Rejected, Replaced, & Forgotten (Nederlands)
Auteur
Abigail Lynne
Lezers
1.7M
Hoofdstukken
24
Boek 1 van De Feral War Serie
Cole en Livy zijn mates, door de Maangodin voorbestemd om samen te zijn. Maar wanneer Cole besluit dat hij nog niet klaar is om zich te settelen, maakt hij een vertoning van het afwijzen van Livy. Beschaamd vlucht Livy weg - alleen om haar eerste transformatie tot een legendarische Witte Wolf te beginnen, de krachtigste vorm van weerwolf. Met de hulp van andere Witte Wolven, waaronder de knappe Tate, overleeft Livy en is ze een tijd lang gelukkig en verliefd. Maar Cole's en Livy's afwijzing van elkaar was nooit de bedoeling, en een dodelijke dreiging dwingt hen niet alleen om zich te herenigen, maar ook om de verschrikkelijke en verstrekkende gevolgen van hun keuzes onder ogen te zien...
Leeftijdsclassificatie: 18+ (Waarschuwing: Eetstoornissen, Ontvoering, Zelfmoord, Marteling, Geweld tegen Vrouwen).
Hoofdstuk Eén
Livy
„Verdorie! Ik ben mijn pet vergeten. Wacht even, Jay.“
Ik sprong uit de auto van mijn broer. Ik gooide de deur achter me dicht en rende snel terug het roedelhuis in.
Ik racete de trap op en schoot mijn kamer in. Daar zocht ik snel door mijn spullen totdat ik mijn pet vond.
Het was een versleten rode baseballpet die mijn vader me had gegeven toen ik klein was. Ik droeg hem elke dag. Deels omdat ik hem ontzettend miste, en deels omdat ik daardoor minder opviel.
Er klonk luid getoeter van een auto, waardoor ik opsprong. Ik was altijd te laat en vandaag was geen uitzondering.
Ik draaide me om om weg te gaan en struikelde meteen. Ik viel plat op mijn gezicht.
Ik mompelde binnensmonds een vloek en wreef over mijn pijnlijke elleboog. Ik keek naar beneden en zuchtte. Leah had haar hoge hakken precies in het midden van de kamer laten slingeren.
Omdat ons roedelhuis zo overvol was, moest ik een kamer delen met mijn nichtje.
Leah was een jaar ouder dan ik. We konden het vroeger altijd goed met elkaar vinden, totdat ze borsten kreeg en een interesse in jongens.
Daar verschilden Leah en ik van elkaar. Zij was helemaal weg van make-up en hoge hakken, terwijl ik meer een meisje was van spijkerbroeken en truien.
Ik was opgevoed door een stoere moeder, mijn oudere broer Jay en mijn vader. Het is dus geen verrassing dat ik geen typisch meisje-meisje ben geworden.
De toeter klonk opnieuw en ik rende mijn kamer uit. Ik vergat de deur te sluiten. Ik sprong in de pick-up van mijn broer en glimlachte naar hem.
„Sorry, ik was in gedachten verzonken.“
Jay rolde met zijn ogen en zette de auto in zijn achteruit.
„Wanneer zit jij niet te dagdromen? Je weet hoeveel ik er een hekel aan heb om te laat te komen, en toch is het elke ochtend hetzelfde liedje. Waarom zet je je wekker niet tien minuten eerder?“
Ik haalde mijn schouders op. „We weten allebei dat ik dan toch op de snoozeknop zou drukken.“
Jay lachte. „Ja, dat zou je doen, hè? Ik vrees dat ik geen andere keuze heb dan jouw chronische te laat komen te accepteren. Je blijft tenslotte mijn kleine zusje.“
Hij leunde naar me toe en gaf me een speelse duw tegen mijn schouder, wat me deed glimlachen.
Mijn broer en ik hadden een superhechte band als we alleen waren. Maar zodra we in het openbaar waren, meden we elkaar als de pest.
Ik bleef ver uit de buurt van hem en zijn populaire vriendengroep, en hij bleef ver uit de buurt van mij en mijn enige vriend, Sam. Hij was de bèta van de roedel en dat bracht een reputatie met zich mee die hij wanhopig in stand wilde houden.
