Tainted Love (Nederlands)
Auteur
E. J. Lace
Lezers
🔥12.3M
Hoofdstukken
96
Savannah Madis was een vrolijke, levendige, aspirant-zangeres totdat haar familie omkwam bij een auto-ongeluk. Nu is ze in een nieuwe stad en op een nieuwe school, en alsof dat nog niet erg genoeg is, kruist ze het pad van Damon Hanley, de slechte jongen van de school. Damon is volkomen in de war door haar: wie is dit brutale meisje dat hem bij elke wending verrast? Hij kan haar niet uit zijn hoofd zetten, en - hoe zeer ze het ook haat om het toe te geven - Savannah voelt hetzelfde! Ze laten elkaar weer leven. Maar is dat genoeg?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Eerste Dag
Savannah
„Schiet op, meiden, kom op, kom op.“
Coach Kline blaast op zijn fluitje, waardoor iedereen in de buurt opschrikt van het harde geluid.
Zijn grijze sportshirt hangt over zijn dikke buik. Zijn wit-blauwe basketbalbroek is te kort en te strak.
Zijn snor ziet er belachelijk uit. Volgens mij kamt hij hem en smeert er zonnebrandcrème op als een engerd.
Hij klapt in zijn handen en we verlaten allemaal het veld om één voor één terug te gaan naar de kleedkamer.
De muren zijn van witte blokken en de vloer heeft blauwe tegels.
Er hangt een wolvenfoto aan de muur om de schoolgeest te tonen, maar ik hou niet echt van deze school.
Nog niet, tenminste.
Ik ben bezweet en vies van het sporten en het warme weer. Ik snak naar een douche.
Augustus is een van de heetste maanden, en aan de kust wonen maakt het alleen maar erger.
Het is pas de derde schoolweek en ik voel me nog steeds de nieuwe.
Ik heb nog moeite met de namen van leraren. Mensen kijken me raar aan, zeggen gemene dingen en roddelen over wie ik ben en waarom Percy en ik altijd samen zijn.
Ze zouden zich met hun eigen zaken moeten bemoeien, maar ja, dit is de middelbare school.
Als ik de kleedkamer binnenloop, pak ik mijn kleren en probeer ik dat stomme slot te openen dat de school ons heeft gegeven. Ik geef het voor de vijftiende dag op rij op en ga naar de douches.
De sloten zijn te ingewikkeld. Zelfs als Percy me laat zien hoe het moet, lukt het me nooit om mijn gymkluisje goed te laten werken, hoe hard ik ook probeer.
Ik ben hierdoor al een paar keer te laat in de les gekomen. Ik heb al twee te-laat-briefjes en het schooljaar is nog geen maand bezig.
Ik baal hiervan. Ik kan niet wachten tot ik klaar ben met de middelbare school en dit soort dingen.
Wie kan er nou geen stom slot openmaken?!
Natuurlijk ik.
Ik haat gym het meest. Niet alleen vanwege het sporten, waar ik echt een hekel aan heb, maar het is de enige les waar Percy en ik gescheiden zijn.
Percy is mijn neef en mijn enige vriend op school. Ik wil geen andere vrienden, maar het is fijn om iemand aan je kant te hebben. Hij probeert me te helpen.
Hij doet echt zijn best.
Ik ga achter het lichtgele douchegordijn dat te klein is. Ik zet het water aan en trek mijn kleren uit in wat zij privacy noemen.
Ik kleed me snel om en verstop me voor de andere meiden. Ik probeer me te haasten.
Terwijl ik het zweet van mijn lichaam was, vertrekken de andere meiden.
Het wordt stil in de ruimte. Ik hou van alleen zijn, maar dit is niet goed.
Ik zal weer te laat komen als ik me niet haast.
Ik rond mijn douche af in nog drie minuten en draai de kraan dicht.
Ik reik naar mijn handdoek, maar die is er niet.
Ik begin bang te worden.
Er ligt niets op het krukje buiten de douche, niets aan het haakje naast de opening.
Niets.
Ik trek het douchegordijn opzij en houd het tegen mijn borst. Ik kijk om me heen en zie geen van mijn kleren en niemand in de buurt.
Waar zijn mijn kleren?
Ik begin echt bang te worden.
Misschien heeft iemand ze op de grond zien liggen en ze teruggelegd in mijn kluisje?
In de hoop dat dat is gebeurd, trek ik het douchegordijn van de ringen en wikkel het om me heen.
Ik zoek de hele kleedkamer af maar kan niets van mijn spullen vinden.
Er zit niets meer in mijn kluisje: geen gymtas, geen schoenen, beha, ondergoed, haarborstel, niets.
