De verloren prinses Boek 3
Auteur
Holly Prange
Lezers
17.0K
Hoofdstukken
31
In een wereld waarin het bovennatuurlijke en het menselijke rijk botsen, zoeken Zinnia en Aaron hun weg door liefde, trauma en gevaar. Terwijl ze proberen een normaal leven te leiden, raken ze verwikkeld in een strijd tegen duistere krachten die hun roedel en het Feeënrijk bedreigen. Met elementaire magie, felle loyaliteit en een band die rijken overstijgt, moeten ze hun verleden onder ogen zien en vechten voor hun toekomst. Zal hun liefde genoeg zijn om de duisternis te overwinnen?
Hoofdstuk 102.
Boek Drie
Everly draagt het kind van de alfa. Deze bijzondere omstandigheid heeft hun band hechter gemaakt dan ooit tevoren. Maar er hangt onheil in de lucht: een groot conflict tussen de Noordelijke en Zuidelijke roedels staat op het punt uit te barsten. Alsof dat nog niet genoeg is, zorgen bovennatuurlijke krachten ervoor dat de zwangerschap allesbehalve soepel verloopt. Everly en Logan zullen op elkaar moeten vertrouwen en schouder aan schouder moeten staan om de beproevingen die op hun pad komen te trotseren. Het wordt een ware vuurdoop voor hun relatie.
EVERLY
„Hallo?“
Er staat iemand aan de deur - maar het is Logan niet.
Als ik een keel hoor schrapen, weet ik meteen wie het is...
„Everly,“ zegt ze, „ik ben het.“
Ik voel mijn wangen gloeien. Opgewonden kom ik overeind.
„Momentje,“ breng ik uit.
Zou dit het dan zijn?
Bij die gedachte word ik licht in mijn hoofd. Vlug sla ik een ochtendjas om, met trillende vingers. Vol spanning haast ik me naar de deur.
Als ik opendoe, staat Sophie, de roedeldokter, daar met een klembord in haar hand.
Sophie ziet er normaal gesproken keurig uit, maar nu lijkt het alsof ze halsoverkop hierheen is gekomen. Ze is bezweet en haar anders zo perfecte kapsel zit in de war.
Mijn maag maakt een salto.
'Zeg me alsjeblieft dat het goed nieuws is!' zeg ik buiten adem.
Dan verschijnt er een glimlach van oor tot oor op haar gezicht.
Lieve hemel.
'De uitslagen zijn binnen,' zegt ze. 'Het is goed nieuws.'
LOGAN
„Er is grote onrust in het Noorden!“ blijft Harrison maar doorratelen.
Ik trommel met mijn vingers op de grote rode tafel voor me. De raadsvergadering duurt al de hele ochtend, en zoals gewoonlijk kan ik alleen maar aan Everly denken.
In de raadszaal is de ruimte in tweeën gedeeld: links van mij zitten mijn moeder en vader, kaarsrecht en met volle aandacht voor de vergadering.
Mijn grootmoeder zit naast hen, zorgend voor het haardvuur. Ze ziet me naar haar kijken. Ik kan nog steeds de vriendelijke blik in haar ogen zien als ze merkt dat ik met mijn hoofd ergens anders ben. Ze glimlacht en wijst naar de andere kant van de kamer.
Luister, zegt ze via de gedachtenlink.
Ik slaak een diepe zucht.
Rechts van mij zit de rest van de raad. Het is een groep oude, chagrijnige wolven die me door de jaren heen veel kopzorgen hebben bezorgd.
Oudste Harrison, de leider van de raad, praat nog steeds op zijn saaie manier. Als hij praat, wiebelt zijn dunne baard onder zijn mond.
Het zou me in slaap hebben gewiegd als ik niet elk woord dat hij zei verafschuwde.
„Bent u het daar niet mee eens, alfa Logan? Er zijn problemen in het Noorden?“ Zijn saaie toespraak komt eindelijk ten einde.
