The Fraternity
Auteur
Lezers
141K
Hoofdstukken
6
Friend Zoned?
Kai stopt zijn telefoon in zijn zak en kijkt naar de drie gespannen gezichten die hem aanstaren. „Oké, ze is onderweg. Is alles klaar?“
„Weten we dit zeker? Ik bedoel, wat als ze boos wordt?“ Trey schudt zenuwachtig een kussen op de bank op en legt zijn stapel Star Wars-boeken recht op de salontafel. De fotolijstjes aan de overkant hangen scheef.
Zijn handen jeuken om ze recht te hangen. Misschien zelfs de hele benedenverdieping een opknapbeurt geven, wat zijn huisgenoten doet grijnzen. Opeens is hij huiselijk geworden, terwijl hij normaal de grootste sloddevos is.
Maar het is wel een goed teken. Ze hebben tenslotte een huis. Trey kan het nog steeds niet geloven. Maakt het uit dat het van een studentenvereniging is?
Ze hadden geluk dat ze het vonden voordat de colleges begonnen. De kans om de studentenflats over te slaan en weg te komen van de andere eerstejaars die alleen naar de universiteit gaan om te feesten of hun familie te ontlopen, was een enorme meevaller.
Kingston, of King, pauzeert zijn game en kijkt naar hen op vanuit zijn gigantische zitzak. Hij is extra dankbaar voor het huis. Anders zou hij nog steeds thuis wonen bij zijn moeder en broers en zussen.
„We kunnen niet voor eeuwig maagd blijven,“ zegt hij. „Ze kan ons allemaal verdragen, dus wat kan er misgaan?“
„Ze zou ons kunnen aangeven bij de decaan,“ merkt Henry verlegen op vanuit de deuropening. De decaan van de technische faculteit bezorgt hem rillingen. Ze zouden van de universiteit geschopt kunnen worden. Ze zouden op een zwarte lijst gezet of belachelijk gemaakt kunnen worden.
„Dat zou ze niet doen. Echt, ze is daar te aardig voor.“ Kai probeert hen gerust te stellen, maar slaagt er niet eens in zichzelf gerust te stellen.
Ze hebben een enorm nadeel, omdat ze de enige vier leden van hun studentenvereniging zijn én ingenieurs. Meisjes kijken naar hen en zien alleen maar nerds. Kai draait zich om naar het raam.
„Aardig?“ herhaalt Trey. „Ze zou ons allemaal in elkaar slaan, zelfs jou.“
De gebruikelijke grappen over hun postuur werken niet. Hij en Henry zijn kleiner en dunner dan Kai met zijn Polynesische genen, en King met zijn Afro-Amerikaanse roots. Die twee trainen allebei, en dat is te zien. Niet dat Trey en Henry niet fit zijn… voor magere gamers.
Elk van hen heeft iets: Trey is langer dan de gemiddelde man, en Henry heeft het voordeel van een geweldige stofwisseling en strakke spieren zonder er ook maar iets voor te doen. Dus wie is hier eigenlijk de echte winnaar?
„Maak je geen zorgen. Alles komt goed,“ zegt King, hoewel hij het zelf niet echt gelooft. Achter die woorden gaat hij bijna dood van de zenuwen.
Henry schudt zijn hoofd en staat op. Hij friemelt aan zijn zakken. „Het wordt zo ongemakkelijk. We moeten nog drie jaar met haar studeren.“
„Als ze ons niet aangeeft en we er allemaal uitgegooid worden, tenminste,“ grapt Trey.
„Waarom zou ze voor een van ons kiezen? Ze is prachtig en ongelooflijk slim. Zij kan kiezen wie ze wil op de campus, en wij niet.“ Henry's stem wordt steeds ongeruster. Hij is op het punt om het op te geven en naar zijn kamer te gaan om zichzelf af te trekken.
„En toch brengt ze al haar tijd met ons door.“ Kai legt zijn hand op Henry's schouder, en de kleinere jongen gaat weer zitten.
„Waarom eigenlijk?“ begint Henry, maar hij wordt onderbroken door de deurbel. Hij springt overeind en begint weer te ijsberen. „Oh, fuck.“ Hij slikt de brok in zijn keel weg. „Oh, fuck.“
„Kalmeer,“ blaft King. Hij staat ook op. „We willen niet dat ze wegrent voordat we het überhaupt voorgesteld hebben, toch?“ Hij kijkt Henry streng aan tot die weer zit, en loopt dan zo beheerst mogelijk naar de voordeur.
