Carrero Heart 1: Het Begin
Auteur
L. T. Marshall
Lezers
1.4M
Hoofdstukken
63
Sophie Huntsberger ontsnapte aan haar mishandelende vader en vond troost in een nieuw leven bij een liefdevol adoptiegezin. Ze bloeide op, met dank aan haar rots in de branding en beste vriend, Arrick Carrero. Maar de laatste tijd voelt Sophie een groeiende leegte die ze niet kan negeren. Op zoek naar iets om die leegte te vullen, realiseert ze zich dat het antwoord al die tijd al recht voor haar neus stond: Arrick.
Terwijl hun onschuldige vriendschap ingewikkeld wordt, lopen de emoties hoog op en moeten ze de waarheid onder ogen zien. Het leven laat het hart echter niet altijd zegevieren.
Inleiding
Arrick
Arrick keek naar zijn telefoon die oplichtte in de middenconsole van zijn auto en zuchtte toen Sophies naam op het scherm verscheen. Een gevoel van irritatie en onrust mengde zich en kwam met kracht naar de oppervlakte.
Hij was al te laat, en daar had hij een enorme hekel aan, maar hij wist zeker dat hij zou toegeven aan wat ze ook maar wilde. Sophie had nu eenmaal de gave om hem te raken, zelfs als ze zo frustrerend was als de afgelopen maanden. Hoe hard hij het ook probeerde, hij had geen wilskracht als het om haar ging. Hij drukte op het knopje op zijn dashboard dat verbonden was met zijn telefoon, en haar stem vulde het interieur van de auto zodra hij opnam.
„Arrick… Arry? Ben je daar?“ Ze sprak onduidelijk, waarschijnlijk weer veel te dronken, en hij kon niets anders doen dan zuchten en de neiging onderdrukken om boos op haar te zijn. Hij stelde zich haar voor en voelde de spanning toenemen. Hij haatte het om te weten dat ze daar ergens in die toestand was; dat ze hem belde betekende dat ze waarschijnlijk alleen was, en die zielige types die zichzelf haar vriendinnen noemden, hadden haar weer eens in de steek gelaten. Zijn woede groeide vanbinnen, zijn hartslag steeg en zijn spieren begonnen zich te spannen.
„Ja, Sophs, ik ben er. Waar ben je dit keer?“ Hij wist waarom ze belde — ze moest weer opgehaald worden — en toen hij op de klok op zijn dashboard keek, vloekte hij zachtjes.
Natasha zou op hem wachten, het was nog tien minuten naar haar appartement, en hij kon erop rekenen dat Sophie precies de andere kant op zou zijn, terug in de stad. Opnieuw zou hij moeten kiezen tussen zijn vriendin en Sophie, en ze wisten allemaal dat hij altijd zonder aarzeling naar haar toe zou gaan als ze hem nodig had.
De laatste tijd hadden hij en Natasha steeds vaker ruzie gehad over hoeveel tijd hij besteedde aan het achter Sophie aan rennen, maar hij kon er niets aan doen. Hij voelde zich verantwoordelijk voor haar. Na jarenlang de enige persoon te zijn geweest naar wie ze zich wendde, gaf hij zoveel om haar dat het idee dat ze ergens dronken en kwetsbaar was, hem het zweet deed uitbreken. Sophie was een zwak punt, eentje dat hij nooit helemaal had begrepen. Hij schreef het toe aan de jaren waarin hij haar kwetsbaar had gezien en voor haar had gezorgd, en aan het feit dat hij nu eenmaal iemand was die te veel gaf om wat er met haar gebeurde. Ze was het dichtst bij een zus dat hij had, en hij had altijd aangenomen dat het dát was.
„Ik ben bij Randy's club, alleen, Arry… Ik ben iedereen kwijtgeraakt en ik kan mijn tas niet vinden.“ Ze klonk zo jong en kwetsbaar, het raakte hem recht in zijn maag en ze wikkelde hem moeiteloos om haar vinger. Eén trillend stemmetje was genoeg, en hij zag die grote, zachte blauwe Bambi-ogen voor zich, als een gewond katje, en die perfect gevormde mond die trilde, klaar om te huilen. Hij klemde zijn kaken op elkaar toen de steek van ongerustheid hem hard raakte. Sophie was jong en mooi, eerlijk gezegd een beetje té mooi, en een perfect doelwit voor klootzakken en engherds die het op haar gemunt hadden. Ze trok problemen aan zonder het zelfs maar te proberen.