Ik vond die afstand niet erg. Ik haatte het om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Zijn rang zette hem overal waar hij kwam vol in de schijnwerpers.
„Volgende maand is het alweer drie jaar geleden dat pap is overleden,“ zei Jay zachtjes. Ik knikte en keek uit het raam naar het voorbijtrekkende bos. Ik wilde liever daar zijn dan op weg naar school.
Ik zuchtte. „Ja, ik weet het. Ik vraag me af hoe mam er dit keer mee om zal gaan.“
„Niet beter dan ze elke andere dag doet. Ze is net een wandelende geest.“
Ik haalde mijn schouders op. „Ze heeft tenminste nog geen poging tot zelfmoord gedaan.“
Jay hapte naar adem. „Livy! Dat is vreselijk om te zeggen.“
Zo zag ik het niet. „Het is wel waar, Jay. Ik bedoel, de meeste wolven worden suïcidaal als ze hun mate verliezen. Mam is gewoon sterker dan de rest, denk ik.“
Jay knikte instemmend. „Nou, dank de Godin dat ze dat is. Stel je voor dat we haar ook nog zouden verliezen?“
Ik staarde uit het raam. „Dan zouden we wezen zijn.“
Ongeveer vijf minuten later kwamen we aan op school. De hele rit na ons gesprek over mam was in stilte doorgebracht.
Jay en ik hadden één ding gemeen: we haatten het om over onze gevoelens te praten. Je zag Jay of mij niet vaak huilen of somber doen.
Meestal hadden we een nogal lege gezichtsuitdrukking als we van streek waren.
„Tot later, Jay,“ zei ik zachtjes terwijl ik uit zijn auto sprong. Nu brak het deel van de dag aan waarin ik zijn bestaan volledig negeerde en hij dat van mij.
Dat duurde totdat de laatste bel ging en we weer in de auto zaten. Dan konden we zoveel lachen, praten en grapjes maken als we wilden.
„Olivia!“ Ik draaide me om en keek Sam boos aan.
„Wanneer stop je nou eens met me zo te noemen?“ snauwde ik.
Sam lachte en zijn blauwe ogen twinkelden. „Nooit. Ik vind het heerlijk om je uit te dagen, Olivia. Jouw reactie is gewoon te grappig om te negeren.“
Ik rolde met mijn ogen. „De enige persoon die mij naast jou Olivia noemt, is mijn moeder. Weet je wel hoe irritant dat is?“
„Hoe vaak ik ook aandring op Livy of Liv, ze blijft zweren bij de formaliteit van mijn volledige naam.“
„Ze heeft wel een punt, hoor. Zij heeft je tenslotte Olivia genoemd.“ Hij slaakte een bewonderend fluitje en schudde langzaam zijn hoofd. „Je nichtje is een echte stoot.“
Ik draaide me om en keek over het schoolplein naar mijn nichtje, Leah.
Ze was een bloedmooie blondine met het uiterlijk van een engel, maar haar persoonlijkheid was allesbehalve dat. Ze had niet alleen een prachtig lichaam, ze wist ook precies hoe ze zich moest kleden.
Dit zorgde ervoor dat bijna elke jongen bij haar stond te kwijlen, inclusief mijn idiote vriend Sam.
Ik gaf hem een tik tegen zijn hoofd. „Hou op, je maakt me ongemakkelijk.“
Hij lachte en stak zijn handen in de zakken van zijn jas voordat hij naar de school liep.
Ik was niet jaloers op mijn nichtje. Het stoorde me niet dat jongens haar leuk vonden.
Eerlijk gezegd vond ik het juist fijn dat zij van aandacht hield, want ik deed dat niet. Ze trok alle aandacht naar zich toe en liet niets over voor mij. Dat was precies zoals ik het graag had.
„Het lijkt erop dat Leah en Cole weer samen zijn,“ merkte Sam op. Ik knikte afwijzend.
Cole Emerson was de toekomstige alfa. Ik fronste bij die gedachte.
Wanneer ik aan Cole Emerson dacht, knaagde er altijd iets in mijn achterhoofd.
