De Milleniumwolven
5: Het feest
Sienna
Ik denk niet dat ik dit kan.
Sienna
Ik kan niet naar binnen.
Sienna
Ik word gek, Michelle.
Michelle
?!? Meen je dat serieus, trut?
Michelle
Iedereen hier en hun moeder zouden een moord begaan om in het Roedel Huis te geraken. Wat scheelt er ?
Sienna
Deze jurk is overkill.
Michelle
😲
Sienna
En met de Waas...
Michelle
Meid, stop. Je bent zo verdomd sexy. Ga naar binnen en amuseer je.
Michelle
Misschien vind je wel een partner voor het seizoen! Wat is het ergste dat er kan gebeuren?
Sienna
Het ergste wat er kan gebeuren? Oh, Michelle. Je hebt geen idee, dacht ik.
We hadden net de auto geparkeerd en waren onderweg naar de torenhoge voordeuren van het Roedel Huis. Iedereen was piekfijn gekleed. Bij elke stap voelde ik mijn ondergang naderen.
Ik wilde me omdraaien en naar huis sprinten. Ja, zelfs op hakken. Zo wanhopig was ik.
"Oh, dit zal zo goed zijn voor onze positie in de roedel," zei mama, zich nergens van bewust. "Ik kan niet wachten om de Alfa te ontmoeten. Ik zweer het, als ik een paar jaar jonger was..."
"Mama, alsjeblieft," smeekte ik. "Stop."
Gelukkig werd mijn moeder snel weer afgeleid en hoefde ik niet uit te leggen waarom ik zo graag wilde dat ze haar mond hield. De Waas had me nu goed te pakken. De hele dag had ik geprobeerd het te onderdrukken, maar nu. Nu besloot de Waas dat dit het uitgelezen moment was om een poging te doen mijn lichaam te overmeesteren.
Net tijdens het feestje. Alsjeblieft , smeekte ik mijn gloeiende lichaam nogmaals. Ik heb hier geen tijd voor.
Fuck you , snauwde mijn lijf terug. Ugh, ik voerde nu gesprekken met mijn lichaam. Het was gewoon niet gepast. Verdomde Waas..
Een menselijke receptionist begroette ons en leidde ons naar de eetzaal. Kroonluchters, oude portretten van voormalige Afa's, en een dozijn tafels, gedekt met zilveren bestek, eerder bedoeld voor royalty. Niet voor een stel ordinaire mensen zoals wij.
Toen we gingen zitten, merkte ik dat onze tafel het dichtst was bij de tafel van de Alfa's. Toeval? Ik herinnerde me Jeremy's vreemde blik toen hij de uitnodiging bij ons thuis bracht. Maar ik negeerde het. Ja. Het was toeval. Het kon niet anders.
Vanaf mijn stoel had ik eindelijk een goede uitkijkpost om de andere aanwezige dames te beoordelen. Ik was zeker niet de knapste, dat stond vast. Er waren andere jonge vrouwen, ongeveer even oud als de Alfa, eind de twintig, die gewoonweg prachtig waren.
Met hun lange, slanke benen, hun volle, pruilende lippen en sprankelende gouden ogen, wist ik dat ik niet met hen te vergelijken was. Ik had rondingen, mijn vuurrode haar viel wild over mijn rug en mijn ijsblauwe ogen waren minder. traditioneel, laat ons zeggen. Maar wat ik miste aan verfijning, maakte ik goed met rauwe intensiteit.
Niemand in die kamer brandde feller. In goede en slechte tijden.
"...Wat doet zo'n meisje hier eigenlijk?" hoorde ik een van de vrouwen fluisteren tegen haar vriendinnen. Ze grinnikten.
Hatelijke trutten. Het was ook niet alsof ze zelf tot het koningshuis behoorden. Ze zagen zichzelf gewoon duidelijk zo. Ik wist precies waar ik voor stond , en het was niet een of andere wolvin op handen en knieën, smekend om bereden te worden door een belangrijke Roedel Huis-wolf.
Ik stond écht ergens voor. Ergens was er een partner die het waard was om op te wachten. Iemand die in mijn ogen zou kijken en me echt zou zien. Iemand die op het eerste gezicht van me zou houden. En ik van hem.