Ik weet dat iemand het moet hebben meegenomen, waarschijnlijk de gemene meiden die me sinds de eerste dag al nare blikken toewerpen.
Ik controleer de prullenbakken, hopend dat ze mijn spullen gewoon hebben weggegooid, maar zonder succes.
Ik kijk overal snel rond, trek zelfs aan willekeurige kluisjes in de hoop er een open te vinden zodat ik wat kleren kan lenen voor de dag.
Maar natuurlijk heb ik geen geluk en vind ik niets.
Ik sla met mijn hoofd tegen het kluisje, vloekend, en ik weet wat ik moet doen, en het is niet goed.
Ik wikkel het douchegordijn strak om me heen, zorg dat de bovenkant, het midden en de onderkant goed vastzitten. Dan ren ik ervoor.
Ik ren zo hard als ik kan de korte trap op naar de eerste verdieping van de school.
Dan ren ik door de lege gang tot ik bij de jongens kleedkamer kom en ga naar binnen.
Gelukkig is er niemand; de les is bezig en ik weet zeker dat Percy zich afvraagt waar ik ben.
In de hoop op wat geluk, zoek ik naar kluisjes met namen erop zoals de onze hebben.
Ik vind Percy's kluisje in de tweede rij.
Ik probeer het slot te openen, maar het lukt me niet!
Ik begin te huilen, voel me hopeloos.
Huilend, gewikkeld in een douchegordijn, na ingebroken te hebben in de jongens kleedkamer moet wel het ergste zijn wat er is.
Wat kan er nog meer gebeuren?
Ik kijk omhoog, op het punt om God te vervloeken omdat hij me nog steeds in leven laat, maar ik zie iets blauw en zilvers.
Ik zie een kluisje zonder slot erop en wat op kleren lijkt erin.
Wat kan er erger zijn dan dit?
Stelen van iemand die ik niet ken.
Dat dus.
Ik houd mijn adem in, open het kluisje en grijp de kleren.
Er is een shirt en basketbalshorts, zelfs een paar slippers, goddank!
Ze zijn groot, maar ze zullen werken.
Ik neem mijn nieuwe kleren mee naar de jongensdouches en kleed me snel om mezelf te bedekken met echte kleren, ook al zijn ze niet van mij.
Ik weet dat mijn jas in mijn echte kluisje zit, dus ik vind het niet erg om tot dan geen beha te dragen.
Grote borsten hebben is lastig.
Als ik geen beha draag, kan iedereen het zien.
Het is niet dat ze laag hangen of zo, het is gewoon... grote borsten, grote problemen.
Nu ik het directe probleem heb opgelost, voel ik me schuldig.
Ik kan de kleren van deze persoon niet stelen.
Mijn oom is tenslotte de ondersheriff.
Maar ik heb ze nodig.
Dus ik leen ze?
Draag ze naar huis, was ze en breng ze terug.
Met een beter gevoel over dat plan, ga ik terug naar het kluisje. Ik pak een stuk papier van de bovenste plank en de pen van de onderste om een briefje te schrijven.
„IOU gymkleren. Sorry.“
Ik was van plan mijn naam erop te zetten, maar ik denk dat het beter is als ik ze gewoon terugbreng zonder dat iemand het weet.
Ik hang het briefje aan het haakje zodat hij het zal zien.
Ik sluit het kluisje en onthoud de naam op de voorkant zodat ik weet aan wie ik deze moet teruggeven. Ik zal ook een bedankbriefje schrijven en misschien een cadeaubon geven.
Ik voel me schuldig dat ik deze heb meegenomen.
Ook al ben ik van plan ze terug te brengen, ik voel me nog steeds een dief.
„Het spijt me D. Henley,“ fluister ik, terwijl ik de kleedkamer en deze puinhoop achter me laat.
Als ik bij mijn echte kluisje kom, gaat de bel en stromen de leerlingen de gangen in.
De gang vult zich met leeftijdsgenoten en hun blikken maken me ongemakkelijk.
Ik houd mijn armen over mijn borst, open snel mijn kluisje en trek mijn jas aan om mijn borsten te verbergen.
„Waar de— Wat heb jij aan? Wat is er gebeurd?“ Percy kijkt bezorgd.
Zijn steil blonde haar valt voor zijn gezicht en zijn warme bruine ogen kijken me aan, checken of ik in orde ben.
„Die gemene meiden, denk ik, hebben mijn spullen gestolen. Ik moest een douchegordijn gebruiken om me te bedekken, toen dacht ik dat ik jouw gymkleren kon gebruiken, maar ik kon je slot niet openen.
„Gelukkig vond ik deze in iemand anders zijn kluisje.“
Ik haal mijn vingers door mijn lange, honingkleurige haar, veeg het uit mijn gezicht terwijl ik me klaarmaak voor de laatste les van de dag.