Randy's club was twintig minuten terug rijden. Als hij eerst Natasha ophaalde, zou er gegarandeerd een kattengevecht losbarsten in de auto. Ondanks de talloze keren dat hij hen samen had meegemaakt, leek geen van beiden warm te worden voor de ander. Hij vond het ook geen fijn idee om Sophie langer dan nodig in die afschuwelijke tent te laten zitten, en als hij eerst Tash ging ophalen zou dat precies gebeuren. Hij had geen energie meer voor weer een 'Tasha-Sophs'-scène en was al bezig de auto te keren in de straat om naar haar toe te rijden, zonder aarzeling. Zijn handen maakten de keuze al terwijl hij er nog over nadacht.
Natasha zou het begrijpen. Ze zou eerst klagen en zich druk maken, maar uiteindelijk moest ze accepteren dat Sophie altijd een deel van zijn leven zou zijn en dat hij nooit zou stoppen met voor haar zorgen. Ze was zijn beste vriendin, iemand voor wie hij zes jaar lang een rots in de branding was geweest terwijl ze het trauma van haar jeugd herleefde — het misbruik door haar vader.
Sophie was een deel van hem, een band die in de loop der jaren was gegroeid terwijl hij haar hielp haar plek te vinden in haar nieuwe leven bij haar adoptiegezin, in een veilige omgeving. Ergens hadden ze een klik gekregen — ergens tussen het moment dat ze hem aankeek alsof ze hem niet vertrouwde en wilde dat hij van de aardbodem verdween, en de eerste keer dat ze hem een milkshake voor haar liet kopen zonder te doen alsof ze hem een trap wilde geven.
„Ik ben onderweg, Sophs. Ga terug de club in en blijf daar tot ik je kom halen.“ Hij klonk geïrriteerd — en verdorie, hij wás ook geïrriteerd, ook al probeerde hij het niet te laten merken. Dit soort situaties waarin ze zichzelf bracht, kwamen veel te vaak voor, en ze luisterde niet meer naar hem of naar de rede. Het maakte hem misselijk om te bedenken hoeveel hachelijke situaties ze had meegemaakt waarvoor ze hem niét had gebeld.
Toen ze vorig jaar negentien werd, leek er een knop in haar hoofd te zijn omgegaan: ze moest wild leven en feesten zoals Leila, haar zus, vroeger deed. Het was makkelijker toen ze gewoon een kind was dat rondhing en makkelijk te begeleiden was, blij om lekker te chillen en een film te kijken in plaats van uit te gaan om zich lam te drinken en met iemand naar bed te gaan. En dat laatste was iets waar hij niet aan wilde denken; Sophie en seks waren twee onderwerpen die hij op geen enkele manier aan elkaar wilde koppelen, en hij wilde al helemaal geen van die klootzakken ontmoeten met wie ze afspraakjes had.
Het was zoveel makkelijker toen ze een vijftienjarige was met grote ogen die hem overal volgde en naar zijn advies luisterde, hangend aan elk woord dat hij zei. Hij miste dat meisje verschrikkelijk; hij dacht vaak aan haar en verlangde naar de dagen dat ze samen konden chillen, op de bank hangen en junkfood delen met die moeiteloze, ontspannen quality time samen.
Natasha hield niet van dat soort dingen; ze had een hekel aan de meeste dingen waar hij en Sophie van hielden, en ze zag niet in Sophie wat hij zag, wat het allemaal nog ingewikkelder maakte. Er was geen enkele gemeenschappelijke grond tussen de twee vrouwen.
Hij wist dat hij door haar minder aanwezig was voor Sophie dan vroeger, en het enige wat hij de laatste tijd nog deed was haar ophalen van bars en clubs en haar thuisbrengen om bij te komen als ze een wrak was. Ze praatten amper nog als hij haar zag.
