De Voorbestemden Prequel: Hart van het Lot
Auteur
Mackenzie Madden
Lezers
405K
Hoofdstukken
30
Theresa had nooit verwacht haar ware mate te vinden toen ze terugkeerde naar Silver River—maar het moment dat ze David ontmoet, is hun band onmiskenbaar. Toch is het lot nooit simpel. David is verbonden met de enige persoon die ze niet kan verdragen te verliezen: haar rouwende vader. Verscheurd tussen liefde en loyaliteit, moet Theresa beslissen of ze haar hart volgt of haar familie beschermt. Maar ware mates zijn voor altijd, en sommige banden laten zich niet verbreken.
Terug naar Huis
Prequel
THERESA
De auto hobbelde over de grindweg. Takken van de bomen reikten uit in een poging de auto te raken terwijl ze passeerde, en misten hem op een haar na. Theresa merkte er bijna niets van.
Haar ogen waren strak op de voorruit gericht terwijl ze het bekende bos in zich opnam. Haar hart fladderde als een wild dier in haar borstkas. Ze wenste bijna dat ze op het aanbod van haar vader was ingegaan om haar terug te rijden, want ze had duidelijk onderschat hoeveel ze deze plek had gemist.
Thuis.
Het was twee lange jaren geleden dat ze deze plek had verlaten, wegsluipend onder een sluier van verdriet. Ze had haar toevlucht gezocht bij de BlackFlare-roedel in een poging weer een normaal leven op te bouwen, nadat ze haar moeder jarenlang tegen een ziekte had zien vechten voordat deze haar leven eiste.
Theresa had echter nooit de bedoeling gehad om voor altijd weg te blijven en was altijd van plan geweest om terug te komen nadat ze klaar was met school.
Nu ze over deze bekende, hobbelige wegen reed, voelde het voor het eerst in jaren alsof ze vrijer kon ademen. Ze reed langs een houten huisje en zag bekende gezichten die nieuwsgierig naar de vreemde auto keken.
Zodra ze haar gezicht zagen, begonnen ze te grijnzen en te zwaaien. Er stond één grote groep dicht bij de weg, en een van hen maakte zich los uit de groep en rende naar de auto toe.
Ze remde af tot een kruiptempo en deed haar raam open terwijl Gregory naast haar bleef rennen. Ze waren ongeveer even oud en hadden samen getraind tot het moment dat ze wegging.
„Theresa.“ Hij glimlachte, stak zijn hand door het raam en streek even met zijn knokkels over haar wang — de liefdevolle aanraking van de roedel om haar welkom thuis te heten. „Ben je terug? Zeg me dat je terug bent.“
Het was niets minder dan een eis, eentje die haar wolf geïrriteerd deed opspringen, maar ze was te blij om het haar humeur te laten beïnvloeden.
„Ik ben terug,“ bevestigde ze, grijnzend toen hij een luide vreugdekreet slaakte die onmiddellijk werd gevolgd door een luid gejuich achter hen.
„Ga maar naar je vader,“ zei hij. „Maar zoek ons later op. Dan gaan we rennen!“
Ze beloofde dat ze dat zou doen voordat hij zich terug liet zakken en omdraaide om terug naar de groep te rennen. Zodra hij hen bereikte, zwaaiden ze nog één laatste keer naar haar voordat ze tussen de bomen verdwenen.
God, wat had ze SilverRiver gemist. BlackFlare was gastvrij en aardig geweest, maar ze waren niet haar roedel.
Toch kon ze geen spijt hebben van haar vertrek destijds. Haar vader had de dood van zijn ware partner overleefd, maar hij was een gebroken man geweest, een schim van zichzelf.
Timothy Pickett had amper voor zichzelf kunnen zorgen, laat staan voor zijn zestienjarige dochter. Daarom hadden ze samen met de alfa besloten dat het 't beste zou zijn als Theresa haar school ergens anders zou afmaken — ver weg van de plek waar ze haar moeder langzaam in het niets hadden zien wegkwijnen, onmachtig om iets te doen om haar te redden.
Theresa kwam bij een splitsing en stuurde de auto naar links, op weg naar het huisje van haar familie. Ze had geprobeerd haar vader over te halen om naar een andere hut te verhuizen, maar hij was niet bereid geweest om het thuis dat hij met zijn partner had opgebouwd, achter te laten.