Hier in het Roedel Huis? Hier was niets te zien. Ik besloot bijna te vertrekken e toen ik een van de jongens aan een andere tafel naar mijn decolleté zag kijken. Ik wist niet waarom, maar ik voelde me gevleid.
Precies op dat moment kwam er een vrouw door de deur gestormd en de ogen van de jongen schoten meteen naar haar toe. Iedereen, zelfs de vrouwen, staarden haar aan. Ze was bruin, groot en had een nek als van een zwaan. Ze droeg haar rode jurk met de elegantie van een koningin, niet van een weerwolf.
"Dat is ze!" fluisterde Selene. "Dat is Jocelyn, de ex van Aiden Norwood. En daar is haar nieuwe man."
Naast Jocelyn stond een blonde, piekerige hunk die iedereen kende. Hij was de Alfa’s Beta, , zijn nummer twee. Josh Daniels. Hij kuste haar op de wang en nam plaats naast de Alfa.
Ik vroeg me af of hij en Aiden nog steeds vrienden konden zijn, aangezien Josh nu met Jocelyn aan het daten was. Ik had geen tijd om hier bij stil te staan, want voor ik het wist namen Selene en Jeremy me bij de hand en leidden me naar hen toe.
Wat? Waarom? Ik had niet gevraagd om aan iemand voorgesteld te worden.
"Jocelyn, je ziet er stralend uit zoals altijd," kirde Selene.
"Oh, Selene, je vleit me. Je ziet er absoluut prachtig uit in die jurk," antwoordde Jocelyn. "En wie is dit prachtige meisje? Je zus?"
Jocelyn nam mijn hand vast en ik voelde me plotseling overstromen met de warmste, meest helende energie die ik me kon voorstellen. Zoveel zelfs dat zelfs mijn Waas erdoor werd getemperd.
"Leuk je te ontmoeten." Ze glimlachte. "Ik ben Jocelyn."
"Sienna," forceerde ik eruit.
Door die aanraking wist ik dat Jocelyn een Genezer moest zijn. Ondanks haar schoonheid was ze dubbel zo aardig als de meeste meisjes hier.
Maar voor we verder konden praten, werden we onderbroken want iedereen snakte plots naar adem. Ik draaide me om en zag het hoogtepunt van het feest, Mr. Aiden Norwood, Alfa van de Oostkust Roedel, de eetzaal binnenkomen.
Hij droeg een dure smoking met een donkergroene stropdas, wat het groen in zijn gouden ogen des te opvallender maakte. Zijn ravenzwarte haar was warrig, alsof hij net uit bed kwam. Zijn kaak was gebald in een agressieve grijns.
Ik moest toegeven. één blik op hem was al genoeg om een meisje nat te maken.
"Welkom, roedelleden," zei hij, niet in staat de grom in zijn keel te verbergen. "Het diner zal zo beginnen, dus gelieve plaats te nemen."
Hoewel zijn uitspraak eenvoudig was, zoals een echte heer zelfs, voelde ik in elk woord een dreigende ondertoon. Het maakte me gespannen. Het maakte me hongerig.
Het wekte de Waas van binnen uit zijn tijdelijke sluimer.
Met een scheve grijns draaide de Alfa zich om naar zijn stoel. Ik kon er niet tegen. Vlammen slingerden zich een weg langs mijn lichaam omlaag, samenkomend tussen mijn dijen. Mijn keel droogde uit, mijn wangen bloosden met hernieuwde hitte en ik moest op mijn lip bijten om een hijg tegen te houden.
Stop ermee ! schreeuwde ik in mijn hoofd. ~Je gaat je hier niet in het bijzijn van iedereen voor gek zetten , begrepen?
Aiden ging naast Josh en Jocelyn zitten en begon tot mijn verbazing hartelijk met hen beiden te kletsen. Dus de geruchten waren niet waar. Dat was niet waar hij mee gekweld zat. Wat dan wel?
Ik wist nu wel het een en ander over kwellingen. De Waas was me in stilte aan het kapotmaken. Tijdens het seizoen was het algemeen bekend dat een weerwolf zonder partner kon ruiken of iemand in de buurt door de Waas bezeten was.
Als ik niet oppaste, als ik mijn Waas de overhand liet nemen, zouden die ongepaarde mannen mij kunnen ruiken.
Alles behalve dat, smeekte ik inwendig. ~Die vernedering kan ik niet aan..