Hij was te oud voor deze onzin. Over een paar maanden werd hij zesentwintig, en het laatste waar hij behoefte aan had was al dit drama, elke week opnieuw, met haar. Hij miste de Sophie die het leuk vond om met hem op pad te gaan, samen weg te gaan of gewone dingen te doen, zoals jetskiën, Xbox spelen, snowboarden, buitenlandse tekenfilms kijken en niksen, of wat ze de afgelopen jaren ook maar samen hadden gedaan. Hij miste de kleine dingen van voordat ze met klootzakken begon te daten en op het randje van wild ging leven. Hij miste haar gewoon — eindeloos.
Wat zou hij ervoor geven om een nuchter telefoontje te krijgen met die lieve stem aan de andere kant die gewoon vroeg hoe zijn dag was, in plaats van huilend om weer een reddingsactie. Hij had geen idee hoe ze op dit punt waren beland.
„Ben je boos op me?“ Haar teleurgestelde toon en het begin van tranen gaven hem meteen een schuldgevoel, die pijn in zijn maag en die steek in zijn borst. Sophie huilde niet snel, tenzij ze dacht dat Arrick boos op haar was, en hij had nooit begrepen waarom ze zo in elkaar stortte als hij kwaad was. Het kon haar geen bal schelen als iemand van haar adoptiegezin boos op haar werd, zeker niet haar zus of moeder, met wie ze het meest hecht was geweest. Voor zover hij zich herinnerde werd ze ook niet overstuur als haar vriendinnen dat waren, maar Sophie vond het dan ook moeilijk om vrienden buiten de familie vast te houden, vooral met haar verleden en alle demonen die dat met zich meebracht. Ze vertrouwde mensen niet genoeg om echte banden te vormen, dus hij wist hoe belangrijk het was dat hij in haar leven bleef, zelfs wanneer ze zich gedroeg als een treinwrak op weg naar vernietiging. Niet dat hij een keus had; het leven voelde leeg als hij weken niets van haar hoorde, en gelukkig had hij dat maar een paar keer meegemaakt.
„Nee, Mimma, ik ben niet boos, Sophie. Ga naar binnen, blijf warm en wacht op me.“ Hij probeerde zijn toon te verzachten, om haar dronken gekwetstheid te sussen en haar zover te krijgen te doen wat hij wilde. Als ze zo was, was ze een overgroeid kind dat hij zorgvuldig moest aanpakken; haar innerlijke vuurvreter was klaar om te overreageren en te bijten, ook al deed ze daarmee alleen zichzelf pijn.
Sophie was iemand die snel in de verdediging schoot, zich afsloot en uithaalde naar de mensen die ertoe deden terwijl ze zichzelf probeerde te beschermen, en dronkenschap maakte het tien keer erger. Ze was altijd al zo geweest, en maar weinig mensen hadden zijn vaardigheid om haar aan te kunnen. Te koppig om logisch na te denken of te beseffen dat ze soms zichzelf in de vingers sneed.
Hij gaf gas en liet zijn nieuwe auto zien wat die kon om sneller bij haar te zijn, terwijl de spanning in zijn lichaam toenam. Het was laat, bijna tien uur 's avonds, en de stad baadde in het gebruikelijke, nooit eindigende licht van New York terwijl zijn slanke staalgrijze Mercedes moeiteloos door de nacht gleed. Hij beet op zijn lip terwijl zijn ogen ongeduldig het verkeer afspeurden en hij in zijn stoel verschoof terwijl hij zijn spiegels checkte.
Ze maakte hem altijd ongerust als ze zo was, met zoveel scenario's die door zijn hoofd raasden over wat haar kon overkomen, terwijl zijn hele lijf samentrok van de gespannen onrust. Sophie was op haar best al naïef, maar dronken was ze compleet blind voor gevaar — opmerkelijk, gezien haar verleden — en ze leek er een talent voor te hebben om het aan te trekken.
„Sorry… Arry.“ Ze begon te snikken en hij voelde zich alleen maar slechter. Hij had niet eens tegen haar geschreeuwd deze keer, dus hij had geen idee waarom ze huilde. Hij was maanden geleden gestopt met tegen haar schreeuwen toen hij besefte dat het toch geen effect meer had op haar gedrag, en hij haatte het als Sophie huilde. Het gaf hem het gevoel dat hij een waardeloos mens was, als die gekwetste hertenogen hem recht in zijn maag raakten.