Wanneer was hij ook alweer jarig? Ik wist dat zijn achttiende verjaardag eraan kwam. Net als de ondergang van onze roedel, wanneer hij de leiding zou overnemen.
„Echt waar? Dat verrast me. Ik dacht dat hij er de vorige keer voorgoed een punt achter had gezet,“ zei ik, terwijl ik uit mijn gedachten ontwaakte.
Sam lachte. „Daar lijkt het niet op. Weet je, het verbaast me dat zij niet zijn mate is. Ze zou een prima luna zijn.“
Ik snoof. „Dat zeg je alleen maar omdat je haar knap vindt.“
Sam haalde onverschillig zijn schouders op. „Misschien wel, misschien niet. Ik heb recht op een mening, zelfs als die alleen op het uiterlijk is gebaseerd.“
Ik rolde met mijn ogen en trok mijn pet recht. „Hoe dan ook, hij zou niet eens weten of ze mates zijn. Hij is nog niet eens achttien.“
Ik schopte tegen een los steentje terwijl we naar de deuren van de school liepen. Ik probeerde het in een rechte lijn te houden.
„Eigenlijk wel. Vandaag is zijn verjaardag. Heb je niet gehoord dat iedereen vanochtend voor hem zong voordat hij naar school vertrok?“
Ik haalde mijn schouders op. „Ik slaap heel vast.“
Sam rolde met zijn ogen. „Typisch iets voor jou om door het grootste moment in de geschiedenis van de roedel heen te slapen. Hij is de vijftigste alfa van onze roedel.“
„Echt? Dat is wel best gaaf, denk ik,“ zei ik, en ik gaf het steentje een flinke schop. Het stuiterde over de ongelijke stoep en ik haastte me om het bij te houden.
Sam knikte en probeerde me bij te houden. „Het is meer dan gaaf, het is een enorme eer. Jammer dat het aan hem verspild is. Het boeit hem niet eens.“
Ik haalde weer mijn schouders op. „Wat maakt het uit? Zolang hij er niet voor zorgt dat we allemaal vermoord worden, vind ik het prima.“
We liepen verder en ik zorgde ervoor dat het steentje in beweging bleef. We bereikten de deuren van de school en ik gaf het steentje een harde schop. Ik had de gil die daarop volgde niet verwacht.
„Auw! Wie schopte er net een steen tegen me aan?“
Ik bevroor en mijn maag kromp ineen. Typisch mijn geluk. Mijn stomme, stomme geluk. Ik draaide me om en boog mijn hoofd. „Het spijt me, Alfa.“
Ik hoorde Cole zuchten. „Is dit niet jouw zusje, Jay?“
Ik hoorde mijn broer grommen. „Helaas wel.“
Ik keek net ver genoeg op om te zien dat mijn broer er zowel boos als beschaamd uitzag. Dat was nooit een goede combinatie.
Plotseling rook ik een vreemde geur in de lucht. Het was een mix van een heerlijk mannenparfum en aardbeien. Het was bedwelmend.
„Oké, nou, je kunt nu wel gaan of zoiets. Wegwezen.“
Een ronde van gelach volgde, van zowel onze nieuwe alfa als zijn vrienden.
Ik knikte en keek op, om vervolgens gevangen te worden door de mooiste hazelnootkleurige ogen die ik ooit had gezien.
De tijd leek stil te staan toen ik in die ogen keek. Alles om me heen stopte met bewegen. De enige dingen waar ik me op kon focussen, waren mijn eigen hartslag en hem.
Ik hoorde mijn wolf huilen van vreugde. Ze vierde dat ze haar mate had gevonden.
En toen drukte mijn nichtje haar lippen op de zijne, en ik voelde mijn hart in duizend stukjes breken.
„Mate,“ fluisterde ik. Meteen draaide iedereen zich om en staarde me aan.
Jay was de eerste die de stilte verbrak. Zijn gelach vulde de lucht. „Wat zei je daar?“
„Ik-ik—“
Een van de andere roedelleden lachte. „Ik denk dat ze zei: ‘mate.’“
Ik voelde mijn wangen warm worden. Ik keek naar Cole en wachtte tot hij me in zijn armen zou trekken of me zou kussen, of zoiets.