De deur zwaait open, en Harley wordt begroet door een lachende King. Ze trekt de schouderband van haar zware rugzak recht en lacht terug. „Hé, King.“
„Harley… hé.“ Opeens voelt hij zich net zo dom als Henry. Hij staat versteld van de manier waarop haar lange bruine haar in perfecte krullen danst, hoe haar volle, roze lippen altijd lijken te glimlachen, en hoe haar grote groene ogen fonkelen.
Haar hartvormige gezicht past perfect bij haar zandloperfiguur, en de jurk die ze draagt helpt absoluut niet tegen zijn stijve. Gelukkig draagt hij geen korte sportbroek.
„Kai had me een berichtje gestuurd,“ zegt ze terwijl ze naar binnen stapt. „Ik ben toch niet te vroeg?“ Ze draait zich om, knuffelt King stevig, en loopt dan langs hem.
„Waar is iedereen?“
„In…“ King schrapt zijn keel. „In de woonkamer.“
„Oh, studeren we daar?“ Harley huppelt naar voren en zet haar rugzak met een plof neer. „Hé, jongens.“
„Hé.“ Kai trekt haar in een stevige omhelzing.
Trey omhelst haar daarna wat onhandig, en als het Henry's beurt is, blijft hij zitten en staart naar de grond terwijl hij rood wordt. „Hoi,“ zegt hij zachtjes met een klein zwaaitje.
„Hé, Henry. Hoe gaat het met Radion?“
Henry krabt achter zijn nek. „Eh, goed,“ mompelt hij, vuurrood. Hij kan niet geloven dat ze zich zijn hobbyproject herinnert, de robot waar hij op de middelbare school aan begon.
„Fijn om te horen.“ Harley rommelt in haar rugzak, vist haar laptop en studieboek eruit en gaat naast hem zitten.
King komt terug, armen over elkaar, leunend tegen de deurpost. Niemand weet wat te zeggen. Harley's blik springt van de een naar de ander, maar geen van hen kijkt haar aan. Waar moeten ze beginnen?
„Laten we beginnen met de statistieken van werktuigbouwkunde,“ stelt Kai uiteindelijk voor, en iedereen kreunt.
***
„Ken je die posts waarin gevraagd wordt welk boek je aan het huilen heeft gemaakt, en dan zeggen mensen Bridge to Terabithia of The Fault in our Stars? Nou, ze hebben allemaal ongelijk. Dit is het boek dat iedereen aan het huilen kan maken.“
Harley slaat het studieboek dicht, leunt achterover en wrijft over haar slapen. Haar voeten gaan omhoog op de salontafel.
De vier jongens wisselen blikken uit die variëren van verbazing tot spanning tot verwachting.
„Zullen we even pauze nemen?“ stelt King voor.
„Graag,“ kreunt Harley. Haar handen vallen langs haar zij. „Even iets eten.“
Henry biedt aan om snacks te halen. King vangt Kai's blik en knikt met zijn hoofd naar de lege plek. Woorden zijn niet nodig. Kai schuift naast het meisje, terwijl King haar op de schouder tikt en zachtjes praat.
„Draai je om, met je rug naar me toe.“
„Waarom?“ vraagt Harley, maar ze doet het toch.
King legt beide handen op haar schouders en drukt zachtjes, terwijl hij met zijn duimen rondjes draait. Een halve seconde lang verstrakt ze. Dan smelten haar spieren weg en ontspant ze onder zijn aanraking. Haar ogen vallen dicht, en er ontsnapt een giechel.
„Oh, ja, graag.“
Kai reikt aan de andere kant om haar heen. Zijn vingers landen voorzichtig op haar slapen.
In hetzelfde tempo als King begint hij te masseren.
„Oooh,“ kreunt Harley, en beide jongens pauzeren zonder dat ze het merkt om zichzelf te verschikken. „Dat voelt hemels.“
Kai werpt een steelse blik op King, die knikt. King buigt voorover en plant kusjes in haar nek, terwijl Kai's hand verder over haar borst glijdt.
Trey schuift dichterbij, laat zich op zijn knieën zakken en masseert haar voeten. Na een paar momenten van haar zalige gekreun, begint hij cirkels omhoog over haar been te wrijven. Eén hand duwt langzaam de stof omhoog en glijdt de vochtige duisternis in.