„Wacht, je bent naakt door de school gerend en hebt ingebroken in de jongens kleedkamer? Van wie zijn die kleren?“ Hij kijkt verward.
De bel gaat, een teken dat we naar de les moeten.
Ik schud mijn hoofd en probeer mezelf op te peppen, en Percy en ik lopen naar de les.
Hij loopt een beetje voor me uit terwijl hij praat over het werk dat ik moet inhalen.
Het volgende anderhalf uur kruipt voorbij.
We lopen naar huis zoals elke dag ervoor, en de kinderen van school die rijden passeren ons.
„Je weet dat ik alleen naar en van school kan lopen. Ik weet dat je het rijden mist—je hoeft het niet op te geven voor mij.“
De zon is erg heet, waardoor we zweten en onszelf koelte toewaaien met een map.
Kijkend naar de weg, konden we de hitte van de grond zien opstijgen.
Percy heeft een auto, een rijbewijs en een parkeerplaats op school waarvoor hij betaald heeft.
„Het is oké, Van. Lopen is goed voor ons allebei.“ Hij stoot me aan met zijn elleboog.
Ik weet dat hij alleen aardig probeerde te zijn.
Hij miste zijn auto en het rijden.
Maar omdat ik om geen enkele reden meer in een auto zal stappen, besloot hij mee te gaan in mijn gekheid om me beter te laten voelen over alleen zijn.
Ik was niet altijd zo.
Maar vijf maanden geleden veranderde mijn leven.
Op een dag gingen we rijden, gewoon naar de bioscoop, en het begon te regenen.
De band aan de passagierskant klapte, we raakten een plas, slipten en reden van de weg af de rivier in.
Papa was op slag dood.
Mama kreeg Morgan en mij uit de auto maar werd meegesleurd door het water en verdronk.
Morgan stierf een week later in het ziekenhuis aan longontsteking.
Ik werd twee weken later wakker en ontdekte dat mijn hele familie weg was.
Percy en zijn vader, oom Jonah, zijn alles wat ik nog over heb.
Eén auto-ongeluk was erger dan het einde van de wereld voor mij.
Het was gewoon... mijn wereld die eindigde.
Het leven gaat echter door.
De mensen om je heen beginnen weer te lachen en te glimlachen, toekomstplannen te maken en gelukkig te zijn, maar niet voor mij.
Ik heb sindsdien niet meer gelachen of geglimlacht.
In de therapie die ik moet volgen, is dat waar we aan werken.
Maar hoe kan ik lachen als Morgans lach zo aanstekelijk was en nu voor altijd weg is?
Hoe kan ik glimlachen als mama's glimlach de kamer verlichtte en me altijd een warm gevoel gaf?
Wat valt er te lachen zonder papa's flauwe grappen die me deden kreunen en met mijn ogen rollen, wat ik nu meer mis dan wat dan ook ter wereld?
„Het spijt me dat je een slechte dag had, zou pizza het beter maken?“ Percy toetst de code in bij de voordeur, waardoor deze ontgrendelt en opengaat.
De koele airconditioning raakt ons als een frisse bries.
Het huis van oom Jonah is fijn, nu het ook van mij is, zoals ze me graag herinneren.
Het is kleiner dan het huis van mijn familie, maar omdat het alleen Percy en mijn oom waren, hadden ze niet veel nodig.
Het is een eenvoudig wit bakstenen huis van twee verdiepingen met een zwembad achter en een mooie veranda voor, waar mijn oom een schommel voor me heeft neergezet.
Het staat in een mooie buurt, niet zo dicht op elkaar als een doodlopende straat of chic als een gated community.
Ons huis is het enige aan het einde van de weg, maar andere huizen staan verspreid langs de weg; we kunnen ze zien vanaf de veranda.
„Pizza maakt alles beter.“ Ik rolde met mijn ogen en ging naar boven.
Ik gooide mijn tas neer en trok de kleren van de vreemdeling uit, en trok toen mijn pyjama aan.
Het aantrekken van een beha en ondergoed laat me me weer normaal voelen.
Mijn zwarte Odyssey T-shirt zit los om mijn borst en laat mijn vormen niet zien.
Mijn eenvoudige zwarte shorts zijn lang genoeg om de littekens op mijn benen te bedekken van zelfverwonding.
Ik stop het shirt en de shorts van de vreemdeling in de wasmachine, en zorg ervoor dat ik extra zeep toevoeg zodat ze lekker fris en schoon ruiken als ik ze terugbreng.
Ik maak de blauwe en zwarte slippers schoon en droog ze af.
