Duistere Genoegens
Auteur
CrimsonPetals
Lezers
182K
Hoofdstukken
38
Maybell en Isiah delen een intense en gecompliceerde liefde, getekend door een pijnlijk verleden dat ze wanhopig proberen te overwinnen. Wanneer een traumatische gebeurtenis Maybell berooft van hun ongeboren kind en haar achterlaat met kwellende herinneringen aan geweld, lijkt hun relatie onherstelbaar beschadigd. Echter, met de hulp van een sluwe hacker krijgen Maybell en Isiah de kans om de weg naar elkaar terug te vinden, waardoor een vlam die weigert te doven opnieuw wordt aangewakkerd. Maar duistere krachten dreigen hen te vernietigen, en een schokkend verraad loert in de schaduwen, wachtend om hun wereld opnieuw te verscheuren. Dit is een verhaal over overleving, verlangen en twee zielen die voor niets terugdeinzen om de liefde die ze delen te beschermen—zelfs als dat betekent dat ze alles moeten opofferen.
Leeftijdsclassificatie: 18+
Kom (Klaar)
Maybell Foster kreeg precies wat ze verdiende.
In het zachte herfstlicht genoot de jonge, cacaokleurige vrouw van de frisse zonsondergang bij eenentwintig graden over de heuvels in het noorden van East Chicago. Haar lange, blote benen en ebbenkleurige armen gloeiden in het oranje licht. Tegelijkertijd vingen haar heldere groene ogen, volle roze lippen en slanke gezicht, omlijst door zwarte krullen, de laatste zonnestralen van de dag op. Hierdoor schitterde haar haar als obsidiaan.
Dit waren de laatste minuten van haar vrijheid. Haar nachten behoorden nu toe aan wraak en genot. Het was een pijn die zo scherp was, dat ze er bijna gek van werd.
'Bliep! Bliep!' klonk haar mobiele telefoon precies toen de zon onderging. De lucht veranderde in een prachtig schilderij vol blauwe, oranje en perzikkleurige wolken. Het getjirp van insecten en het gesuis van auto's op de brug hoog boven haar hoofd waren de enige geluiden. Maar voor Maybell overstemde de telefoon ze allemaal.
Het was geen telefoontje. Het was een bericht. Een oproep die de jonge vrouw deed rillen en tranen in haar ogen bracht.
Kijk niet. Ga niet naar hem toe... Je verspilt je tijd...
Ze probeerde er vaak tegen te vechten, elke nacht opnieuw. Maar Maybell keek uiteindelijk altijd naar de telefoon. Ze las altijd het bericht. Het kon haar niet schelen of ze haar tijd verspilde.
En daar ging ze, met een bonzend hart en een trillend lichaam, om gehoor te geven aan zijn oproep.
Al met al was Maybell een normale, zachte en lieve vrouw van pas eenentwintig jaar. Ze had een goedbetaalde baan als diamantenverkoopster, twee katten en een diploma in bedrijfskunde. Ze had ook een liefdevolle familie en een stabiele financiële carrière.
Toch leek dit allemaal onbelangrijk vergeleken met de brenger van wrede lust. De man die ze had verraden. De man die haar nu riep.
Maybell kreeg wat ze verdiende.
***
Met een trillende ademhaling stond Maybell op van de plek waar ze tegen de motorkap van haar kleine Honda had gezeten.
Ze keek naar het bericht.
Isiah
Kom je vanavond?
Een korte zin. Precies dezelfde zin die hij haar nu al bijna twee weken stuurde. Een dubbelzinnige opmerking, bedoeld om haar te laten kronkelen.
Het bericht. De oproep. Of was het meer een uitdaging? Een provocatie? Hij wilde dat het haar keuze was. Hij wilde dat ze voor hem koos, omdat ze dat eerder niet had gedaan.
Wat ga je doen? Je kunt hiermee stoppen... Hij maakt je kapot en je laat het gewoon gebeuren?
Maybell slikte een koude rilling weg. Ze drukte met haar lange, slanke vingers op het scherm van haar iPhone om te antwoorden.
Maybell
Kom ik niet elke nacht?
Het was gevat en simpel, en het had ook een dubbele betekenis. Ze was trots op zichzelf.
Er viel een stilte. De laatste tijd viel er altijd een stilte. Voordat dit allemaal was begonnen, was hij in alles snel en attent met haar geweest. Zelfs met het sturen van berichten, maar nu niet meer.
Nu was hij traag. Het was alsof hij zich verveelde of het druk had met een miljoen andere dingen, in plaats van te reageren op haar onbetekenende woorden.
Maybell zuchtte.
Ik wil teruggaan... Waarom kunnen we niet gewoon teruggaan?
'Bliep! Bliep!' De telefoon trilde in Maybells hand en onderbrak haar gedachten. Ze wierp een blik op zijn antwoord.
Isiah
Brave meid. Laten we ervoor zorgen dat je vanavond hetzelfde doet. Laat me maar wachten... Ik daag je uit...
Licht zwetend sloot Maybell het berichtenscherm. Ze schreeuwde het bijna uit van schrik toen de tijd felwit oplichtte op het scherm van haar telefoon. 19:08 uur.
Zonder veel waardigheid klauterde de vrouw van het dak van de auto. Ze was geen kleine vrouw, maar meer gebouwd als een compacte amazone met een gezond lichaam vol rondingen. Ze stuiterde nog net niet van de motorkap toen ze zich op haar voeten liet rollen. Ze greep haar tas, sprong op de bestuurdersstoel en reed weg.
Shit! Elke keer maakt hij de tijd wat korter. Ik red het maar net!
Met een grimmige glimlach schudde Maybell haar hoofd en pakte het stuur stevig vast.
Hij wil dat ik te laat kom, zodat hij me nog meer kan laten lijden voor het breken van mijn belofte...
19:09 uur. Dat las ze op de klok van haar dashboard, terwijl ze de straat op reed en richting het centrum van de stad ging.