Everly, alsjeblieft, help me!
Ik probeer via de gedachtenlink met haar te praten, maar ze antwoordt niet.
Ik sta op.
„Weet je,“ zeg ik, „ik kan me niet herinneren wanneer er voor het laatst géén problemen waren in het Noorden. Die roedels hebben altijd wat te klagen over ons Zuiderlingen—het is grappig hoe snel het nieuws ons bereikt...“
Sommige raadsleden worden een beetje rood, maar Harrison niet. Hij blijft me strak aankijken.
„Je bent hun gebied binnengedrongen,“ zegt hij boos. „Vorig jaar merkten mensen op dat onze alfa—„
Ik laat hem niet zo over me praten.
„Dat is wat ik ben, toch?“ zeg ik geïrriteerd. „Jullie alfa?“
Hij kan niets uitbrengen.
„Want ik herinner me heel goed,“ ga ik door, „dat jij en de andere raadsleden je uiterste best hebben gedaan om me aan de kant te schuiven!“
Oudste Harrison staat op. Ik sta op het punt om door het lint te gaan als hij nog een woord zegt.
„We hadden weinig keus—„
Net als mijn wolf de overhand dreigt te nemen, voel ik iets tegen de achterkant van mijn been tikken.
„Genoeg.“
Het gezicht van mijn grootmoeder staat ernstig. Ze pakt haar wandelstok op.
Ik kalmeer mijn wolf. Als het iemand anders was geweest, zou ik niet gestopt zijn, maar ik haal diep adem en ga weer zitten.
Mijn vader kijkt me aan.
„Logan, probeer je in te houden.“
„De taak van de raad is om je op de hoogte te houden van alle bewegingen in het Noorden,“ voegt mijn moeder toe.
Ik haal diep adem.
Ik ben dit allemaal spuugzat. Ik wil alleen maar bij Everly zijn.
Sinds ze mijn partner werd, is alles op zijn kop gezet.
Nu we eindelijk vrede hebben, is het laatste wat ik wil mijn middagen doorbrengen met luisteren naar deze oude wolven die klagen. Ik heb andere dingen aan mijn hoofd, en geen daarvan heeft iets te maken met het Noorden.
„Zoals ik al zei,“ gaat Harrison verder, „het is nog niet te laat. We kunnen nog steeds een vreedzame oplossing vinden tussen Noord en Zuid—„
Geen denken aan
Everly praat weer tegen me via de gedachtenlink en ze klinkt opgewonden.
Ik voel een golf van energie, alsof ik nieuw leven heb gekregen.
Mijn partner. Haar stem. Het maakt elk deel van mijn lichaam sterker.
Everly! Wat is er aan de hand? Ik heb geprobeerd om—
Ze onderbreekt me.
Kom naar me toe, Logan. Kom me zoeken. Nu.
Ik ga rechtop zitten.
Ik denk dat ik weet wat dit betekent. Plotseling voel ik me dolgelukkig. Zodra ik deze woorden hoor, voel ik me weer levend. Dit zou het deze keer echt kunnen zijn...
Ik sta weer op uit mijn leren stoel.
„Nog iets te zeggen, alfa Logan?“ zegt Harrison op een venijnige toon.
Als ik me omdraai, zorg ik ervoor dat ik mijn alfa-kracht laat voelen en met slechts een blik verschuiven alle raadsleden in hun stoelen.
„Jullie wilden allemaal dat ik zou verdwijnen. Je zegt dat je geen keus had.“ Ik zeg. „Nou, toen ik terugkwam uit de onderwereld—ik herinner me dat ik je nek tussen mijn tanden hield, Oudste Harrison. Laat me geen spijt krijgen dat ik je heb laten leven.“
Zijn gezicht wordt vuurrood. Mijn grootmoeder schudt haar hoofd.