„Denk je dat ik een cadeaubon moet kopen voor, zeg maar, een winkel, of gewoon voor, ik weet niet, een tankstation ofzo? Dat is waarschijnlijk een veiligere keuze, toch?“
Percy pauzeert zijn game, rechtop zittend op de grijze bank in de woonkamer.
De grote tv hangt aan de muur voor ons alsof hij om onze aandacht vraagt.
„Van wie heb je de kleren gepakt? Ik ken ze waarschijnlijk goed genoeg om te helpen.“
Hij eet een Cheeto, houdt de zak naar me uit terwijl ik naast hem ga zitten.
„Eh... verdorie, ik denk dat ik het ben vergeten.“ Ik kan me de naam niet herinneren, wat Percy aan het lachen maakt en zijn hoofd doet schudden.
Interessant feit over hoofdletsel, geheugenverlies is een groot onderdeel ervan.
Het kan korte- of langetermijngeheugen zijn, en hoe erg het is varieert enorm.
Het mijne is redelijk goed. Het is niet alsof ik Tien Seconden Tom uit 50 First Dates ben of zo.
Het is gewoon moeilijker voor me om kleine stukjes informatie te onthouden terwijl ik vroeger een heel goed geheugen had.
Ik vergeet nu gemakkelijk gesprekken, studeren is moeilijker, ik vergeet dingen die ik nodig heb als ik geen lijstje maak, en iemands naam leren is echt moeilijk voor me.
Dat is nog niet alles. Ik heb momenten waarop ik zonder reden heel boos word, nachtmerries en erge hoofdpijn.
Met je hoofd tegen het autoraam slaan met 120 kilometer per uur veroorzaakt problemen.
Wie had dat gedacht, hè?
Ik lag ook een tijdje onder water, en te weinig zuurstof zorgde ervoor dat sommige dingen in mijn hersenen niet goed werken.
„Het zal je wel te binnen schieten, maak je geen zorgen. Waar was het kluisje ten opzichte van het mijne?“ Hij at een handvol chips.
Met mijn handen laat ik zien hoe de ruimte is ingedeeld.
„Ik weet het niet eens. Als jouw kluisje hier is, denk ik dat zijn kluisje naar buiten gericht is en misschien de vierde?“ Ik neem zelf ook een handvol chips en laat hem nadenken.
„Ik zeg neem de tankpas, het is waarschijnlijk Noah's, Patrick's of Zack's kluisje. Wacht nee, je zei dat er geen slot op zat?“
Zijn bruine ogen worden groot van bezorgdheid als hij beseft van wie het kluisje moet zijn.
Knikkend gooit hij zijn controller neer en staat op.
„Was het D. Henley?“ Zijn stem smeekt me om nee te zeggen, maar de naam klinkt juist en ik ben er vrij zeker van dat het precies dat is.
„Ik weet het niet, misschien? Misschien niet.“ Ik trek een wenkbrauw op en vraag me af waarom hij er plotseling zo bang uitziet.
Zijn gezicht wordt lijkbleek.
„Niemand heeft je gezien, toch?“ Hij buigt zich naar me toe, kijkt me in de ogen.
„Natuurlijk niet, ik was in een douchegordijn gewikkeld.“ Ik begrijp niet waarom hij zo bezorgd is.
Hij slaat een hand voor zijn gezicht en haalt hem door zijn haar, zuchtend.
„Breng ze niet terug totdat ik heb uitgezocht van wie je ze hebt gepakt, en vertel niemand wat er is gebeurd. Zelfs papa niet, oké?“
Knikkend staat hij weer op, loopt van de eetkamer naar het midden van de woonkamer.
„Heb ik soms ingebroken in het kluisje van het kind van de burgemeester ofzo?“ Ik ben nieuwsgierig.
Percy stopt, lacht droog.
„Meer het kind van de duivel. Damon Henley is de zoon van Lucien Henley, de leider van de motorbende waar papa altijd mee vecht.
„Als hij er een arresteert, gebeurt er altijd iets, of de zaak wordt geseponeerd of bewijs verdwijnt, getuigen verdwijnen—ze komen er altijd mee weg.“
Hij schudt zijn hoofd. Voordat ik iets anders kon vragen, komt oom Jonah binnen met drie grote pizzadozen en een vermoeide glimlach op zijn gezicht.
„Hé jongens, hoe gaat het met mijn troepen?“
Zijn stem klinkt vrolijk, maar ik hoor dat hij moe en gestrest is.
Net als mijn eigen vader probeert oom Jonah volwassen problemen voor zijn kinderen te verbergen.
Ik voelde me nog slechter.
Nu moesten we dit probleem oplossen voordat ik een motorbende boos maakte.
Geweldig.
Precies wat we nodig hebben.
