle kranten waarin stond dat hij een vrouw zocht om zijn kind te dragen.
Het was puur zakelijk. De gelukkige vrouw zou tien miljoen dollar krijgen in ruil voor haar baarmoeder en een huwelijk van één jaar.
Maar wat voor soort vrouw zou dat willen?
Ik dus, zo bleek. Tenminste, als ik daarmee het leven van mijn zusje kon redden.
Zo kwam ik voor het eerst in contact met Danny Tucker.
Toen ik mijn leven weggaf aan de miljardair en CEO.
***
Ik sta buiten voor het bekende, hoge gebouw van witte baksteen in het centrum. Voor en achter me staan vrouwen in de rij in de hoop een van de zestig te zijn die voor dit interview het gebouw binnen mogen.
Ik trek de versleten omslagdoek van mijn oma strakker om me heen om me te wapenen tegen de kille, gure wind die over het trottoir blijft waaien en me doet rillen.
Erg netjes geklede dames staan in een rij op het looppad, en een rood touw geeft de grens aan. Nadat ik voor de zoveelste keer heb geteld, zie ik dat mijn plek vanochtend ergens rond de vijfendertig is veiliggesteld.
Ik was hier gisteren ook om dit interview te krijgen, maar miste de grens op drie personen na.
Toen ik vanochtend vroeg terugkwam, was de helft van de limiet al bereikt doordat vrouwen vanaf de parkeerplaats stroomden en in de rij aansloten voor hun kans.
Ik kijk hoe de zon opkomt boven de stad en de schaduwen verjaagt die ons vanochtend rond zes uur omhulden.
Om acht uur hoor ik eindelijk de deur van het gebouw opengaan, en er stapt een vrouw naar buiten die gefrustreerd lijkt dat ze dit weer moet doen.
Haar stem klinkt vlak en boos als ze spreekt. „Dames, jullie krijgen een nummer van één tot en met zestig. Als je een nummer krijgt, geven we je daarna verdere instructies.“
Een andere vrouw loopt langs de rij en deelt kleine, gelamineerde vierkantjes papier met nummers erop uit. Ik krijg nummer vijfendertig, en er verschijnt een kleine glimlach op mijn gezicht.
Deze keer zit ik bij de eerste zestig.
Als het laatste nummer is uitgedeeld, hoor ik vrouwen met anderen smeken om hun nummers te kopen, terwijl anderen weglopen met een stroom aan scheldwoorden die uit hun monden vloeien.
De vrouw die de leiding heeft spreekt opnieuw. „Voor degenen met nummer één tot en met tien, ga nu bij de receptie staan.“ Ze opent de deur, en de eerste tien dames lopen het gebouw binnen.
„Als je nummer elf tot en met zestig hebt, zoek dan een zitplaats hier beneden in de lobby. We nemen er maar tien tegelijk mee naar boven, aangezien de wachtkamer van meneer Tucker jullie niet allemaal tegelijk aankan.“
De rest van ons stapt het warme gebouw binnen, en ik vind een rustig hoekje onder een klok aan de muur. Ik ga op de zachte stof zitten en installeer me, aangezien ik weet dat het nog wel een paar uur duurt voordat ik aan de beurt ben.
Ik kijk om me heen en neem de ruimte in me op, waar alle vrouwen nu hun laptops, iPads of telefoons tevoorschijn halen en er met hun perfect gemanicuurde nagels op tikken.
De eerste tien dames staan dicht bij elkaar rond de receptie en wachten met hoopvolle blikken om naar de lift gebracht te worden.
Terwijl ik me focus op de enorme balie met zes dames erachter, glijdt mijn blik over de houten planken die bovenaan beginnen en dan langzaam hun weg naar beneden vinden naar de helderwitte, gepolijste vloeren die zo schoon zijn dat ik mijn weerspiegeling erin kan zien.
In het midden van de balie staat de naam van dit bedrijf in zilveren letters: Tucker Enterprises.
Eindelijk tikt de vrouw met de vlakke stem met haar hakken op de vloer en leidt ze de eerste tien dames naar de lift, terwijl die met vrolijke stemmen met elkaar praten.
Elk van deze dames is hier om te reageren op de advertentie die de CEO zelf, Danny Tucker, vorige week in de krant heeft gezet. Hij is simpelweg op zoek naar een tijdelijke vrouw om hem een erfgenaam voor de toekomst te geven.
Ze zullen maximaal twee jaar met elkaar getrouwd zijn, waarbij het eerste jaar bedoeld is voor de vrouw om zwanger te raken van zijn kind, en het tweede om het te krijgen.
Nadat ze zwanger is geraakt, zal de zogenaamde vrouw naar een penthouse worden verhuisd om in te wonen tijdens haar zwangerschap.
Nadat de baby gezond geboren is, krijgt ze tien miljoen dollar betaald om haar nieuwe leven te beginnen.
Danny Tucker is de eigenaar van een van de grootste imperiums van het land en is de definitie van rijk, of zelfs koninklijk. Elke vrouw wil de zijne zijn; er is niets dat hij niet kan kopen.
Hij bezit talloze huizen over de hele wereld, en er gaat een gerucht dat hij zelfs overweegt om meerdere eilanden met een financiële schuld op te kopen.
Het bedrag dat deze man wil betalen voor een kind is de enige reden dat ik beneden in zijn lobby zit te wachten op mijn beurt, om te zien of ik het waard ben om voor de periode van twee jaar aan hem gebonden te zijn.