„Ik ben de alfa van deze roedel,“ ga ik verder. „Ik laat me niet meer door jullie in een hoek drijven. Ik sta niet toe dat het Noorden hun menselijke onderdanen pijn doet. Niets is dat waard, zelfs vrede niet.“
Ik geloof mijn laatste woorden, maar ik voel me vreemd als ik ze uitspreek. Ik kijk naar de deur, en als ik op het punt sta te vertrekken, hoor ik alleen maar zacht gemompel.
Met een laatste blik om me heen, kijk ik naar Harrison.
„Trouwens, de Noordelijke roedels zijn onze vijanden—of ben je dat vergeten?“
Als ik de gang in loop, heb ik me nog nooit zo vrij gevoeld. Everly is in de buurt. Ik kan haar horen lopen. Mijn hart gaat als een razende tekeer als ze de hoek om komt.
Godin. Ze ziet er adembenemend uit. Haar lange zwarte haar dat normaal opgebonden is, golft vrij over haar schouders, en ze draagt een zijden ochtendjas. Ze heeft niet eens schoenen aan!
„Everly,“ zeg ik, niet wetend wat ik moet zeggen.
Zonder te wachten, haar ogen gloeiend als ze me ziet, slaat ze haar armen om me heen en trekt me dicht tegen zich aan.
Het enige wat ik kan zien zijn haar ogen, en ik voel haar warme adem.
„Ik hou zo veel van je,“ zegt ze.
„Ik hou ook van jou.“
Mijn hart bonst zo hard dat het voelt alsof het uit mijn borst zal springen.
„Wat wilde je me vertellen?“
Ze doet een stap achteruit, en ik zie tranen in haar ogen.
„Logan,“ zegt ze, „ik ben zwanger.“
„Wat!? Ik kan het niet geloven!“ roep ik uit, mijn handen trillen terwijl ik haar dicht tegen mijn borst trek en haar stevig vasthoud.
Mijn hoofd tolt. Eindelijk!!!
„Je wordt vader, Logan!“ zegt Everly.
De tranen lopen over haar gezicht. Op dit moment ben ik nog nooit zo gelukkig geweest. Met al mijn kracht, vol energie, til ik haar op in mijn armen.
„Alfa Logan!“ zegt ze blij.
Zonder een woord draag ik haar door de gang naar onze kamer. Om me heen hoor ik opgewonden geluiden opkomen.
Ik weet dat de roedel kan voelen wat er gebeurt via de gedachtenlink, maar ik heb nu geen tijd voor hen. Nu zijn het alleen ik en mijn partner.
Als we de slaapkamer binnenkomen, wil ik niets liever dan mijn partner op het bed gooien. In plaats daarvan stop ik, zet haar voorzichtig neer, onze ogen ontmoeten elkaar en ik leun voorover en kus haar zachte volle lippen.
„Dit is de gelukkigste dag van mijn leven,“ zeg ik tegen haar.
Door haar tranen heen hoor ik haar instemmen.
Ik leg mijn hand op haar buik en ik tril van opwinding.
„Wat er ook gebeurt,“ zeg ik, „alles draait nu om ons kind, Everly. Alles.“
Ze legt haar hand op mijn wang en knikt.
„Onze dochter, Logan,“ zegt Everly. „Het is een meisje!“
„Dat is geweldig nieuws,“ fluister ik. „Het is precies wat we wilden.“
Vol geluk ga ik liggen en Everly nestelt zich op mijn borst.
Alles wat ik nodig heb in de wereld ligt in mijn armen.
Vrede. We hebben eindelijk vrede...
Ik denk terug aan wat ik in de raad zei. Plotseling maakt het vechten met het Noorden me een beetje banger.
„Alles goed?“ vraagt Everly.
Ze kijkt naar me op met haar prachtige, grote ogen.
„Het belangrijkste,“ fluister ik, „is dat jij en onze dochter veilig zijn, mijn lief. Niemand zal jullie ooit pijn doen—wat het ook kost.“