Harley kreunt harder. Dan, terwijl haar jurk hoger schuift, vliegen haar ogen open. Ze springt overeind en deinst achteruit. „Wat zijn jullie aan het doen?“
Voordat ze kunnen antwoorden, struikelt ze over Treys benen. King vangt haar op. Met een kreet alsof ze zich gebrand heeft, deinst Harley terug voor zijn aanraking en draait zich weg. Haar borst gaat op en neer, en alle drie de jongens kunnen niet anders dan staren.
Harley's ogen schieten van Trey naar Kai naar King, en worden groter bij de zenuwachtige lachjes die ze haar geven. Zijn ze blij? Ongelofelijk.
Ze zet nog een stap achteruit. Haar voeten kunnen niet snel genoeg bewegen.
Dan botst ze tegen iets hards aan.
Een kreun klinkt achter haar. Harley draait zich op haar hakken om en ziet Henry staan, dan het dienblad met snacks dat zijn groeiende erectie niet helemaal verbergt. Haar lippen gaan vaneen. Doen ze dit allemaal samen?
„Wat — wat zijn jullie aan het doen?“ herhaalt ze.
„Zorgen dat jij je lekker voelt,“ zegt Kai nuchter.
Ze draait zich weer om. Hij staat op en zet een stap naar voren, maar Harley deinst achteruit en kijkt over haar schouder alsof ze wil controleren of de voordeur nog op dezelfde plek staat.
„Alle… alle vier?“ Haar lip trilt. Is het ongeloof of opwinding? Of woede?
Woede, absoluut. Harley bijt op haar lip om de tranen tegen te houden.
Ze dacht altijd dat het vreemd was dat ze geen vriendinnen hadden. Knap en aardig was in haar ervaring tenslotte een winnende combinatie. Maar misschien zijn ze niet zo lief als ze doen voorkomen.
Ze klemt haar kaken op elkaar. Wat is ze dom geweest om te denken dat ze eindelijk een aardige, gevoelige vriend kon vinden in plaats van de idioot waar ze normaal voor ging. Nou, dat heeft het leven haar wel geleerd. Deze vier zijn net zo idioot als de rest.
Een traan glijdt over haar wang. Ze grijpt haar laptop en studieboek en propt ze in haar rugzak. Ze vergeet de rits dicht te doen, draait zich om en loopt naar de voordeur terwijl de jongens achter haar aan rennen.
„Harley, ga alsjeblieft niet weg. Het spijt ons,“ roept Trey.
„Laat me met rust.“ Ze slingert haar rugzak over haar schouder.
Ze pakt de deurklink vast, maar King glijdt voor haar tot stilstand voordat ze hem kan omdraaien. „Laat ons het uitleggen.“
„Er valt niets uit te leggen. Jullie zijn net als alle anderen.“ Ze veegt nog een traan weg zonder hem aan te kijken.
„Alle anderen, wie dan?“ Kai's gefrustreerde stem doet haar opschrikken. Welk recht heeft hij om boos op haar te zijn?
„Elke jongen waarmee ik ooit uit ben geweest,“ bijt ze terug, nog steeds sniffend. „Eerst zijn ze lief, en dan blijkt dat ze alleen maar seks wilden.“ Ze dept haar ogen.
De jongens schuifelen ongemakkelijk om haar heen, schuivend met hun voeten en starend naar de grond. Harley's stem wordt luider.
„Weten jullie, jongens praten altijd over friend zoned worden, maar niemand heeft het er ooit over hoe het voelt voor een vrouw om te denken dat ze een vriend heeft, om er… om er dan achter te komen dat hij haar alleen maar wilde neuken.“
„Dat is niet… fuck. Je hebt gelijk, maar het is meer dan dat.“ Trey zet een stap dichterbij, maar stopt als ze haar hand opsteekt.
„Laat me alsjeblieft gaan.“
„Dat zal ik doen, zo meteen,“ zegt King. „Maar ik kan je niet laten gaan als je denkt dat we alleen maar seks wilden.“
Harley houdt haar hoofd schuin en vraagt zich af welk zoet vergif hij op haar gaat loslaten, als de onderbreking komt van de meest onverwachte persoon: Henry.
„Jij bent een droom,“ zegt hij verlegen.
„Wat?“ Harley snift opnieuw.
„Elke jongen zou graag bij jou in de buurt willen zijn, en wij hebben het geluk dat we dat mogen. Daar schrik ik me rot van. Denk er maar eens over na.“ Henry tikt tegen zijn hoofd en glimlacht lichtjes.
„Hier zijn we dan, vier nerds die nog steeds niet het juiste meisje hebben gevonden om hun maagdelijkheid aan te verliezen, en dan vinden we haar eindelijk. Stel je onze verbazing voor toen bleek dat jij het was.“
Harley kijkt op, haar ogen rood en gezwollen. Henry slikt en komt dichterbij.
