Ongetemd Serie
Auteur
Lezers
369K
Hoofdstukken
19
Kun je me horen?
CORALIE
„Cora! Kun je me horen?“
Het is mijn broer, Luca. Zijn geestachtige gedaante staat in mijn winkel. Ik heb niet eens de tijd om de deur op slot te doen. Hij heeft mijn volledige aandacht. Ik weet dat het hem veel moeite kost om me op te zoeken.
„Luca, ik kan je horen. Wat is er?“
Hij ziet er zwak uit. „De heksenraad is naar je op zoek, Cora. Je moet onderduiken.“
Dat komt slecht uit. Ik wil hem vragen hoe hij weet dat ze achter me aan zitten en wat hij nog meer weet. Maar ik zie dat hij al aan het vervagen is. „Ik heb je gehoord,“ zeg ik. „Hou vol. Ik ben je niet vergeten.“
„Ik weet dat je me niet vergeten bent. Het gaat wel met me.“
Het is duidelijk dat het niet goed met hem gaat. Daarna vervaagt hij. Het is zo snel voorbij. Ik probeer te begrijpen wat er zojuist is gebeurd. Hij zou niet naar me toe zijn gekomen om me dit te vertellen als hij niet dacht dat het waar was dat de raad naar me op zoek is. Ik ben al bijna twintig jaar op de vlucht en ben nu bijna drie jaar in Californië. Tot nu toe ben ik onder de radar van de raad gebleven.
Maar het is slechts een kwestie van tijd voordat ze me vinden.
Mijn lichaam vult zich met paniek. Wat als ze dichtbij zijn? Misschien is het tijd om te stoppen met dit werk? Daar zou ik wel meer geld voor nodig hebben.
De bel van de winkeldeur rinkelt, wat betekent dat ik een klant heb. Ik zet een glimlach op en doe alsof ik me geen zorgen maak over mijn broer en mijn toekomst. Ik wou dat ik hem eerder had kunnen redden.
Een oude vrouw die ik niet ken, kijkt naar de planken met vazen voordat ze eindelijk stopt om me aan te kijken. Voor de meeste mensen is mijn winkel een bloemenzaak. Mijn speciale klanten weten van alle zeldzame dingen die ik in de achterkamer verkoop. Ik help degenen van mijn eigen soort, zoals heksen en zelfs een paar Fae.
Ik wist vanaf het moment dat ze binnenkwam wat ze was. Haar magie is veel duisterder dan die van mij, maar ik maak geen onderscheid.
„Kan ik u ergens mee helpen, mevrouw?“
Haar lippen krullen in een gemene glimlach. „Mij is verteld dat je wolfskers, gevlekte scheerling en monnikskap hebt.“
Haar hese, krakende stem bezorgt me kippenvel op mijn armen. Ik denk niet dat ze een partij voor me zou zijn, maar ze maakt me zenuwachtig.
Ik houd mijn stem rustig. „Het spijt me, mevrouw, maar dat soort dingen hebben we hier niet. Ik geloof dat er een apotheek is in West Sixth Street die misschien heeft wat u zoekt.“
Haar glimlach verdwijnt. Ze knikt even kort voordat ze vertrekt.
Ik loog. Ik heb precies waar ze om vroeg, maar die drie ingrediënten worden gebruikt om weerwolven te verdoven en te doden. Dat is iets wat ik niet tolereer. Ik weet dat de meeste wolven mij zonder aarzelen zouden doden simpelweg omdat ik een heks ben, maar ik ben niet bereid om hetzelfde te doen.
Ik heb in het verleden met verschillende roedels gewerkt, waarbij ik genezende diensten aanbood en zelfs hielp bij vruchtbaarheidsproblemen. In mijn ogen zijn de wolven en vampiers niet anders dan de heksen en mensen. Er zijn goede en slechte personen onder ons allemaal. Goed en kwaad zijn niet gebonden aan een bepaalde soort.
Het is rustig vandaag. Ik kan net zo goed vroeg sluiten. Ik begin op te ruimen wanneer de bel weer rinkelt. De geur van cederhout en kaneel vult de hele winkel.