Mijn kont begint pijn te doen van het lange zitten in de stoel.
Ik sta op om wat rond te lopen en probeer mijn benen te strekken, maar ga dan gewoon weer zitten, leun met mijn hoofd tegen de muur, sluit mijn ogen en luister naar het tik, tik, tik van de klok boven mijn hoofd.
Toen ik het bedrag zag dat hij bood, wist ik dat het genoeg zou zijn om de behandelingen te betalen die mijn zusje nodig had, evenals de operatie voor een kleine tumor die op een van haar eierstokken groeide.
Ik heb geen familie, omdat mijn ouders vijf jaar geleden zijn omgekomen. We woonden bij mijn grootouders totdat zij twee jaar geleden stierven, en nu wonen we in het kleine molenhuisje dat ze ons hebben nagelaten.
Ik heb hoop dat hij mij als zijn bruid kiest, maar ik koester niet te veel hoop, zodat die niet de grond in wordt geboord wanneer ik word afgewezen.
Ik moet in slaap zijn gevallen en word wakker door het geluid van de rinkelende deuren rechts van me.
Ik doe één oog open en zie de eerste tien vrouwen uit de lift stromen.
Bij sommige vrouwen loopt de mascara over hun gezicht; anderen zijn rood aangelopen of hebben een erg boze uitdrukking op hun gezicht staan.
Terwijl ik mijn oog weer sluit, aangezien het nog minstens een uurtje duurt voordat ik naar boven mag, hoor ik ergens in de buurt een vrouw gaan zitten en snuiven.
De volgende tien nummers worden omgeroepen, en ze sluiten allemaal aan in de lift voor hun beurt om een hoopvolle bruid te zijn.
„Wat zei hij daarboven tegen je?“ vraagt een vrouw die tegenover me zit.
„Je krijgt maar vijf minuten met hem, waarna hij naar je cv kijkt en een paar vragen stelt. Hij vroeg me zelfs of ik een maagd was, kun je dat geloven?“ Ze snift zachtjes.
„Wie wil er nou een maagd, en zelfs als hij dat eist, is er geen enkele mogelijkheid dat iemand aan die standaard voldoet.
„Elke vrouw hier heeft vast wel eens seks gehad. Ik ben in ieder geval geen maagd meer“, zegt de andere vrouw in de lichtpaarse jurk.
„Ik weet niet of een van ons wordt gekozen, want hij vertelde iedereen daarboven dat hij het later zou overleggen met zijn broers en vader. Als we gekozen worden, belt hij ons.“ Ze veegt een traan van haar gezicht af.
„Wat heb je hem verteld?“ Ze laat haar stem zakken tot een fluistering, maar ik kan het nog steeds horen.
„Dat ik met alle liefde zijn kind zou dragen en dat ik zijn broers geweldig vind. Dat ik niet kon wachten om met hem te trouwen en hem het kind te geven dat hij wil.“ Ze barst in tranen uit en huilt nog harder.
„En de andere vrouwen dan? Zeiden zij dat ook?“ Ze kijkt de kamer rond, en ik houd mijn oog op een kiertje om dit gesprek te volgen.
„Volgens alle vrouwen die ik daar heb gesproken, hebben we bijna allemaal hetzelfde gezegd.
„Ieder van ons wil met hem trouwen en van hem houden omdat hij in principe een beroemdheid is, en we zouden allemaal graag een kind voor hem willen krijgen.
„Het is lastig, weet je. Hij is ongeveer elke dag wel op het nieuws, in tijdschriften en in de krant, en ieder van ons zou bijna twee jaar in de schijnwerpers staan, en na de scheiding nog veel meer.
„De pers zou alle details willen weten over de vraag of je het kind mag zien, hoe groot ze zijn geworden en of Danny de relatie die jullie ooit hadden nieuw leven in probeert te blazen.“
Ze zucht, staat op en trekt haar dure bontjas stevig om haar lichaam.
„Ik zit in de volgende groep, dus je hoort van me als ik daarboven klaar met hem ben.
„Hopelijk kan ik hem aan de haak slaan, want ik ga zijn geld zoveel mogelijk gebruiken voordat we scheiden.“ Ze giechelt en slaat een hand voor haar mond.
Ik doe mijn oog snel weer dicht voordat ze me betrappen, en val weer in slaap voordat de volgende groep terug naar beneden komt.
***
„Nummer vijfendertig,“ roept de receptioniste weer met een kille, vlakke stem, alsof ze zich doodverveelt om dit weer te doen. „Meneer Tucker wil u nu zien.“
Ik schrik wakker. Ik had niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Ik ben in de war en schud de slaap nog van me af terwijl ik langzaam opsta en probeer mijn benen weer werkend te krijgen.
Met een bonzend hart probeer ik zo sierlijk mogelijk te lopen terwijl ik op de enorme deuren afga die voor me opdoemen.
Ik druk de map stevig tegen mijn borst terwijl ik hoop dat het antwoord op mijn gebeden precies achter die grote deuren zit. Ik zou zweren dat iedereen hier mijn hart in mijn borst kan horen kloppen.
Ik haal diep adem en duw langzaam tegen de enorme gouden deurklinken die wel meer dan een meter lang zijn.
Zodra ik het kantoor van Danny Tucker binnenstap, beginnen mijn benen een beetje te trillen en schiet mijn nervositeit plotseling naar het hoogste niveau dat het denk ik ooit heeft bereikt.
En dan stap ik de kamer helemaal binnen.
En ik zie hem voor me zitten.
