The Great Escape Series (Nederlands)
Auteur
Anna Pope
Lezers
2.0M
Hoofdstukken
51
Ira is haar hele leven getraind om weerwolven te jagen en te doden door haar mishandelende vader, de leider van de Hunter Clan. Op haar achttiende verjaardag wordt van haar verwacht dat ze haar eerste weerwolf doodt en zich aan de clan verbindt, maar in plaats daarvan keert ze alles wat ze kent de rug toe en vlucht ze weg met de wolf die ze zou moeten doden.
Nu is ze omringd door een hele roedel weerwolven en overgeleverd aan hun alfa, die haar maar blijft "mate" noemen.
Leeftijdsclassificatie: 18+.
De Grote Ontsnapping
IRA
„Het is tijd, Ira,“ zei vader vanuit de deuropening van mijn kleine 'kamer'.
Mijn kamer was eigenlijk niet meer dan een bezemkast, maar het was alles wat ik kende. Het voelde als een gevangeniscel, maar ook als mijn veilige haven - ik haatte en hield er tegelijkertijd van.
Ik werd bang toen het tot me doordrong wat me te wachten stond. Ik wist altijd al dat deze dag zou komen, maar ik hoopte tegen beter weten in dat iets het zou tegenhouden.
Ik wilde niet doen wat ze van me verlangden, maar ik wist wat hij zou doen als ik niet gehoorzaamde. Dus stond ik vlug op, mijn blik op de grond gericht om zijn ogen te vermijden, zoals me was geleerd.
'Ja, vader,' zei ik zachtjes.
Na een paar gespannen ogenblikken waarin hij me aanstaarde en ik probeerde niet bang te lijken, draaide hij zich om en leidde me de gang in.
Ik voelde me opgelucht omdat ik niet wilde dat hij boos op me zou worden. Ik was al zenuwachtig genoeg over mijn taak en dat zou me alleen maar meer van streek maken.
Ik voelde vele ogen op ons gericht terwijl we door het huis liepen. Hun starende blikken maakten me ongemakkelijk, maar ik hield mijn gezicht in de plooi terwijl we hen passeerden en naar buiten gingen.
Vader stopte aan de rand van het bos, en ik ook. Ik sloot mijn ogen en balde mijn vuisten om te voorkomen dat ze zouden beven.
Ik hoorde een zacht, droevig gehuil. Ik keek en zag een grote witachtige wolf in een kleine kooi onder vaders voeten. De vacht van de wolf was vuil en bebloed, met een grote snee boven zijn rechteroog.
De wolf ademde langzaam, maar zijn gele ogen keken woedend toen hij me aanstaarde. Ik huiverde en deed een stap achteruit toen ik zijn ogen zag.
Mijn hart kromp ineen bij het zien van het gewonde dier. Alleen al de gedachte aan wat ik moest doen, maakte dat ik weg wilde rennen.
'Ira,' riep vader mijn naam, zijn gezicht hard terwijl hij me een pistool aanreikte. Ik haalde diep adem en probeerde mijn lichaam in beweging te krijgen.
Ik pakte het pistool met trillende hand en richtte het op de wolf. We keken elkaar aan; zijn ogen waren hard en boos, waardoor mijn ogen zich vulden met tranen die ik probeerde in te houden.
'Ira, nu!' schreeuwde vader, waardoor ik schrok, en ik knikte.
De wolf bleef me aankijken, nu nieuwsgierig. Toen sloot hij zijn ogen en liet zijn kop zakken.
Ik sloot ook mijn ogen, omdat ik het arme dier niet meer wilde zien. Ik probeerde de trekker over te halen, maar een stemmetje in mijn hoofd hield me tegen: Als je dit doet, zul je er voor altijd spijt van hebben!
Ik probeerde het te negeren, maar het werd luider. Ik dacht dat ik gek werd.
'Waar wacht je op? Doe het!' schreeuwde vader tegen me, zijn gemene stem deed me mijn tanden op elkaar klemmen.
Ik keek naar hem en zag een lelijke grijns op zijn gezicht. Ik realiseerde me hoezeer ik hem haatte. Hij had me mijn hele leven pijn gedaan. Ik herinnerde me alle keren dat hij me sloeg en gemene dingen zei, en ik voelde me woedend.
Mijn lichaam begon te beven terwijl ik nadacht over elke dag van mijn trieste leven; toen knapte er iets in me. 'Nee!' schreeuwde ik en richtte het pistool op hem—.
'Wat denk je in godsnaam dat je aan het doen bent?' gromde hij, maar bleef op afstand.
'Wat ik al lang geleden had moeten doen. Maak die verdomde kooi open,' zei ik met een sterke stem die niet als de mijne klonk.
Vader keek ook verbaasd door mijn stem.
Hij opende de kooi, zichtbaar ontevreden. Hij keek woedend toen hij het pistool op zijn hoofd gericht zag. Toen deed hij snel een stap achteruit terwijl de wolf uit de kooi kwam.
'Ren!' schreeuwde ik naar de wolf, wijzend naar het bos achter ons.
Maar hij bleef gewoon staan en keek me met grote ogen aan.
'Kom op, waar wacht je op? Maak dat je wegkomt!' riep ik tegen het koppige dier.
Maar hij bleef nog een paar minuten staan voordat hij ging liggen.
Hij schudde zijn kop naar mij en toen naar het huis waar we de rest van de clan naar buiten zagen komen, waarschijnlijk zich afvragend waarom het zo lang duurde.
Ik keek hem verward aan tot ik begreep wat hij probeerde te zeggen. Hij wilde dat ik met hem meeging.
Ik wist niet wat ik moest doen. Als ik bleef, zou ik waarschijnlijk morgen dood zijn; als ik met hem meeging, zou ik eindelijk zien wat er daarbuiten was.
Ik kende niemand buiten de clan; ik had ons land nog nooit verlaten. Het kostte me een minuut om te beslissen voordat ik op zijn rug sprong en me aan zijn vacht vastklampte.
De stemmen uit het huis werden luider terwijl hij als een speer door het bos begon te rennen. Ik keek nog één keer naar de plek die ik mijn hele leven thuis had genoemd voordat ik me omdraaide, me totaal onvoorbereid voelend op wat er voor me lag.
Wat heb ik gedaan?