Zelfs als alle herinneringen die in de houten muren waren getrokken, vol bitterzoete, onvermijdelijke pijn zaten. Ze was zelf nog niet eens in de buurt gekomen van een paring, noch met een ware partner of een gekozen partner, maar ze begreep dat gedaanteverwisselaars niet zomaar over de dood van een partner heen kwamen, vooral niet van een ware partner.
De metafysische band was zo diep dat het in wezen hun zielen aan elkaar verbond en twee wezens samensmolt tot ze bijna één waren. De verbinding kon niet worden verbroken zonder gruwelijke gevolgen, waardoor het zelden voorkwam dat iemand het overlijden van zijn ware partner overleefde.
Ze wist dat een deel van de reden waarom haar eigen vader het had overleefd, was omdat het een van haar moeders laatste wensen was geweest dat hij Theresa niet alleen op de wereld zou achterlaten. Ze zou altijd blij zijn met de extra jaren met haar vader, zelfs al waren ze gescheiden geweest.
Maar ze wist dat hij het moeilijk had. Het was deels de reden waarom het zo urgent voelde om meteen naar huis te komen zodra ze was afgestudeerd.
Maar zelfs nu ze terug was, wist ze dat de kans groot was dat hij ervoor zou kiezen om te gaan zwerven of gewoon... weg te kwijnen. Eerlijk gezegd kon ze zich niet voorstellen dat je iemand zo erg nodig kon hebben, en meer dan eens had ze gehoopt dat hij misschien iemand anders zou vinden.
Hij zou het niet over zijn hart kunnen verkrijgen om opnieuw een partner te nemen, maar zelfs iemand vinden die hem gezelschap kon houden, zou misschien al genoeg zijn om hem hier te houden. Alles om zichzelf ervan af te leiden weg te zinken in het verdriet en liefdesverdriet van het altijd missen van zijn wederhelft.
Ze stuurde de auto voorzichtig langs een grote zilverspar en glimlachte toen de blokhut waarin ze geboren was, in zicht kwam. Vlak voor de trap stond nog een bekend gezicht; ze zette de motor uit en sprong bijna de auto uit.
„Krijg nou wat!“ riep Phillip met een brede lach. Hij spreidde zijn armen wijd uit. „Wat is het goed om jou te zien!“
Er ontsnapte een schaterlach aan haar lippen terwijl ze op hem afstormde en zich in de armen van de toekomstige alfa wierp. „Oh mijn god!“ riep ze uit. „Heb je weer een groeispurt gehad, of slik je weer van die menselijke hormoonpillen?“
Hij verstijfde in haar armen. Een zacht gegrom ontsnapte uit zijn keel. „Hoezo, weer?“
„Oh, laat ook maar!“ zei ze luchtig, terwijl ze een luidruchtige kus op zijn wang drukte. Ze stapte achteruit en maakte er een show van om om zich heen te kijken. „Waar is Marie? Is zij hier?“
„Je hebt het hopelijk niet over die smoothies.“ Hij was duidelijk niet van plan om het te laten rusten, en ze beet een grijns weg. „Je vertelde me dat het eiwitpoeder was dat je eraan toevoegde.“
„Phil.“ Ze knipte met haar vingers voor zijn gezicht. „Marie. Waar is mijn Marie?“
„Ik denk dat je mijn Marie bedoelt.“ Hij keek boos en leek zich gepasseerd te voelen. „Ik loog. Ik heb je helemaal niet gemist. Ga maar terug naar waar je vandaan kwam.“
Ze veranderde haar gezichtsuitdrukking niet en staarde vol verwachting naar hem op, en hij slaakte eindelijk een ruwe zucht. „Marie wilde hier zijn, maar ze werkt vandaag in de crèche.“
Een wrange glimlach krulde zijn lippen. „Er is een babyboom of zoiets geweest, dus ze hebben momenteel steeds extra hulp nodig.“
„Perfect.“ Theresa glimlachte, en voelde zich meer ontspannen dan ze in lange tijd was geweest. „Ik weet voor welke taak ik me als eerste ga aanmelden.“
„Rollins zei dat hij je morgenochtend meteen wil spreken,“ vertelde Phillip haar, waarbij hij de naam van hun alfa noemde. Hij stak zijn hand uit en nam haar gezicht in zijn handen. „Je bent gemist, Resa.“
Hij wees met zijn kin naar het huisje achter hem. „Wij allemaal.“
Haar glimlach werd zachter en verdween toen. „Is hij hier?“
„Ja.“
Ze slikte hard terwijl ze naar haar oude thuis staarde. Ze had zichzelf niet te veel laten nadenken over het door die deur lopen, of zelfs maar over die eerste momenten met haar vader. Het eerste jaar dat ze bij BlackFlare was, had hij haar eens per maand bezocht, maar het tweede jaar had ze hem amper gezien.