Hij had genoeg van haar tranen gezien door de jaren heen in verband met wat haar zieke, perverse vader haar had aangedaan, en dat was alles wat hij nu zag. Dat kwetsbare, gebroken gezicht, getekend door littekens en pijn van een jeugd die haar had kunnen vernietigen. Arrick verstijfde toen die steek van woede als een gloeiend hete speer vanbinnen omhoogschoot.
Wanneer hij aan die klootzak dacht, wilde hij hem vermoorden. Het feit dat iemand zo onschuldig en lief als zij kon pakken en haar jarenlang meedogenloos kon misbruiken, gaf hem de neiging die vent zijn ruggengraat uit te trekken en door zijn strot te duwen. Hij was fel beschermend over haar, wetend alles wat hij wist, aanwezig bij elke therapiesessie, en bij elk moment dat ze huilend haar hart luchtte als ze moest praten.
Sophie had hem binnengelaten op manieren die ze niemand anders had toegestaan, en de diepte van haar donkere bekentenissen scheurde keer op keer zijn ziel aan flarden door de ellende die ze had doorstaan. Ernaar luisteren brak hem bijna, dus hij had geen idee hoe zij het ooit had overleefd en bij haar verstand was gebleven. Hij had lang geleden gezworen dat hij haar altijd zou beschermen, dat hij elke man die het waagde haar tegen haar wil aan te raken zou vernietigen, en dat was een eed die hij tot in de eeuwigheid zou nakomen.
Sophie was zijn strijder! Ondanks alles was ze als een onverwoestbare vlam door de herinneringen heen gerezen en had ze gebloeid ondanks die klootzak. Hij had nooit iemand gekend die zo sterk was als zij. Trots stroomde door hem heen bij de gedachte aan wat ze allemaal had overwonnen om verder te kunnen gaan. Arrick ademde diep in en kalmeerde zijn uiterlijke houding terwijl genegenheid voor haar de overhand nam.
„Kom op, Sophs. Niet doen. Je weet dat ik er niet tegen kan als je huilt. Ik ben er binnen twintig minuten of minder. Ga, wees lief en ga voor mij terug de club in.“ Hij hoorde het straatgeluid om haar heen en het verklikkende trillen van haar stem dat ze het koud had. Opnieuw fronste hij bij weer iets wat ze zichzelf aandeed zonder enige zorg voor haar eigen welzijn, en het maakte hem gek. Ze was waarschijnlijk weer zonder jas naar buiten gegaan, in iets veel te kort en te dun, zonder zich er iets van aan te trekken dat het al laat in het seizoen was en dat onderkoeling haar kon doden.
Het meisje had constant toezicht nodig. Haar liefde voor de nieuwste mode irriteerde hem als de trends allemaal draaiden om zo min mogelijk stof en zoveel mogelijk huid. Op dit moment droegen vrouwen steeds minder, en hij had er een hekel aan dat Sophie de trend volgde om weinig aan de verbeelding over te laten. Ze was compleet modeverslaafd. Kleding was haar leven, zelfs als het nauwelijks meer dan een lapje stof was.
Ze had een lichaam dat de aandacht trok, lange benen en een perfect slank figuur met rondingen die zelfs iemand als hij niet kon negeren. Ze was veel te snel volwassen geworden en leek in de puberteit te zijn geschoten vanaf het moment dat hij haar leerde kennen. Hoe hard hij ook had geprobeerd de veranderingen niet te zien en te negeren hoezeer ze een blikvanger werd, hij moest toegeven dat Sophie voor de meeste mannen onweerstaanbaar was. Hij kon zich alleen maar voorstellen hoeveel smerige gluurders haar al in het vizier hadden gehad.
„Oké… ik ga achterin op de banken liggen.“ Ze snufte nog wat, maar kreeg zichzelf weer onder controle, en hij vloekte inwendig. Frustratie beet hard en hij hield zich in om niet te snauwen. Hij klemde zijn kaken op elkaar om de neiging te onderdrukken tegen haar te schreeuwen terwijl de woede opborrelde.