Je Waas laten zien in het openbaar was alsof je de wereld een uitnodiging gaf om je hersens eruit te neuken.
Tijdens het opdienen van het eerste gerecht , snoof de weerwolf die onze tafel bediende aan me en zijn ogen lichtten op, wat betekende dat ik de geur van de Waas begon af te geven.
Met een gloeiend gezicht vernauwde ik mijn ogen als waarschuwing en hield ik zijn blik vast, om hem te laten zien dat ik geen interesse had. Hij zag er leuk uit, begrijp me niet verkeerd, maar ik bewaarde mezelf niet voor een ober op een etentje.
Hij trok zich meteen terugslimme jongen en trok zich terug.
Ik wilde net opgelucht ademhalen toen ik iemands ogen op me gericht voelde. Ik durfde niet op te kijken. Deze blik, waar die ook vandaan kwam, had een ijzersterke aantrekkingskracht.
Het leek de Waas sterker te maken , uit te vergroten. Het maakte me nog feller branden, als dat al mogelijk was.
Ik slaakte een gilletje , niet in staat het nog langer te verdragen. Mijn slipje was plotseling vochtig en mijn maag trok samen, waardoor elke spier in mijn lichaam zich ook opspande..
"Ga je niet eten?"
Ik maakte bijna een sprongetje toen mama begon te praten. Ik draaide me om, forceerde een g glimlach en knikte, knarsetandend.
"Zo meteen."
Mama, zich niet bewust van mijn leed, haalde haar schouders op en nam een hapje van haar zalm. Het zag er heerlijk uit, maar mijn honger was gefocust op iets anders dan eten.
De ogen waren nog steeds op me gericht. Ik kon het voelen. En, erger nog, nu voelde ik dat anderen ook naar mij keken. Mijn geur zweefde door de hele hal, trok de aandacht van elke nog niet gekoppelde wolf en eiste behaagd te worden..
Ik had geen keus. Ik moest weg. ~Nu.
Ik stond op, mompelde een gespannen "excuseer me", liet mijn sjaal op tafel liggen en liep zo snel als ik kon die verdomde eetzaal uit.
Ik wist dat het tegen de regels was om je temidden van de maaltijd te verontschuldigen, vooral in het bijzijn van de Alfa. Het was een belediging voor Zijne Koninklijke Hoogheid.
Het kon me geen reet schelen.
Ik sprintte bijna naar het toilet. Gelukkig was er niemand. Ik sloot de deur van het toilethokje en leunde zwaar ademend tegen de muur.
Het dunne laagje zijde dat me bedekte zat in de weg. Mijn slipje zat in de weg. Alles zat in de weg..
Nog voor ik mezelf kon tegenhouden, trok ik de zoom van de jurk omhoog tot aan mijn middel. Ik gleed met mijn hand onder mijn slipje en bij de aanraking van mijn vinger met mijn kutje ontplofte ik bijna.
Ik begon te masseren en kon niet meer stoppen. De hitte was overal. Binnen en buiten, me verterend.
Ik had hiervoor al vaak gemasturbeerd. Het was de enige manier om elke Waas door te komen zonder gek te worden. Maar ik had het altijd in de privacy van mijn slaapkamer gedaan.
Nooit in de buurt van zoveel hongerige wolven. Nooit in de badkamer van het verdomde Roedel Huis.
Ik kon de kreun niet binnenhouden die uit mijn mond ontsnapte bij de aanraking van mijn natte lippen. De spanning, de nood , de gloed , het was onverdraaglijk. Deze keer zou ik echt ontploffen.
Maar plots hoorde ik het. De deur van het toilet ging open en voetstappen weerklonken op de betegelde vloer. Niet de scherpe klik van vrouwenhakken. De doffe , lage dreun van. geklede herenschoenen.
Ik bevroor en mijn hart klopte in mijn keel. Net toen ik op het punt stond te schreeuwen naar degene die besloten had het toilet binnen te gaan en hem te vertellen dat hij me verdomme met rust moest laten, was een diepe, schorre stem me voor.
"Ik kan je opwinding ruiken, vrouw."
Mijn ademhaling stokte. Oh. Verdomme. De Alfa stond voor mijn hokje..
Continue to the next chapter of De Milleniumwolven