Sterker nog, de laatste keer dat hij was langsgekomen was zes maanden geleden, en hun videogesprekken waren op zijn best sporadisch geweest, dus ze wist niet precies wat ze kon verwachten.
Ze keek op naar haar vriend. Er lag een ongeruste uitdrukking op zijn gezicht terwijl hij naar de hut staarde.
„Gaat het slecht met hem?“ vroeg ze aarzelend.
Phillip keek naar beneden en fronste zijn wenkbrauwen terwijl hij haar vraag overwoog. „Hij is er ongeveer net zo aan toe als je zou verwachten.“
Hun vriendschap was altijd gebouwd op brute eerlijkheid, en hoewel zijn woorden haar als mokerslagen raakten, waardeerde ze het dat er in de tijd dat ze weg was geweest niets was veranderd.
„Resa, je weet dat hij nooit meer helemaal de oude zou worden nadat hij Caroline verloor.“
„Ik weet het,“ zei ze met een zachte zucht, terwijl ze met haar lichaam tegen het zijne leunde. „Ik mis haar gewoon, snap je? En het voelt alsof ik hem kwijtraakte toen ik haar verloor.“
Haar ogen brandden met een vertrouwd gevoel dat haar de afgelopen twee jaar had achtervolgd telkens wanneer ze aan haar moeder dacht. Keer op keer wanneer ze dacht dat het misschien een beetje minder pijn zou gaan doen, werd haar ongelijk bewezen.
„Denk je...?“ Ze brak haar zin af, niet in staat zichzelf ertoe te dwingen de vraag af te maken, maar Phillip keek haar veelbetekenend aan.
„Er is een goede kans dat hij gaat zwerven nu jij thuis bent.“ Hij haalde één schouder op. „Maar hij heeft ook een vriend gekregen.“
„Een vriend?“ herhaalde ze.
„Je zou hem eigenlijk niet kennen,“ mijmerde Phillip. „Ik denk dat het ongeveer anderhalf jaar geleden is dat hij is overgeplaatst naar SilverRiver. Rollins heeft hem een week geleden luitenant gemaakt nadat Keith is overgeplaatst naar FuryClaw, zodat hij en Florence dichter bij hun familie en kleinpups konden zijn.“
„Hij — wie?“ eiste Theresa ongeduldig, onzeker over hoe ze zich moest voelen over het feit dat haar vader een vriend had gekregen en niemand het haar zelfs maar één keer had verteld. Ze wist dat haar vader een volwassen man was die voor zichzelf kon zorgen, maar haar beschermende instincten ontwaakten, met een randje jaloezie die ze eigenlijk niet mocht voelen.
„David Lyttelton,“ vulde Phillip aan, geamuseerd door haar ergernis. „Hij is een goede man, Resa. Hij neemt Tim mee om te rennen of nodigt hem uit voor een pokeravond. Soms komt hij hier gewoon en luistert, zelfs als je vader alleen maar over Caroline praat.“
Een golf van tekortkoming voegde zich bij de stroom van emoties in haar borstkas. Dat waren allemaal dingen die zij had moeten doen. In plaats daarvan was ze weggelopen, zelfs al had haar vader haar praktisch de deur uit geduwd. Hij was niet bereid geweest haar bedolven te houden onder zijn verdriet, en wilde tegelijk dat ze met haar eigen verdriet kon omgaan.
„Dat is goed, neem ik aan,“ mompelde ze, terwijl ze probeerde te verbergen wat ze allemaal voelde. Maar Phillip keek dwars door haar heen en hij sloeg een arm om haar schouders om haar tegen zich aan te trekken.
„Niets is beter dan jou thuis te hebben, Resa.“
Voordat ze kon antwoorden, vloog de deur van de hut open. Haar vader stapte naar buiten met zijn hand boven zijn voorhoofd om zijn ogen af te schermen van het zonlicht. Hij was nog veel meer afgevallen sinds de laatste keer dat ze hem had gezien. Zijn kleren hingen om zijn tengere lichaam en zijn wangen waren ingevallen.