„Kan ik u ergens mee helpen?“ Ik kijk naar de bewegingen van de man terwijl hij naar de toonbank voor me loopt.
„Jij bent de heks die de North Ridge roedel heeft geholpen, toch?“
Ik trek mijn wenkbrauw op en grijns om hem te laten weten dat hij gelijk heeft. Hij weet precies wie ik ben, maar wolven houden van hun spelletjes.
„En wat brengt u hier?“
Zijn lippen krullen op terwijl zijn ogen me scannen en me inschatten.
„We hebben een probleem waar we hulp bij nodig hebben. Als je slaagt, word je goed beloond.“
Ik leun naar achteren tegen de achterste toonbank en kruis mijn armen over mijn borst. Misschien is het zo bedoeld. Dit zou mijn ticket naar mijn pensioen kunnen zijn als het bedrag hoog genoeg is. Maar ik speel het koel. „Als je met Alpha Reynolds hebt gesproken, dan weet je dat ik vooraf betaald wil worden.“
Hij steekt zijn hand in de binnenzak van zijn colbert, haalt er een envelop uit en legt die op de toonbank.
„Dit is $ 50.000. Als je succesvol bent in je taak, betalen we je nog eens $ 50.000 extra.“
Ik laat alles even tot me doordringen. „Je zegt $ 100.000 als ik slaag... slagen waarin?“
Hij gaat rechtop staan. Hierdoor lijkt zijn toch al enorme lengte nog indrukwekkender.
„Mijn alfa heeft een mate nodig om een erfgenaam voort te brengen. Zijn vader heeft het huwelijk geregeld. We hebben jouw hulp nodig om een kunstmatige mate-band te creëren. Deze moet sterk genoeg zijn om haar loops te laten worden zodra ze gekoppeld zijn.“
Dat zal niet makkelijk zijn. Maar ik kan het wel.
„Oké, dus $ 100.000 voor een kunstmatige mate-band?“
Hij knikt en schuift de envelop dichter naar me toe. „We zorgen ook voor de reis, een verblijfplaats en maaltijden. We eisen wel dat je op het terrein blijft, als dat goed is. En we willen dat je erover zwijgt. Vooral tegen de heksenraad.“
„Dat is geen probleem.“ Ik pak de envelop en leg hem op de toonbank achter me. Het is veel te veel geld voor dit soort werk, maar een deel ervan is zwijggeld. Daar heb ik geen moeite mee.
Ik denk er al over na hoe ik met een deel van dit geld Darius zou kunnen inhuren om me te helpen Luca te vinden. Ik kijk er niet naar uit om bij de wolven te verblijven, maar ik snap dat als je een heks inhuurt, je haar dichtbij wilt houden tot het werk af is.
„Hoe snel moet de band gevormd worden?“ Ik zie de triomfantelijke blik in zijn ogen als hij beseft dat ik instem met zijn verzoek.
„Vijf weken. Wanneer kun je beginnen?“
Ik zucht en duw me af van de toonbank achter me. Ik loop naar de deur, doe hem op slot en draai het bordje om naar Gesloten.
„Laat me een paar spullen pakken, dan kunnen we gaan.“ Het kost me minder dan tien minuten om de nodige spullen in mijn sporttas te gooien, mijn grimoire te pakken en terug te keren naar de voorkant van de winkel, waar de wolf met een vreemde uitdrukking op zijn gezicht staat.
„Ga maar voor.“
Hij doet alsof hij iets wil zeggen, maar dan schudt hij gewoon zijn hoofd.
Ik zorg ervoor dat ik goed afsluit wanneer we vertrekken. Hij staat naast een zwarte, luxe auto en houdt de deur voor me open.
„We gaan met de auto. Het zal ongeveer een dag duren om er te komen.“
Ik stap in de auto en hij schuift naast me, waarbij hij zo dicht mogelijk bij de deur gaat zitten. De auto rijdt weg en ik haal diep adem voordat ik comfortabel ga zitten, terwijl ik me mentaal voorbereid op de lange rit die voor ons ligt.
Als me dit lukt, heb ik genoeg geld om in ieder geval een paar jaar onder te duiken. Deze klus moet gewoon slagen.