Ik zag hoe zijn ogen snel over mijn lichaam gleden. In stilte vervloekte ik mezelf om mijn wijde kleding en baseballpet.
Hij keek naar mijn gezicht en leek verveeld. Toen verscheen er een minachtend lachje op zijn lippen. Ik voelde mijn hart fladderen en wilde niets liever dan hem bespringen.
Misschien had mijn kleding hem teleurgesteld, maar ik was er zeker van dat mijn gezicht dat niet zou doen. Mates waren tenslotte voor elkaar gemaakt, toch?
„Ja hoor, alsof zoiets als dat mijn mate zou zijn. Te gewoontjes, te saai en te... onaantrekkelijk.“
Ik voelde mijn hart ineenkrimpen toen zich ongewenste tranen vormden. Ik wilde niet gekwetst worden door zijn belediging. Ik wilde niet geven om mijn uiterlijk of om wat hij daarvan dacht.
Maar nu ik voor hem stond, was ik plotseling kwetsbaar.
„Waar heb je het over, Cole? Ik ben jouw mate! Ik ben de toekomstige luna!“
Ik voelde de waarheid van mijn woorden over me heen dalen en putte moed uit dat zelfvertrouwen. Ik was de volgende luna. Ik was zijn mate. Ik had gevoeld hoe de band op zijn plek viel.
Jay keek alsof hij geëlektrocuteerd was. Hij stond op het punt een beschamende aanval te krijgen. „Liv, hou je mond. Stop met het uitkramen van deze onzin en laat het rusten.“
Ik draaide me om en keek hem boos aan. Ik deinsde lichtjes achteruit. „Ik lieg niet, Jay! Ik zweer het!“ Hij kende me beter dan wie dan ook en wist dat ik niet zomaar een scène zou schoppen.
Een van de roedelleden keek me minachtend aan. „Je hoorde Cole, hij zei dat je niet zijn mate bent. Laat het rusten zolang je nog wat waardigheid overhebt!“
Ik draaide me om en staarde naar Cole. Ik vroeg me af waarom hij niets deed. Hij voelde de connectie die ik had toch zeker ook! Hij wist toch zeker dat we mates waren, voorbestemd om samen te zijn.
„Alsjeblieft, hoewel ik dit lichtelijk vleiend vind, wordt het ook irritant. Dus ga gewoon mee met je kleine vriendje en laat me met rust.“ Elk woord voelde als een stomp in mijn maag, een messteek in mijn hart.
„Maar, Cole—“
„Stop met zo zielig te doen, Olivia! Rot op! Je hebt gehoord wat hij zei. Stop met je waanideeën en ga!“ schreeuwde Jay tegen me.
Hij probeerde wanhopig zijn stoere imago te redden, nu ik was binnengekomen en zowel hem als mezelf voor schut had gezet.
„Zoals je broer al zei, rot op. Ik ben niet geïnteresseerd en dat zal ik ook nooit zijn. Ik heb ergens een mate, maar dat ben jij niet.“
Cole pakte mijn pet af en gooide hem in een plas een paar meter verderop. Hij werd helemaal nat, wat me nog meer brak.
Als het iemand anders was geweest, had ik geprobeerd hem in zijn gezicht te slaan. Maar omdat hij een alfa was en mijn mate, slikte ik mijn trots in. Ik liep naar mijn geruïneerde pet om hem te pakken.
Ik probeerde de tranen te stoppen die over mijn wangen rolden. Ik draaide me om en bevroor.
Ik keek toe hoe Cole zijn armen om Leah heen sloeg. Die armen waren voor mij bedoeld.
Ik zag hoe hij haar wang kuste, toen haar neus en uiteindelijk haar mond.
Ik zag hoe Leah met haar vingers door zijn haar streek, en hoe zijn handen naar haar taille gleden.
Ik keek hoe ze zich met elkaar verstrengelden, onbewust van het feit dat dit beeld mij in duizend stukjes brak.
Ik was niet alleen afgewezen, maar ook vervangen. En terwijl ik daar stond en naar hen keek, realiseerde ik me dat ik totaal en volledig was vergeten.