„Is dat mijn meisje, dat hier buiten staat te kletsen met een jonge man in plaats van haar vader te groeten?“
„Papa,“ ademde ze, terwijl ze Phillip opzij duwde en zijn zachte, snuivende lach negeerde. Ze kwam abrupt in beweging, rende de houten trap op totdat ze zich op haar vader kon werpen. Ze klemde zich stevig aan hem vast terwijl hij een stap achteruit strompelde, onvoorbereid op de hevigheid van haar begroeting. Ze ademde diep in, zoog zijn vertrouwde geur op terwijl hij zijn eigen armen om haar heen sloeg en haar zo stevig vasthield dat haar ribben pijn deden van het protesteren.
„Oh, mijn meisje,“ mompelde hij in haar haar. „Ik ben zo blij dat je thuis bent.“
Ze snotterde, terwijl ze met haar neus tegen zijn schouder wreef. „Ik heb je gemist, papa.“
Hij duwde haar zachtjes naar achteren met zijn handen op haar schouders, terwijl zijn ogen verdacht fel stonden. „Laat me je eens goed bekijken!“ Hij grijnsde. „Je bent volwassen geworden terwijl je weg was, Tessy.“ Er schuilde een donker randje van schuldgevoel in zijn ogen, maar hij liet het zijn geluk niet dimmen. „Je lijkt sprekend op je moeder.“
Theresa ademde scherp in, waarbij de pijn in haar hart bijna te zwaar was om te dragen, terwijl ze zag hoe één traan ontsnapte en over zijn wang gleed. „Ze zou zo verdomd trots op je zijn.“
„Papa,“ protesteerde ze zwakjes, terwijl haar eigen ogen brandden. Maar ze liet haar tranen niet vallen en kneep haar ogen stevig dicht. „Hou op. Dit is een gelukkig moment! Geen sentimentele gevoelens toegestaan.“
„Groot gelijk,“ stemde hij in, terwijl hij een arm om haar schouders sloeg en haar mee de hut in trok. Hij keek over zijn schouder en riep naar Phillip: „Maak jezelf nuttig, jongen, en pak haar tassen!“
Theresa keek net op tijd om om te zien hoe Phillip met open mond naar hen stond te kijken. Ze smoorde snel haar gegiechel. Hij mompelde iets binnensmonds, maar draaide zich om en liep naar de achterkant van haar auto.
Theresa keek op naar haar vader met een berispende blik. „Papa, hij wordt binnenkort je alfa.“
Haar vader haalde zijn schouders op en zag er onberouwvol uit, en zoveel op de vader met wie ze was opgegroeid voordat haar moeder stierf. Ze voelde dat ze opnieuw een brok in haar keel kreeg. „Die jongen moet zijn strepen eerst nog maar eens verdienen, voordat hij een alfa wordt die ik respecteer.“
Hij trok haar mee het woongedeelte in en dwong haar zowat om op de bank te gaan zitten die hij en mam hadden uitgekozen toen ze zes was — nadat ze de vorige bank met haar klauwen had verscheurd.
„Ik heb koffie gezet.“ Hij draaide zich op zijn hielen om en liep naar de keuken. Maar halverwege stopte hij, keek achterom naar Theresa, wees met zijn vinger en zei streng: „Niet bewegen.“
Ze grijnsde terug, en maakte er een show van om zich comfortabel te installeren. „Ik zal geen spier verroeren.“
Hij knikte en verdween, wat haar de kans gaf om rond te kijken in een kamer die leek te hebben stilgestaan in de tijd. Een foto trok haar aandacht, en voordat ze het wist, stond ze op en liep ze de kamer door. Ze pakte het delicate witte houten lijstje op en staarde ernaar.
Haar moeder grijnsde naar haar op de foto, haar ogen helder en gekreukt van geluk. Haar armen waren stevig om een jongere Theresa heen geslagen, van een jaar of dertien oud. Het was vlak voor Carolines diagnose geweest en drie jaar voordat ze van hen werd weggenomen.
„Hoi, mam,“ mompelde Theresa, terwijl ze met een vinger over haar wang streek. „Sorry dat ik zo lang weg was, maar ik ben nu thuis.“
„Dat ben je zeker,“ beaamde haar vader terwijl hij de kamer weer binnenliep met een metalen dienblad vol benodigdheden voor warme dranken. „En ik laat je niet nog een keer gaan — daar mag je zeker van zijn, Tessy.“
Ze zette het fotolijstje terug op zijn plek in het midden van de schoorsteenmantel.
Terwijl ze de foto nog een laatste trieste glimlach schonk, wist ze dat het nu niet haar vertrek was waar ze zich zorgen over moesten maken.