„Het is waar dat we heel graag meer zouden willen zijn dan vrienden, maar als je nee zegt tegen ons allemaal, of tegen één, twee of drie van ons, dan accepteren we dat en zijn we blij met je vriendschap. Aangenomen dat we die nog hebben,“ voegt hij eraan toe.
De tranen barsten weer los, en Harley's armen ook. Ze slaat ze om Henry's nek en begraaft haar gezicht in zijn schouder, zachtjes snikkend.
Henry legt zijn armen om haar middel en houdt haar vast zonder te klemmen, zijn ogen op de grond gericht. Hij heeft geen idee hoe lang ze zo blijven staan, alleen dat hij het mist zodra ze loslaat.
Er wordt geen woord gesproken terwijl ze zichzelf bij elkaar raapt. In stilte pakt ze het zakdoekje aan dat Trey haar geeft om haar neus te snuiten.
De vier jongens kijken elkaar aan, met bezorgdheid op hun gezichten. Hadden ze zojuist het enige echte dat ze buiten hun studie hadden, verpest?
„Ik…“ Alle ogen schieten naar haar toe. Harley schrapt haar keel en kijkt elk van hen lang aan. „Ik heb wat tijd nodig om uit te zoeken hoe het nu verder moet.“
„Dat is redelijk,“ zegt Trey.
King opent de deur, en vier paar ogen kijken haar na terwijl ze wegloopt. Ze kijkt niet om.
***
Een week later en nog steeds niets. Geen berichten, telefoontjes of een glimp van haar. Zelfs videogames verliezen hun charme. Ze hebben twintig potjes achter elkaar verloren, en bij de eenentwintigste vloekt Kai en smijt zijn controller op de grond.
„Ik ga haar bellen,“ kondigt hij aan.
„Niet doen,“ waarschuwt King.
„Ze heeft tijd nodig,“ voegt Henry er zachtjes aan toe.
„Hoeveel tijd? Een jaar, is dat genoeg?“ bijt Kai.
Trey trekt zijn mondhoeken naar beneden. „Zo veel tijd als ze nodig heeft.“
„Laten we eerlijk zijn. Op dit punt mogen we al blij zijn dat ze ons niet heeft aangegeven. Vier klasgenoten die haar seks voorstellen? Dat komt lekker over,“ snuift Kai.
„Dat is niet wat we deden… toch?“ vraagt Henry. „Ik bedoel, ik heb toch duidelijk gemaakt dat we haar leuk vinden?“
King haalt zijn schouders op, en Kai gooit gefrustreerd zijn hoofd achterover. Trey staart naar het gepauzeerde tv-scherm.
Een telefoon piept. Vingers graaien in zakken om te kijken of het Harley is. Trey kreunt als hij alleen maar spam-mails vindt, zijn moeder die zeurt dat hij op bezoek moet komen, en herinneringen aan achterstallig werk dat hij moet afronden.
King propt zijn telefoon terug in zijn zak, en Kai smijt de zijne op de salontafel. Niets dan meldingen en social media-notificaties. Maar rechts van hen hapt Henry naar adem.
Alle hoofden draaien zich om. „Wat?“
„Ze heeft me ge-appt. Harley heeft me ge-appt!“
„Wat zegt ze?“ Trey schuift naar het puntje van zijn stoel. Hij kan zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst zo zenuwachtig was. Is dit het moment dat ze haar voorgoed kwijtraken, of is dat al gebeurd?
Henry's glimlach wordt breder. „Ze zegt dat ik morgenavond klaar moet zijn.“
„Is dat alles?“ King beent erheen, bedenkt zich, en begint rond de bank te ijsberen met gefronste wenkbrauwen. Kai en Trey hebben dezelfde uitdrukking, maar geen van hen wil hardop zijn teleurstelling uitspreken over Harley's keuze.
Henry stuitert bijna van opwinding. „Ik moet me klaar gaan maken!“
Hij fluit vrolijk terwijl hij naar boven gaat met een waslijst aan klusjes, wetende dat de anderen er alles voor over zouden hebben om in zijn plaats te zijn. De sportschool, Kai's pornovideo's, zelfs Star Wars.
Trey zakt verslagen achterover. „En nu?“
„Nu zijn we blij voor hem,“ zegt Kai simpelweg.
Trey zucht, en King legt zijn hoofd in zijn handen. Dat is het laatste wat een van hen wil doen.
